ตอนที่ 38 : การถูกล้างแค้น (2)

หยางหลินซีที่กลัวว่าจะต้องรับความผิด เขาจึงรีบโกหกขึ้นทันที “ก็เยี่ยนอิงมาอ่อยผมตอนนี้ที่พี่หยางเว่ยไม่อยู่! เธอให้ท่าผม และขอให้ผมมาหาเธอกลางดึกแบบนี้”

“โกหก!” เยี่ยนอิงด่าเขาขึ้นทันที ก่อนที่จะพูดขึ้นบ้าง “ฉันไม่มีทางอยากได้ผู้ชายเลว ๆ อย่างคุณเด็ดขาด! และฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหลับหลังของสามีของฉันด้วย คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายงัดเข้ามาในห้องนอนของฉัน ไม่เชื่อก็ดูที่กลอนประตูนั้นสิ” เยี่ยนอิงชี้ไปที่กลอนประตูที่มีรอยงัดอยู่ทันที

คุณปู่หยางที่ได้เห็นแบบนั้นก็รู้สึกโกรธหยางหลินซีเป็นอย่างมาก เขาจึงด่าขึ้นทันที “ไอ้หลานสารเลว! แกมีทั้งพ่อและแม่ที่ให้การสั่งสอน ฉันเองก็ให้เงินแกไม่ขาดโดยที่แกไม่เคยต้องไปลำบากอะไร แต่แกยังกล้าที่จะเข้าไปข่มขืนพี่สะใภ้ของแกอีก แกนี่มันน่าไม่อายชะมัด ภรรยาสองคนที่แกมีอยู่ตอนนี้มันไม่พอหรือไง?”

น้ำเสียงคุณปู่เต็มไปด้วยความ ซึ่งทำให้คนในบ้านทั้งหมดที่ได้ยินรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก เพราะปกติคุณปู่จะเป็นคนใจดีกับทุกคนเสมอ

“ภรรยาสองคนนี้ไม่ใช่คนที่ผมเลือกซะหน่อย! คนที่ผมต้องการคือเยี่ยนอิงต่างหาก! และหากไม่ใช่เพราะผมทำพลาด หลานรักของคุณปู่ไม่มีทางได้แต่งงานกับเยี่ยนอิงของผมหรอก! ถึงอย่างไงผมก็จะเอาเธอกลับมาให้ได้”

“หุบปาก!” คุณปู่หยางตะคอกใส่หยางหลินซีทันที พร้อมกับพูดขึ้น “แกออกไปจากคฤหาสน์สกุลหยางเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันไม่อนุญาตให้คนเลว ๆ อย่างแกอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

“คุณพ่อ!” พ่อของหยางหลินซีอุทานขึ้นด้วยความตกใจทันที พร้อมกับพูดขึ้น “พ่อจะให้หลินซีไปอยู่ที่ไหนกัน? เขาเป็นลูกชายคนเดียวของผม และเป็นทายาทของสกุลหยางด้วย พ่อจะไล่เขาออกไปแบบนี้ไม่ได้นะ”

“ใครบอกกันล่ะว่าฉันจะยกสมบัติให้คนอย่างมัน! ทายาทของฉันมีเพียงแค่หยางเว่ยเท่านั้น! คนเลวอย่างมันไม่สมควรได้เงินของฉันอีกต่อไป! รีบเก็บข้าวของและไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ส่วนฮวาซูมี่ และจางเจียเหมย ถ้าอยากจะอยู่ก็อยู่ต่อ หรือถ้าอยากจะไปก็ไปได้ ฉันไม่ห้ามหรือบังคับใครเท่านั้น แต่หยางหลินซีต้องไม่อยู่ที่นี่เด็ดขาด” พูดจบ คุณปู่หยางก็เดินกลับห้องของตนเองไปด้วยความโกรธทันที

แม่ของหยางหลินซีรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากที่เยี่ยนอิงเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายของเธอต้องการเป็นคนเร่ร่อน แถมไร้ซึ่งอำนาจในบ้านของตนเอง เธอจึงเดินเข้ามาใกล้ ๆ กับเยี่ยนอิงด้วยสีหน้าโกรธ พร้อมกับพูดขึ้น “ตลอดมาฉันเฝ้ามองแกทำลายลูกชายของฉันผ่านอำนาจของคุณพ่อครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเงียบ ๆ แต่ครั้งนี้มันเกินไป ฉันจะไม่ปล่อยให้แกได้อยู่อย่างสงบสุขเด็ดขาด”

ทางด้านของหยางเว่ยที่กอดเยี่ยนอิงไว้แน่น และได้ยินคำขู่จากคุณน้าสะใภ้ของเขาแบบนั้น เขาจึงตอบโต้กลับไป “ถ้าคุณน้าทำให้ภรรยาของผมมีรอยบนตัวแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ผมก็จะไม่ปล่อยคุณน้าไว้เหมือนกัน”

“นี่แกขู่ฉันหรอ?” แม่ของหลินซีถามหยางเว่ยขึ้น

“ผมไม่ได้ขู่ แต่ผมแค่พูดความจริง! คุณน้าอย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าสมัยที่แม่ของผมยังมีชีวิตอยู่ คุณน้าก็กลั่นแกล้งแม่ของผมไม่เว้นแม้แต่ละวัน เพียงเพราะคุณน้าอยากได้สมบัติสกุลหยางไว้เป็นของตนเอง เพราะตอนนั้นผมยังเด็กอยู่ผมจึงช่วยปกป้องแม่ไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมจะปกป้องภรรยาของผมเอง” พูดจบ เขาก็จูงร่างบางของเยี่ยนอิงเข้าไปในห้องทันที

               

เมื่อคุณชายหยางเว่ยพาเยี่ยนอิงเข้ามาในห้องนอนแล้ว เขาจึงพูดกับเธอขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้า “ขอโทษนะที่ผมดูแลคุณไม่ดี ปล่อยให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบรี้เพียงลำพัง”

เยี่ยนอิงยิ้มกลับไปให้กับเขา พร้อมกับตอบกลับไป “ไม่เป็นไรค่ะ! แค่ตอนนี้คุณกลับมาก็พอแล้ว” พูดจบ เยี่ยนอิงก็กอดร่างใหญ่ของคุณชายหยางเว่ยไว้แน่น ก่อนที่เธอจะเผลอหลับไปในอ้อมกอดของเขาด้วยความอ่อนเพลีย

ความรักในหัวใจของทั้งสองคนค่อย ๆ งอกงามขึ้นอย่างช้า ๆ จนทำให้เยี่ยนอิงได้เรียนรู้ว่า บางครั้งสวรรค์ก็มีแผนการที่ดีกว่าไว้รอเธออยู่แล้ว และนี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้สวรรค์พลิกผันการแต่งงานของเธอจากคุณชายหยางหลินซี กลายมาเป็นคุณชายหยางเว่ยแทน

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

เยี่ยนอิงตื่นขึ้นมาแต่เช้าก็พบว่าคุณชายหยางเว่ยกำลังยืนแต่งตัวอยู่ที่หน้ากระจกเพื่อจะออกไปทำงาน เธอจึงเดินไปกอดเข้าจากด้านหลังพร้อมกับกระซิบลงที่ข้าง ๆ หูของเขาเบา ๆ

“ในตอนแรกฉันเองก็คิดสงสัยว่าทำไมสวรรค์ถึงเลือกคุณให้มาเป็นเจ้าบ่าวของฉันแทน แต่ในตอนนี้ฉันได้รู้แล้วว่า...สวรรค์ได้เตรียมสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้ฉันแล้ว หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายแต่ละครั้ง ล้วนมีคุณอยู่เคียงข้างฉันเสมอ คุณมีสิทธิ์สงสัยในตัวของฉัน เพราะครั้งหนึ่งหัวใจดวงนี้ของฉันเคยเป็นของหลินซี แต่คุณก็ไม่เคยคิดสงสัยอะไรเลยสักนิด ฉันรู้สึกโชคดีเหลือเกิน”

คุณชายหยางเว่ยได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก่อนที่เขาจะดึงร่างบางของเธอจากด้านหลังให้มาอยู่ที่ด้านหน้าของเขาแทน และกลายเป็นเขาที่กอดเธอไว้จากด้านหลังของเธอ พร้อมกับตอบเธอกลับไป “ผมเองก็เคยสงสัยว่าเหตุใดสวรรค์จึงใจร้ายให้คุณไปรักเขา แต่พอได้รู้ว่า...สวรรค์นั้นได้เลือกเวลาที่เหมาะสมให้ผมได้คุณมาจนได้ ผมจึงได้รู้ว่าความรักที่คุ้มค่าคือการที่เราได้เรียนรู้การรอคอยอย่างอดทน หากสิ่งใดที่เราได้มาอย่างง่ายดาย เราคงไม่รักษามันไว้ได้นานขนาดนี้”

เยี่ยนอิงเขินแก้มแดงออกมาทันที ก่อนที่เธอจะพูดคำที่เขารอคอยออกมาอย่างสั้น ๆ “ฉันรักคุณนะคะ!”       

คุณชายหยางเว่ยหอมลงที่แก้มของเธอเบา ๆ ก่อนที่เขาจะตอบเธอกลับไป “ผมก็รักคุณเหมือนกัน”

และในที่สุด...หลังจากความรักในวัยเด็กที่ได้พลัดพรากอย่างไม่รู้ตัวได้มีโอกาสกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง มันจึงไม่อยากที่พวกเขาจะสานสัมพันธ์รักนั้นให้แน่นแฟ้นขึ้นไปอีก เพราะความรักมักจะมีเวลาของมันที่จะเกิดขึ้นเสมอ

_______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^