บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 8

บทที่ 4.2 ไยเจ้าช่างเหมือนดวงตะวัน

สิ้นสุดคำพูด ข้ายกยิ้มอ่อนหวานให้แก่นาง พลันเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง ทุกคนย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นคือเรื่องจริง เพราะเหตุนั้นจินเฟยจึงไม่สามารถรังแกข้าได้ง่าย ๆ ถึงแม้ข้าจะเป็นกังวลเรื่องของอาหลัน แต่นางไม่ได้อ่อนแอจนยอมคนสถานะเดียวกันข่มเหง

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่ข้าออกจากหอนางโลม แม้ข้ามักได้มองผู้คนจากบนหอนอน หรือแม้ข้ามีทักษะการพูดชั้นเลิศ

แต่พอข้าได้พบเจอผู้คนจริง ๆ ภายในกายข้ามันตื้นตันไปหมด ข้าหันไปมองอาหลัน ดึงข้อมือนางเพื่อไปยังร้านซาลาเปาที่หมายมั่นไว้

“แม่นางเฟย ท่านคลุมใบหน้าหน่อยดีหรือไม่” อาหลันดึงชายแขนเสื้อข้า พลางยื่นผ้าโปร่งสีแดงให้

“มิจำเป็นหรอก ข้าเพียงแค่อยากออกมาสูดอากาศและเที่ยวเล่นเท่านั้น” ข้าเอ่ยพลางระบายยิ้มอ่อนโยน มองนางที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดสีชมพูอ่อน

“แต่ว่า…”

“มาเถิด” ข้าหัวเราะบางเบาแล้วดึงแขนนางไปยังร้านซาลาเปา

เมื่อเข้าใกล้ตลาดมากขึ้น เสียงเรียกลูกค้าจากเสี่ยวเอ้อร์ หรือจะเป็นเสียงพูดคุยของผู้คน แม้แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ หรือผ้าไหมชั้นดีที่วางเรียงรายต่างสร้างความตื่นเต้นให้แก่ข้ามากนัก หากพูดกันตามจริงแล้ว ข้าทำงานที่หอนางโลมเกือบหนึ่งปี แต่ก่อนหน้านั้นใช่ว่าข้าจะสามารถออกมาเผชิญโลกกว้างได้

“แม่นาง” อาหลันเอ่ยอย่างร้อนรน เมื่อเห็นชาวบ้านบางคนเริ่มจับจ้องมาที่เรา

ใช่ว่ามีแค่นางที่สังเกตเห็น แม้แต่ข้าที่ไม่ค่อยสนใจสายตาผู้ใด ข้ายังรับรู้ได้เลย “นิ่ง ๆไว้เถิด” ข้ากระซิบให้นางได้ยิน ก่อนดึงอาหลันไปยังร้านที่ข้าหมายมั่น

“ว่าอย่างไรดีแม่นาง อยากได้ซาลาเปากี่ลูกดีงั้นหรือ” แม่ค้าเอ่ยเสียงหวานในระหว่างที่กำลังเปิดฝาหม้อนึ่ง

“ท่านขายอย่างไร” ข้าเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสด ๆร้อน ๆ

รออยู่นานก็ยังไม่ได้รับคำตอบเสียที ข้าจึงหันไปสบตากับแม่ค้าที่มองมาก่อนแล้ว เมื่อนางได้เห็นใบหน้าข้าอย่างถนัด นางยิ่งขมวดคิ้วพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกธา

“เจ้าคือเฟยเหม่ยหลิน นางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอนางโลมใช่หรือไม่!” แม่ค้าตะเบ็งเสียง เรียกความสนใจจากผู้คนโดยรอบไม่น้อย

“ใช่” ข้าเอ่ยพลางมองอีกฝ่ายบ้าง

สีหน้านางยิ่งดูไม่สู้ดีนัก นางวางกระแทกฝาหม้อลง ก่อนที่นางจะเดินออกมาเพื่อประจันหน้ากับข้า

“เจ้าคือผู้หญิงที่หลอกสามีข้าเยี่ยงนั้นหรือ!” แม่ค้าตะคอกอีกครั้ง สิ่งที่นางพูดมาข้าไม่เข้าใจเลย

“เข้าใจผิดแล้วนะเจ้าคะ แม่นางเฟยไม่ได้รับแขกผู้อื่นนอกจากท่านแม่ทัพ…”

“จะไม่ใช่ได้อย่างไร เถ้าแก่เนี้ยเจ้าเป็นคนพูดเองว่าคือนาง!” หญิงแม่ค้าหันไปตะเบ็งเสียงใส่อาหลัน พร้อมทั้งชี้นิ้วมายังข้า “ไม่ใช่แค่สามีข้าที่โดนหลอก สามีของคนอื่น ๆก็เช่นเดียวกัน! เจ้ายังปกป้องนางแพศยาผู้นี้อีกหรือ!”

“แต่ว่า…”

“พอเถิดอาหลัน ต่อให้เราพูดจนน้ำลายแห้งเหือด หญิงผู้นี้ก็ยังกล่าวโทษข้าอยู่ดี” ข้าเอ่ยขึ้นในที่สุด อาหลันมองข้าอย่างไม่เข้าใจ นางดึงแขนเสื้อข้าอย่างไม่นึกยอม

“ถ้าเช่นนั้นเจ้ายอมรับแล้วใช่หรือไม่ ว่าเป็นผู้หลอกลวงสามีข้าจริง”

“ข้า…”

“ผู้ใดมีปัญหากับผู้หญิงของข้า” เสียงที่คุ้นเคยนี้ ข้าหันไปมองทางด้านหลัง เป็นไฉต๋าตงอีกครั้งที่เข้ามาช่วยข้าไว้ “นางอยู่กับข้าทุกคืนวัน เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าสามีของเจ้าโดนแม่นางเฟยหลอก”

เขาช่างมาได้ถูกจังหวะเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่เราทั้งคู่ได้พบกัน วันที่เขาเลือกข้าให้ปรนนิบัติตลอดปี วันที่ข้าไม่จำเป็นต้องเปลืองตัวให้กับใคร

“ไฉต๋าตง” ข้าเผลอส่งเสียงออกมาอย่างลืมตัว ถึงกระนั้นเขาเพียงแค่ส่งยิ้มให้ข้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“เหม่ยหลิน เจ้าไม่ต้องกลัว”

เพราะความอ่อนโยนของเจ้า ถึงทำให้ข้ากลัวใจตนเอง กลัวว่าเมื่อข้ามิอาจห่างเจ้าได้แล้ว วันนั้นจะเป็นเจ้าที่ทอดทิ้งข้าไว้ที่หอนางโลม ถึงกระนั้นข้าเองก็คือผู้ละโมบ ข้าเองก็อยากร่วมเสวยสุขและทุกข์ไปพร้อมกันกับเจ้า