ตอนที่ 2 : คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหวัง (1)

ณ เมืองเซี่ยงไฮ้ในปี 1976

บริษัทหวังเว่ย เป็นบริษัทส่งออกเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยที่สุดของเซี่ยงไฮ้ โดยมีเถ้าแก่หวังชุนเทียน นักธุรกิจวัย 60 ปีเป็นผู้สืบทอดธุรกิจต่อจากบิดาและปู่ของเขา แต่ด้วยอายุที่มากขึ้นจึงทำให้หวังชุนเทียนไม่สามารถบริหารงานบริษัทของเขาได้เต็มที่ เขาจึงตัดสินใจที่จะยกบริษัทให้กับบุตรสาวคนโตผู้มีนามว่า หวังเซี่ยนอิง นั่นเอง

หวังเซี่ยนอิง คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหวังผู้มีใบหน้างดงามแต่นิสัยดุร้าย ด้วยความที่เธอรู้ตัวว่า เธอนั้นได้เกิดมาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้งที่จะต้องสืบทอดธุรกิจของสกุลหวัง เนื่องจากว่าบิดาของเธอไม่มีบุตรชาย และเธอก็เป็นบุตรสาวคนโตของเขา ดังนั้นเธอจึงถูกเลี้ยงมาให้เข้มแข็งและดุร้ายราวกับบุตรชายคนหนึ่ง ทำให้บุรุษมากมายไม่ค่อยกล้าหวังเซี่ยนอิงเท่าไหร่นัก หวังเซี่ยนอิงจึงต้องเป็นโสดมาจนอายุ 27 ปี ซึ่งเป็นวัยที่เลยการแต่งงานของยุค70 มามาก

 แต่ถึงกระนั้น แม้หวังเซี่ยนอิงจะไม่มีบุรุษใดเข้าใกล้ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องราวรักใคร่เท่ารักนัก สำหรับหวังเซี่งอิงแล้ว ครอบครัวและน้องสาวทั้งสามคนคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ

ดังนั้นเมื่อหวังชุนเทียนผู้เป็นพ่อเห็นว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องยกบริษัทของตนองให้กับลูกสาว เขาจึงตัดสินใจประกาศต่อคนของสกุลหวังขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารค่ำด้วยกันทันที

“วันนี้ฉันมีเรื่องอยากจะแจ้งให้ทุกคนทราบ! ฉันได้ตัดสินใจที่จะเกษียณตัวเอง และยกตำแหน่งผู้บริหารให้กับ ... หวังเซี่ยนอิง บุตรสาวคนโตของฉันเป็นผู้ดูแลตั้งแต่นี้เป็นต้นไป”

“เย้ ๆ ๆ” เมื่อเหล่าคุณหนูทั้งสาม ซึ่งได้แก่ หวังซงเหยา (คุณหนูรอง), หวังอิ๋งอิ๋ง (คุณหนูสาม) และ หวังเยี่ยนอิง (คุณหนูเล็ก) ได้ยินแบบนั้น พวกเธอก็ตะโกนออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับเข้าไปกอดพี่สาวคนโตเพื่อแสดงความยินดีทันที ส่วนทางด้านของเซี่ยนอิง ที่เห็นน้องสาวทั้งสามคนของตนเองดีใจ นางก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

แต่ทว่า...ท่ามกลางความดีใจของคุณหนูทั้งสี่ แต่ หวังต้าเฟิง ผู้เป็นอาของพวกเธอ และเป็นน้องชายเพียงคนเดียวของหวังชุนเทียนก็ไม่พอใจเป็นใจมาก เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่เขารู้ว่าหวังชุนเทียนไม่มีบุตรชาย เขาก็คิดว่าตนเองผู้เป็นน้องชายเพียงคนเดียวจะต้องได้รับการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารต่อ แต่การที่หวังชุนเทียนยกบริษัทให้กับลูกสาวของเขาเช่นนี้ หวังต้าเฟิงจึงถือว่าพี่ชายได้หักหน้าของเขาเป็นอย่างมาก เขาจึงประกาศค้านขึ้น

"ฉันไม่มีทางยอมรับการแต่งตั้งนี้เด็ดขาด ฉันยังอยู่ที่นี่ทั้งคน ฉันเป็นน้องชายเพียงคนเดียวของพี่ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนสืบทอดธุรกิจส่งออกเสื้อผ้าของสกุลหวัง” หวังต้าเฟิงค้านขึ้นด้วยความโกรธ ทำเอาสามคุณหนูมองไปที่เขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจเท่าไหร่นัก เพราะพวกเธอรู้ว่าคุณอานั้นทั้งติดการพนันและใช้เงินเปลื้องมาก เขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งผู้บริหารหรอก เขาต้องการแค่เงินของบริษัทต่างหาก!

ทางด้านของหวังชุนเทียนที่รู้แต่แรกอยู่แล้วว่าน้องชายเพียงคนเดียวของเขาจะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน แต่เพราะว่าน้องชายของเขาไม่มีคุณสมบัติในการบริหารบริษัทเลยสักนิด เขาจึงไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะยกให้เพราะเกรงว่าบริษัทจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงตอบน้องชายของเขากลับไปอย่างรักษาน้ำใจที่สุด “ต้าเฟิง! แกรู้ตัวเองดีว่าแกไม่มีคุณสมบัติในการบริหารบริษัทของเราเลยสักนิด ในยุคนี้เป็นยุคที่อะไรหลาย ๆ อย่างกำลังเปลี่ยนผ่านและพัฒนาขึ้น แทนที่แกจะตั้งใจทำงานเพื่อให้บริษัทของเราเติบโตได้ไว้ แต่วัน ๆ แกก็เอาแต่ใช้เงินเล่นการพนัน แถมยังไม่เคยยับยั้งชังใจสักนิด นั่นคือเหตุผลที่แกไม่ได้รับตำแหน่งผู้บริหารอย่างไงล่ะ!”

เมื่อหวังต้าเฟิงได้ยินคำปฏิเสธของพี่ชายขึ้นอีกครั้งเขาก็โกรธเป็นอย่างมาก เขาจึงเดินออกไปจากโต๊ะอาหารอย่างกระฟัดกระเฟียด โดยมีภรรยาของเขาและ หวังซินเหมย ลูกสาวของเขา รีบเดินตามออกไปทันที

และเมื่อหวังต้าเฟิงเดินออกจากโต๊ะอาหารของครอบครัวไปแล้ว หวังอิ๋งอิ๋ง คุณหนูสามจอมเจ้าเล่ห์จึงพูดขึ้น “ฮึ! คนโลภ!”

ทางด้านของหวังซงเหยา คุณหนูสองผู้เรียบร้อยที่ได้ยินน้องสามของตนเองพูดออกมาแบบนั้น เธอจึงตีที่แขนของน้องสาวเบา ๆ เพื่อเป็นการตักเตือน ก่อนที่คุณหนูทั้งสี่ พร้อมกับหวังชุนเทียน และฮูหยินหวังซูลี่ แม่ของคุณหนูทั้งสี่ก็เริ่มทานอาหารเพื่อเฉลิมฉลองให้คุณหนูหวังเซี่ยนอิงในฐานะเจ้าของบริษัทใหม่ทันที

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับไปห้องนอนของใครของมันทันที

และในขณะที่เซี่ยนอิงกำลังเตรียมตัวเพื่อจะคิดรับตำแหน่งเจ้าของบริษัทในวันพรุ่งนี้อยู่นั้น เยี่ยนอิง คุณหนูสี่ก็เคาะประตูห้องของเธอ และเซี่ยนอิงก็อนุญาตให้น้องสาวคนเล็กเปิดประตูเข้ามาได้ด้วยคนเอง

“พี่ใหญ่! ฉันมีเรื่องจะมาปรึกษาพี่!” เซี่ยนอิงที่เปิดประตูเข้ามาได้ ก็รีบเดินเข้าไปอ้อนพี่สาวทันที

“ว่าอย่างไงหรอ?” เยี่ยนอิงถามน้องสาวคนเล็กของตนเองขึ้นด้วยความเอ็นดู

“ฉันก็หมั้นกับคุณชายหยางมาเกือบจะปีแล้วนะคะ ถ้าสกุลหยางก็เริ่มถามมาบ่อยขึ้นแล้วว่าเมื่อไหร่พี่ใหญ่จะแต่งเสียที เพราะถ้าหากพี่ใหญ่ไม่ยอมแต่ง พี่รองและพี่สามก็จะไม่แต่ง และฉันคนสุดท้ายก็ต้องรอไปก่อน”

______________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^