Part : เปลี่ยนไปจนไม่รู้ตัวเอง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เปลี่ยนไปจนไม่รู้ตัวเอง

--------------------------------------------------------------------------

@เดือนที่3ของพันธสัญญา

ช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกันทุกวันเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง บาเบลเองก็คอยเทียวไปเทียวมาที่บ้านของเธอกับที่คอนโด แต่ดีเดย์ก็ไม่อนุญาตให้เธอนั้นกลับไปนอนที่บ้าน ทำได้แค่ไปหาแม่เธอเป็นครั้งคาวก็เท่านั้น

ส่วนเรื่องงานที่ร้านของบอส ก็กลายเป็นว่าเธอต้องหยุดยาวเพราะต้องคอยดูแลและเอาใจเขาอยู่ที่บ้าน ซึ่งดีเดย์เป็นคนที่อยู่ติดบ้านมากในช่วงเวลานี้ หากไม่มีงานก็ไม่ออกไปไหน ต่างจากเมื่อก่อนที่ต้องออกไปกินเหล้าทุกวัน เปลี่ยนหน้าผู้หญิงคนใหม่ขึ้นคอนโดไม่ซ้ำหน้า

แต่ทว่าตอนนี้เขากลับอยากที่จะอยู่แต่บ้าน ทำตัวติดกับสาวน้อยที่เขากำลังผูกพันขึ้นทุกวันอย่างไม่รู้ตัว

“บาเบล ชงกาแฟให้หน่อย” เขาพูดบอกกับคนตัวเล็กที่เข้ามานอนรอเขาทำงานอยู่ที่โซฟาของห้องทำงานเวลานี้

“แต่ว่า ตอนนี้ทุ่มนึงแล้วนะคะ” เธอพูดบอกเวลากับอีกคนที่นั่งทำงานตั้งแต่ช่วงเช้าของวันจนพระอาทิตย์ตกดิน

“พี่เดย์ยังไม่ได้กินข้าวเลยทั้งวัน พักกินข้าวก่อนดีไหม?”

เขาเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงาน และขอให้ฉันเข้ามานอนเล่นอยู่เป็นเพื่อนที่ห้องทำงาน ซึ่งวันนี้ฉันก็นั่งดูซีรี่ย์จนจบเรื่อง เขาก็ยังไม่ลุกออกจากเก้าอี้ทำงานเลย

“มานี่หน่อย”

ดีเดย์ดันเก้าอี้ออกห่างจากโต๊ะทำงาน และรอสาวน้อยเดินเข้ามาหา ซึ่งเมื่อเธอเดินเข้ามาถึง เขาก็ฉุดตัวเธอลงมานั่งที่ตักทันที และกอดซุกเธออยู่แบบนั้น ราวกับต้องการที่พักหลังจากทำงานจนเหนื่อย

“งานยุ่งมากเลยเหรอคะ?”

“อือ”

“มีอะไรให้หนูช่วยไหม?”

“ไม่”

“งั้นพักกินข้าวก่อนไหมคะ เดี๋ยวหนูทำอะไรให้กิน”

“อือ” หนุ่มหล่อตอบเสียงเอื่อยตลอดการสนทนานั้น

ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอสาวสวยอย่างเคยชิน การกระทำที่ดูแข็งกร้าว เริ่มนิ่มนวลขึ้นทุกวัน จนเขาเองก็ไม่ทันได้สังเกตุความเปลี่ยนไปของตัวเอง

“งั้นปล่อยหนูก่อนได้ไหม เดี๋ยวหนูรีบไปทำอะไรมาให้กิน”

เมื่อดีเดย์ปล่อยคนตัวเล็กลุกออกจากตักไป เขาก็เคลียร์งานต่ออีกหน่อย ก่อนจะไปนั่งรอเธอที่โซฟากลางห้องทำงาน เพื่อรอทานข้าวพร้อมกันกับเธอ

ครืดด~

“เออ?”

“ไม่โผล่หัวมาเลยนะไอเวร!”

“มีอะไร”

“ตายคาคอนโดแล้วมั้ง” เสียงบอสปลายสาย พูดแซวเพื่อนของเขาที่ช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี้ ส่งข้อความหาก็ไม่ตอบโทรไปไม่รับ อีกทั้งยังไม่โผล่หน้าเข้าไปหาเขาที่ร้านเลยด้วย

ซึ่งหวานใจของเขาอย่างหนูบาเบลเอง ก็ลาหยุดทำงานยาว ๆ เช่นกัน…

“ทำไม คิดถึงกูหรือไง”

“คิดถึงน้องบาเบล”

“ของกู”

“คนชั่ว ๆ อย่างมึงไม่คู่ควรกับหวานใจกูหรอก”

“กูนี่แหละคู่ควรที่สุดแล้ว ส่วนคนชั่วอย่างมึงก็ระวังเถอะ สักวันเมียมึงจะทิ้งเอา”

ดีเดย์และบอสต่อปากต่อคำกันราวกับไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เป็นคู่กัดคู่แค้นมากกว่า…

“ไอเวร เมื่อไหร่จะโผล่หัวมาร้าน” บอสเปลี่ยนเรื่องชวนคุย

“ช่วงนี้คงยัง งานกูยุ่ง”

“งานยุ่งหรือติดอะไรอยู่ถึงไม่ออกมา” มันไม่เคยห่างหายไปจากวงเหล้านานขนาดนี้เลย จนผมเริ่มกลัวว่ามันจะกลับไปเป็นไอดีเดย์ คนหน้าโง่เหมือนก่อน ที่ทุ่มเทให้กับความรักจนไม่ลืมหูลืมตา

“ติด*ก็ส่วนนึง ติดงานก็ด้วย แล้วก็ขี้เกียจด้วย”

บอสได้ฟังคำพูดที่แสนน่าอิจฉานั้นแล้วก็เกิดอาการช้ำใจ และเป็นห่วงเพื่อนในเวลาเดียวกัน “จะติดอะไรกูไม่ว่าหรอก แต่รักษาใจมึงไว้ด้วยแล้วกัน เดี๋ยวจะมาร้องไห้เหมือนหมาทีหลังอีก”

บทสนทนาทั้งคู่จบลง แต่คำพูดเมื่อครู่ของบอสไม่ได้ทำให้ดีเดย์ฉุกคิดสิ่งใดได้เลย เพราะเวลานั้นเขามั่นใจว่าจิตใจของตนนั้นแข็งแกร่งพอที่จะไม่เจ็บปวดอีกครั้งกับเรื่องความรัก และคิดว่าตนคงรักใครไม่ได้อีก

และสิ่งที่มั่นใจจนเกินความเป็นจริงนั้นคือ เขาไม่มีทางรักบาเบลได้อย่างคนรักจริงๆ ตอนนี้ก็เพียงแค่หลงการเสพความสุข ความใคร่จากเธอก็เท่านั้น ซึ่งนั่นเป็นความคิดที่ผิดสุด ๆ

“ทำไมทำมาแค่ถ้วยเดียว ไม่กินด้วยกันเหรอ”

“หนูไม่หิว กินขนมไปแล้ว”

“อ้าปาก” เขาออกคำสั่งกับสาวสวยพรางตักข้าวมาจ่อรอที่ปากของเธอ ซึ่งเธอก็นำมันเข้าปากอย่างไม่งอแง

ห้องนอนดีเดย์ เวลา22.00น.

เมื่อจัดการธุระเสร็จและเตรียมตัวเข้านอน เธอก็รู้หน้าที่ของตัวเองดี ว่าก่อนนอนต้องเตรียมตัวทำสิ่งใด…

แต่หน้าแปลกที่คืนนี้อีกคนเหมือนจะนอนหลับนิ่งไม่เริ่มลงมือ ต่างจากทุกคืน เธอจึงลองทดสอบว่าเขาหลับอยู่อย่างที่ตาเห็นหรือเปล่า ด้วยการขยับตัวออกห่างอย่างระวัง

“เขยิบมา...” เจ้าของเสียงเข้มพูดขึ้นบอกคนตัวเล็กขณะหลับตาอยู่ เพราะเขาไม่ชอบที่จะต้องนอนห่างกันกับเธอ

“จะนอนแล้วเหรอคะ”

“อือ”

“…”

“ตอนนี้ไม่มีแรงเอาแล้ว ถ้าอยากก็ทำเองแล้วกัน”

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย หนูก็แค่ถามเฉย ๆ เอง”

โดยปกติแล้วเขาจะทำแบบนั้นอยู่ทุกวัน อย่างต่ำก็วันละสองครั้ง ซึ่งพอวันนี้เขาไม่ทำแบบนั้น มันเลยทำให้สาวสวยรู้สึกแปลก ๆ และเผลอเฝ้ารอสิ่งนั้นอยู่อย่างไม่รู้ตัว

“พรุ่งนี้”

“คะ?”

“พรุ่งนี้ค่อยทำชดเชย วันนี้เหนื่อย”

“เหนื่อยก็พักเถอะค่ะ”

“กอด”

“ค่ะ…” คนตัวเล็กทำตามคำสั่งของอีกคน อ้อมกอดของเธอทำให้เขาหลับสบายขึ้น ส่วนเธอเองก็หลับง่ายขึ้นตั้งแต่ใช้ไหล่กว้างของเขาหนุนนอนแทนหมอน

“ฝันดีนะคะ”

เจ้าของเสียงหวานพูดออกมาอย่างเบาเสียง ซึ่งดีเดย์เองก็พอจับใจความได้ว่าเธอพูดบอกประโยคนั้นกับเขา แต่หนุ่มหล่อก็ไม่ได้พูดตอบอะไรกลับ เพียงแค่ยกยิ้มขึ้นในความมืด และหลับไปพร้อมกันกับเธอ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~