บทที่ 4

เช้าวันรุ่งขึ้น เอเลน่าไม่ได้ไปโรงเรียน

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร คอยกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์การแข่งขันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อรอให้คณะกรรมการตอบกลับคำร้องอุทธรณ์ที่เธอส่งไปเมื่อคืน

“พวกเขาจะยอมดูหลักฐานของหนูไหมคะแม่?” เธอถาม

“พวกเขาดูแน่ลูก แต่คงยังไม่ตัดสินใจในทันทีหรอก”

ฉันสั่งให้ทนายความส่งหนังสือแจ้งเตือนทางกฎหมายเพื่อสั่งระงับและห้ามทำลายพยานหลักฐาน ไปยังโรงเรียน คณะกรรมการจัดการแข่งขัน และมูลนิธิลีดส์เรียบร้อยแล้ว

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความพยายามใดๆ ที่จะลบอีเมล แก้ไขเอกสาร หรือเปลี่ยนแปลงบันทึกในระบบ จะทิ้งร่องรอยหลักฐานมัดตัวเอาไว้ทั้งหมด

เอเลน่ายังคงมีสีหน้ากระวนกระวายใจ

“แล้วถ้าวันนี้ซาบริน่าเอาแผนงานของหนูไปใช้แข่งในรอบคัดเลือกจริงๆ ล่ะคะ?”

“ก็ปล่อยให้มันเอาไป”

เอเลน่าเงยหน้าขึ้นมองฉัน

“หนูเป็นคนคิดค้นแผนงานทั้งหมดขึ้นมา สิ่งที่ยัยนั่นมีก็แค่ไฟล์ที่ถูกแก้ชื่อ กรรมการแค่ยิงคำถามไม่กี่ข้อ พวกเขาก็รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่เข้าใจโครงการนี้อย่างแท้จริง”

“แต่พวกพี่ดันเต้จะต้องคอยช่วยหล่อนแน่ๆ ค่ะ”

“พวกนั้นอาจจะช่วยเตรียมคำตอบให้ได้ แต่ไม่มีทางยัดความสามารถของหนูเข้าไปในสมองของยัยนั่นได้หรอก”

ฉันเดินเข้าไปหาเอเลน่า แล้วเก็บเอกสารหลักฐานประกอบการยื่นอุทธรณ์ของเธอใส่ลงในแฟ้ม

“วันนี้หนูไม่จำเป็นต้องไปคุกเข่าให้ใคร และไม่ต้องไปก้มหัวอ้อนวอนขอสิ่งที่ควรเป็นของหนูกลับคืนมา สิ่งเดียวที่หนูต้องทำ คือเก็บรักษาหลักฐานทุกอย่างเอาไว้ให้ดี”

เอเลน่าพยักหน้ารับ

ก่อนจะออกจากคฤหาสน์ ฉันสั่งให้แอนโทนีจัดคนในการ์ดของเขาไว้สองคนเพื่อคอยคุ้มกันเธอ

เวลาเก้าโมงตรงของเช้าวันนั้น ฉันก็เดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ของลีดส์กรุ๊ป

การประชุมคณะกรรมการบริหารวาระพิเศษถูกจัดขึ้นที่ห้องประชุมผู้บริหารชั้นบนสุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก กรรมการและผู้บริหารระดับสูงกว่าสิบคนต่างยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว

ยังไม่มีใครก้าวเข้าไปในห้องเลยสักคน

จนกระทั่งดันเต้ก้าวออกมาจากลิฟต์อีกตัวพร้อมกับลูก้า มัตเตโอ และนิโก้ เสียงพูดคุยจึงเงียบสงบลง บรรดากรรมการและผู้บริหารต่างพากันเดินตามสี่พี่น้องเข้าไปในห้องประชุม

ดันเต้ไม่ได้ชะลอฝีเท้าลงเลยตอนที่เดินผ่านหน้าฉัน

“ผมดีใจนะที่แม่ตัดสินใจมาร่วมประชุม”

น้ำเสียงของเขาสุภาพ ทว่าเขาพูดราวกับกำลังเอ่ยต้อนรับผู้ถือหุ้นธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

ฉันไม่ตอบอะไรเขา และเดินตามพวกเขาเข้าไปข้างใน

ดันเต้นั่งลงตรงหัวโต๊ะประชุมตัวยาว

เก้าอี้ตัวนั้น... เคยเป็นของฉันมาก่อน

ที่นั่งของฉันถูกจัดเอาไว้ตรงปลายสุดอีกฟากหนึ่งของห้อง มีเพียงแก้วน้ำหนึ่งใบและเอกสารที่เตรียมไว้รอให้ฉันเซ็นชื่อเท่านั้นที่วางอยู่ตรงหน้า

เมื่อการประชุมเริ่มขึ้น มัตเตโอก็กดเปิดเครื่องฉายโปรเจกเตอร์

หน้าจอปรากฏผลประกอบการทางการเงินของลีดส์กรุ๊ปตลอดสามปีที่ผ่านมา

“นับตั้งแต่พวกเราสี่คนเข้ามาควบคุมแผนกหลักของบริษัท รายได้รวมเติบโตขึ้นถึงสี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ และโครงการพัฒนาที่บรูคลินก็เข้าสู่ระยะที่สองแล้วครับ”

มัตเตโอกดเปลี่ยนไปยังสไลด์ถัดไป

“ทว่าในช่วงสองวันที่ผ่านมา ข้อพิพาทส่วนตัวภายในครอบครัวได้ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการดำเนินงานของบริษัท รถยนต์ของบริษัทและของกองทรัสต์จำนวนสิบหกคันถูกยึดคืนกะทันหันโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า บัญชีเสริมส่วนตัวที่ผู้บริหารระดับสูงหลายท่านใช้งานอยู่ถูกสั่งระงับ และทีมรักษาความปลอดภัยที่คฤหาสน์ในกรีนิชก็ถูกเปลี่ยนตัวอย่างกะทันหัน”

คณะกรรมการทุกคนต่างหันขวับมามองฉัน

หนึ่งในนั้นเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“แคทเธอรีน คุณจะเอาบริษัทมาใช้เป็นเครื่องมือประหัตประหารในเรื่องขัดแย้งของครอบครัวไม่ได้นะ”

“รถยนต์เหล่านั้นเป็นทรัพย์สินของลีดส์โฮลดิ้งทรัสต์ และบัญชีที่ถูกระงับก็เป็นบัญชีเสริมส่วนตัว ไม่มีชิ้นไหนเป็นทรัพย์สินของบริษัทเลยสักอย่างเดียว”

“แต่คนที่ใช้ทรัพย์สินเหล่านั้นคือแกนนำระดับผู้บริหารของบริษัทนะครับ” กรรมการอีกคนแย้งขึ้นมา “ถ้าผู้บริหารต้องมาสูญเสียทรัพยากรในการทำงานเพียงเพราะมีเรื่องขัดแย้งกันที่บ้าน แล้วผู้ถือหุ้นจะเอาความมั่นใจในเสถียรภาพของบริษัทนี้มาจากไหนกัน?”

ลูก้าวางรูปถ่ายปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ

ภาพเหล่านั้นคือกล่องข้าวของที่ถูกขนย้ายออกจากบ้านพักริมทะเลสาบเมื่อวานนี้

“ซาบริน่าแค่ตั้งใจจะมาพักอยู่ไม่กี่สัปดาห์ แต่เพียงเพราะเอเลน่าไม่ยอมแบ่งปันห้องว่างๆ ห้องเดียว แม่ของผมถึงกับจ้างทีม รปภ. ข้างนอกเข้ามาขับไล่พวกเราออกจากบ้านพัก”

“บ้านหลังนั้นเป็นของเอเลน่า” ฉันเอ่ยเสียงเรียบ

“ในทางกฎหมายมันยังถือครองโดยลีดส์โฮลดิ้งทรัสต์ครับ” มัตเตโอรีบแก้คำพูด “เอเลน่ายังไม่ได้เป็นเจ้าของตามกฎหมาย”

“และฉันคือผู้ดูแลผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว”

“นั่นแหละครับคือประเด็นสำคัญที่พวกเรามาคุยกันในวันนี้”

ในที่สุดดันเต้ก็เอ่ยปากขึ้นมา

เขาเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งมาไว้ตรงกลางโต๊ะ

“การปล่อยให้บุคคลเพียงคนเดียวมีอำนาจควบคุมทั้งทรัพย์สินในกองทรัสต์และฝ่ายบริหารของบริษัท ก่อให้เกิดผลประโยชน์ทับซ้อนอย่างร้ายแรง เมื่อใดก็ตามที่เอเลน่าไม่พอใจการตัดสินใจใดๆ แม่ก็สามารถยึดรถ ยึดบ้านพัก และทรัพยากรอื่นๆ ที่ผู้บริหารระดับสูงต้องใช้งานคืนได้ตามอำเภอใจ”

เขาวางมือข้างหนึ่งทาบลงบนเอกสารนั้น

“ด้วยเหตุนี้ ลีดส์โฮลดิ้งทรัสต์จึงจำเป็นต้องมีคณะกรรมการบริหารอิสระ แม่ไม่สมควรที่จะมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในการจัดสรรทรัพย์สินเหล่านั้นแต่เพียงผู้เดียวอีกต่อไป”

ฉันเปิดเอกสารตรงหน้าออกดู

พวกมันไม่ได้แค่เรียกร้องให้จัดตั้งคณะกรรมการทรัสต์ชุดใหม่ขึ้นมาเท่านั้น แต่พวกมันต้องการให้ฉันสละเก้าอี้ในคณะกรรมการบริหาร สละอำนาจในการแต่งตั้งและถอดถอนผู้บริหารระดับสูง และสละสิทธิ์ในการกำกับดูแลมูลนิธิลีดส์ทั้งหมด

ลูกบุญธรรมทั้งสี่คนของฉันจะแบ่งแยกอำนาจควบคุมลีดส์กรุ๊ป มูลนิธิ ทรัพย์สินในกองทรัสต์ และมรดกที่เหลือทั้งหมดเอาไว้ในกำมือของตัวเอง

และทันทีที่ฉันลงลายมือชื่อลงไป พวกมันจะมีอำนาจตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์ ในการชี้ขาดว่าอะไรคือสิ่งที่เอเลน่าจะได้รับอนุญาตให้ถือครองต่อไปได้

“พวกแกเตรียมการเรื่องนี้กันมานานแค่ไหนแล้ว?” ฉันเอ่ยถาม

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมไปชั่วขณะ

ดันเต้ไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ

“นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวครับ พวกเราแค่พยายามสร้างโครงสร้างการบริหารงานที่มีความเป็นมืออาชีพมากขึ้น”

“พวกแกแอบไปวิ่งเต้นติดต่อกับพวกกรรมการก่อนเรื่องเมื่อวานนี้เสียอีก”

“พวกเรามีหน้าที่ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นครับ”

ฉันกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะประชุม

ไม่มีใครแสดงท่าทีประหลาดใจเลยสักคนเดียว

พวกมันทุกคนรู้เห็นเป็นใจกันมาตั้งแต่แรกแล้วว่าการประชุมครั้งนี้จัดขึ้นมาเพื่ออะไร

เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ฉันเดินหันหลังให้โลกใต้ดินและฝังชื่อโมเรตติเอาไว้ชั่วคราว ภายใต้ตัวตนใหม่ที่เปิดเผยต่อสาธารณชนในชื่อ แคทเธอรีน ลีดส์ ฉันได้ก่อตั้งลีดส์กรุ๊ปขึ้นมา

มันคือบริษัทแรกที่ฉันนำขึ้นมาอยู่บนดินอย่างโปร่งใส และเป็นตัวแทนของส่วนที่ขาวสะอาดที่สุดท่ามกลางอาณาจักรอันไพศาลที่สร้างขึ้นภายใต้นามสกุลโมเรตติ

เพื่อแยกตัดขาดลีดส์กรุ๊ปออกจากอดีตอันดำมืดของฉัน และเพื่อดึงดูดพนักงานรวมถึงนักลงทุนสถาบันระยะยาว ฉันจึงค่อยๆ ลดสัดส่วนการถือหุ้นในนามส่วนตัวลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งในตอนนี้ ฉันถือหุ้นในนามตัวเองเพียงแค่สองเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

ทว่าลีดส์โฮลดิ้งทรัสต์ยังคงถือครองหุ้นของบริษัทอยู่อีกยี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ และฉันยังคงเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว ตราบใดที่ฉันยังไม่ยอมจรดปากกาเซ็นเอกสารตรงหน้านี้ ฉันก็ยังมีสิทธิ์ขาดตามกฎหมายในการออกเสียงโหวตตามสัดส่วนหุ้นเหล่านั้น และมีสิทธิ์ขาดในการกำหนดมรดกที่เอเลน่าจะได้รับในอนาคต

ไอ้พวกสี่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้ต้องการแค่หุ้นสองเปอร์เซ็นต์ส่วนตัวของฉัน

แต่พวกมันต้องการบีบให้ฉันลาออกจากบอร์ดบริหาร ปล้นสิทธิ์การออกเสียงของกองทรัสต์ไป และสละอำนาจควบคุมมูลนิธิ การแต่งตั้งผู้บริหาร ตลอดจนทรัพย์สินของทรัสต์ทั้งหมด

หากฉันยอมเซ็น พวกมันก็จะได้อำนาจตามกฎหมายในการฮุบลีดส์กรุ๊ปไปครอบครอง และมีอำนาจชี้ขาดว่าสิ่งใดที่เอเลน่า ‘สมควร’ จะได้เก็บไว้

สิ่งที่พวกมันไม่มีทางเข้าใจเลยก็คือ... ต่อให้พวกมันแย่งชิงบริษัทนี้ไปได้ทั้งบริษัท สิ่งที่พวกมันปล้นไปจากฉันได้ ก็เป็นเพียงแค่ธุรกิจฉากหน้าแห่งเดียวเท่านั้น

พวกมันโง่เง่าจนคิดไปว่า อำนาจส่วนเล็กน้อยที่ฉันยอมเปิดเผยให้พวกมันเห็น คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมีในครอบครอง

กรรมการบริหารอาวุโสคนหนึ่งกระแอมไอขึ้นมาในลำคอ

“แคทเธอรีน คุณวางมือจากการบริหารงานประจำวันไปตั้งหลายปีแล้ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม แต่ดันเต้กับคนอื่นๆ ก็สมควรได้รับเครดิตสำหรับการเติบโตของบริษัทนะ”

กรรมการอีกคนรีบสำทับตามมาทันที

“ข้อตกลงนี้จะไม่กระทบต่อการใช้ชีวิตของคุณเลยแม้แต่น้อย คุณจะยังคงเป็นผู้ก่อตั้งลีดส์กรุ๊ปและเป็นแม่ของพวกเขาดังเดิม ทางบริษัทยินดีที่จะรักษาตำแหน่งกิตติมศักดิ์และผลประโยชน์ส่วนตัวทั้งหมดของคุณไว้ให้ตามเดิมครับ”

ฉันปรายสายตามองคนพวกนั้นทีละคน

“นี่พวกแกคิดจะฮุบบริษัทที่ฉันสร้างขึ้นมากับมือ แล้วเจียดเอาเศษเงินของฉันเอง มาทำทานส่งเสียเลี้ยงดูฉันงั้นเหรอ?”