บทที่ 5

“ไม่มีใครคิดจะฮุบบริษัทไปจากแม่หรอกครับ” ดันเต้เอ่ย “พวกเราแค่อยากให้แม่ยอมรับความจริงเสียทีว่า ลีดส์กรุ๊ปไม่ใช่ราชอาณาจักรส่วนตัวของแม่อีกต่อไปแล้ว”

ฉันมองหน้าเขาโดยไม่คิดจะโต้เถียง

ดันเต้ยังคงหลงเชื่อว่าลีดส์กรุ๊ปคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมีในครอบครอง

เขาไม่เคยรู้เลยว่า ก่อนที่ชื่อแคทเธอรีน ลีดส์ จะถือกำเนิดขึ้น แคทเธอรีน โมเรตติ คนนี้ได้สร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรกว่าไอ้บริษัทฉากหน้าแห่งนี้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

ลูก้าเปิดแฟ้มเอกสารอีกเล่มขึ้นมา

โลโก้ของวาเลนติโฮลดิงส์ปรากฏขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ บรรยากาศภายในห้องประชุมพลันแปรเปลี่ยนไปในทันตา

“ตระกูลวาเลนติกำลังมองหาพันธมิตรระยะยาวในสหรัฐอเมริกาครับ” ลูก้ากล่าว “พวกเขาพร้อมที่จะร่วมทุนกับลีดส์กรุ๊ปเป็นมูลค่าถึงสองพันล้านดอลลาร์ ในด้านระบบโลจิสติกส์ในยุโรปและธุรกิจการแพทย์เอกชน”

กรรมการบริหารหลายคนถึงกับยืดตัวตรงขึ้นมาบนเก้าอี้อย่างเห็นได้ชัด

วาเลนติโฮลดิงส์เป็นผู้คุมท่าเรือ โรงพยาบาลเอกชน และโครงข่ายการคมนาคมขนส่งทั่วทั้งยุโรปตอนใต้ หากความร่วมมือนี้สำเร็จ ลีดส์กรุ๊ปจะสามารถสยายปีกเข้าสู่ตลาดยุโรปได้อย่างยิ่งใหญ่ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี

“ตัวแทนของวาเลนติจะเดินทางมาถึงนิวยอร์กในคืนนี้ครับ” ดันเต้เสริม “พวกเขาแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า ลีดส์กรุ๊ปจะต้องมีผู้นำที่มั่นคงและเป็นหนึ่งเดียวกัน”

เขาเลื่อนเอกสารสัญญาฉบับนั้นมาตรงหน้าฉันอีกครั้ง

“ถ้าแม่ยอมเซ็น คณะกรรมการบริหารจะมอบอำนาจอย่างเป็นทางการให้พวกเราสี่คนเป็นผู้นำในการเจรจาครั้งนี้”

ฉันปรายตามองไปยังหน้าสุดท้าย

ปากกาด้ามหนึ่งถูกวางเตรียมไว้ข้างช่องลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้ว

“แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”

มัตเตโอเปิดบันทึกทางการเงินของโครงการพัฒนาที่บรูคลินขึ้นมาบนจอทันที

“เงินค่างวดก่อสร้างงวดแรกจะต้องได้รับการอนุมัติภายในบ่ายวันพรุ่งนี้ครับ ทั้งสี่แผนกหลักต้องร่วมลงนามรับรองครบทั้งหมด เงินทุนถึงจะสามารถเบิกจ่ายได้”

นิโก้สำทับต่อ “พวกผมได้สั่งระงับการเข้าถึงเครือข่ายความปลอดภัยของตระกูลและตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกซัพพลายเออร์ไว้หมดแล้วด้วย ถ้าโครงการนี้เกิดผิดสัญญาขึ้นมา ความรับผิดชอบจะไม่ใช่ของพวกเราแน่นอนครับ”

พวกมันวางแผนกะเวลาทุกอย่างมาเป็นอย่างดี

ถ้าฉันปฏิเสธที่จะเซ็น โครงการที่บรูคลินก็จะหยุดชะงัก และบรรดาผู้ถือหุ้นก็จะพากันโยนความเสียหายทั้งหมดมาที่ฉัน

แต่ถ้าฉันยอมเซ็น พวกมันก็จะใช้ดีลความร่วมมือมูลค่าสองพันล้านดอลลาร์นี้ ยึดอำนาจควบคุมลีดส์กรุ๊ปไปอย่างสมบูรณ์แบบ

ดันเต้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“เมื่อวานแม่บอกว่าอำนาจพวกนี้แม่ดึงกลับคืนไปได้นี่ครับ แต่บริษัทไม่ใช่บ้าน และไม่ใช่เศษบัตรเครดิตไม่กี่ใบหรอกนะ”

เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจในชัยชนะของตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม

“พนักงาน ซัพพลายเออร์ และกรรมการบริหารในตึกแห่งนี้ ต่างก็รู้ดีแก่ใจว่าใครกันแน่ที่มีปัญญาขับเคลื่อนให้บริษัทนี้เดินหน้าต่อไปได้จริงๆ”

ฉันหยิบปากกาด้ามนั้นขึ้นมา

ในที่สุด รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของดันเต้

“แม่เลือกได้ถูกต้องแล้วครับ”

“แล้วเรื่องการแข่งขันของเอเลน่าล่ะ จะเอายังไง?”ฉันถาม

ลูก้ากับดันเต้สบตากันแวบหนึ่ง

“ซาบริน่าลงแข่งรอบคัดเลือกในนามตัวแทนโรงเรียนไปแล้วครับ ตอนนี้คงเปลี่ยนตัวไม่ได้แล้ว แต่พวกเราจะให้เธอกล่าวขอบคุณเอเลน่าตอนขึ้นรับรางวัลก็ได้ โทษฐานที่มีส่วนร่วมในการออกไอเดียเบื้องต้น”

“พวกแกขโมยแผนงานของเอเลน่าไปหน้าด้านๆ แล้ววิธีแก้ปัญหาของพวกแกคือเจียดคำขอบคุณให้เธอประโยคเดียวนี่น่ะเหรอ?”

“ไม่มีความจำเป็นต้องใช้คำพูดฟังดูรุนแรงแบบนั้นเลยนี่ครับ” มัตเตโอขมวดคิ้ว “นี่มันคือการจัดสรรทรัพยากรใหม่อย่างเกื้อกูลกันต่างหาก”

ดันเต้เปิดหน้าสัญญาไปยังหน้าสุดท้าย

“ทันทีที่แม่เซ็น เรื่องบาดหมางทั้งหมดนี้ก็ถือเป็นอันยุติ และตราบใดที่เอเลน่าเลิกหาเรื่องระรานซาบริน่า พวกเราก็จะยังปฏิบัติต่อเธอในฐานะน้องสาวต่อไปเหมือนเดิมครับ”

ฉันมองดูเด็กชายทั้งสี่คนที่ฉันชุบเลี้ยงมากับมือ

ตอนที่พวกมันแย่งห้องของเอเลน่าไป พวกมันเรียกมันว่าการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรว่างเปล่าอย่างสมเหตุสมผล

ตอนที่พวกมันปล้นแผนงานของเธอไป พวกมันอ้างว่าเป็นการมอบโอกาสให้กับคนที่จำเป็นต้องใช้มันมากกว่า

และบัดนี้ พวกมันกำลังเตรียมการจะฮุบลีดส์กรุ๊ปไปจากอกฉัน แต่พวกมันก็ยังหน้าด้านยืนกรานว่านี่ไม่ใช่การทรยศหักหลัง มันเป็นเพียงแค่ ‘การบริหารงานที่มีความเป็นมืออาชีพมากขึ้น’

ฉันวางปากกากลับลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่เซ็น”

รอยยิ้มบนใบหน้าของดันเต้เลือนหายไปในชั่วพริบตา

เสียงพึมพำกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นรอบโต๊ะประชุมทันที

กรรมการบริหารที่อายุมากที่สุดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“แคทเธอรีน ผมขอแนะนำอย่างจริงจังให้คุณคิดถึงผลที่จะตามมาให้ดีนะ เสียงในบอร์ดบริหารมีมากพออยู่แล้ว ถ้าคุณยังดึงดันไม่ยอมร่วมมือ พวกเราจะเปิดลงมติอย่างเป็นทางการเพื่อสั่งพักอำนาจและปลดคุณออกจากการควบคุมทั้งหมด”

“งั้นก็โหวตสิ”

มือหลายต่อหลายข้างทยอยยกขึ้นทีละคน

เลขานุการรีบนับคะแนนเสียงอย่างรวดเร็ว

“ญัตติผ่านความเห็นชอบ มีผลบังคับใช้ในทันที สั่งระงับอำนาจหน้าที่ของ แคทเธอรีน ลีดส์ ในคณะกรรมการบริหารทั้งหมด และถอดถอนออกจากการควบคุมโดยตรงเหนืองานความปลอดภัยของบริษัท มูลนิธิลีดส์ และฝ่ายบริหารจัดการ”

นิโก้ส่งสัญญาณมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงประตู

“เชิญคุณนายลีดส์ออกไปข้างนอกด้วย การประชุมที่เหลือหลังจากนี้เป็นความลับทางธุรกิจของบริษัท”

การ์ดสองคนก้าวเดินเข้ามาหาฉัน แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะยื่นมือมาแตะต้องตัวฉันสักคน

ดันเต้จัดเอกสารสัญญาความร่วมมือนั้นใหม่อย่างใจเย็น

“แม่ครับ ผมไม่อยากให้เรื่องมันดูน่าเกลียดไปมากกว่านี้เลยนะ กลับบ้านไปเถอะครับ ไว้พอดีลกับทางวาเลนติลงตัวเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยมาคุยกันว่าตำแหน่งไหนที่แม่ยังพอจะรักษาไว้ได้บ้าง”

ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

“แอนโทนี”

เสียงตอบรับขานรับกลับมาในทันทีจากอีกฟากหนึ่งของประตูห้องประชุม

“ครับ ดอนน่า”

สีหน้าของนิโก้เปลี่ยนไปทันที เขาหันขวับไปตวาดใส่พนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัท

“ใครอนุญาตให้คนนอกขึ้นมาบนชั้นผู้บริหารฮะ!?”

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูรายงานการตรวจสอบบัญชีที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา มีบริษัทที่มีส่วนได้ส่วนเสียถึงสิบเจ็ดแห่งแฝงตัวอยู่ในโครงการที่ลูกบุญธรรมทั้งสี่คนของฉันดูแลอยู่ และมีเงินมากกว่าแปดสิบล้านดอลลาร์ที่ไม่สามารถแจกแจงที่มาที่ไปได้อย่างถูกต้อง

และผู้รับผลประโยชน์ที่แท้จริงคนสุดท้ายของหนึ่งในบริษัทเหล่านั้น... ก็คือแม่ของซาบริน่า

ฉันวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะประชุม

“พวกแกเพิ่งจะปลดได้แค่ทีม รปภ. กระจอกๆ ที่ลีดส์กรุ๊ปจ้างมาเท่านั้นแหละ” ฉันเอ่ยพลางตวัดสายตามองไปยังประตูที่ปิดสนิท “เอาล่ะ... ให้คนของฉันเข้ามาได้แล้ว”

บานประตูเปิดผางออก แอนโทนีก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของฉัน หัวหน้าฝ่ายกฎหมายของลีดส์กรุ๊ป และทีมนักสืบสวนบัญชีนิติวิทยาศาสตร์ที่อดตาหลับขับตานอนทั้งคืน เพื่อแกะรอยทุกบัญชีการเงินที่พวกลูกชายของฉันหลงคิดว่าซุกซ่อนไว้ได้อย่างมิดชิด

กล่องบรรจุหลักฐานที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนาสี่กล่องถูกนำมาวางลงตรงหน้าฉัน แต่ละกล่องมีชื่อของสี่พี่น้องตระกูลลีดส์แปะอยู่คนละใบ พร้อมทั้งระบุแผนกที่พวกเขาดูแล และตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลที่อันตรธานหายไปภายใต้อำนาจของพวกเขา

ความมั่นใจที่เคยเปี่ยมล้นพลันอันตรธานหายไปจากใบหน้าของพวกเขาทันที เมื่อในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ว่า ในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนชั่วเพื่อขับไล่ฉันออกจากบริษัท ฉันเองก็ได้เตรียมการดำเนินคดีเชือดพวกเขาทั้งสี่คนไว้พร้อมสรรพแล้วเช่นกัน

แอนโทนีวางมือลงบนกล่องใบแรกแล้วหันมาสบตาฉัน

“จะให้พวกเราเริ่มจากตรงไหนดีครับ ดอนน่า โมเรตติ?”

ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าขนลุก

พวกลูกชายของฉันรู้จักแค่ ‘แคทเธอรีน ลีดส์’

ฉันหมุนกล่องใบนั้นไปข้างหน้า จนกระทั่งชื่อของดันเต้หันไปประจันหน้ากับเจ้าตัวตรงๆ

“เริ่มจากไอ้ลูกชาย... ที่หลงคิดว่าตัวเองแย่งเก้าอี้ของฉันไปได้แล้วก่อนเลย”