MasukShare
บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 8
Terakhir Diperbarui:
2026-01-31 13:24:15บทที่ 4.2 ไยเจ้าช่างเหมือนดวงตะวัน
สิ้นสุดคำพูด ข้ายกยิ้มอ่อนหวานให้แก่นาง พลันเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง ทุกคนย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นคือเรื่องจริง เพราะเหตุนั้นจินเฟยจึงไม่สามารถรังแกข้าได้ง่าย ๆ ถึงแม้ข้าจะเป็นกังวลเรื่องของอาหลัน แต่นางไม่ได้อ่อนแอจนยอมคนสถานะเดียวกันข่มเหง
แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่ข้าออกจากหอนางโลม แม้ข้ามักได้มองผู้คนจากบนหอนอน หรือแม้ข้ามีทักษะการพูดชั้นเลิศ
แต่พอข้าได้พบเจอผู้คนจริง ๆ ภายในกายข้ามันตื้นตันไปหมด ข้าหันไปมองอาหลัน ดึงข้อมือนางเพื่อไปยังร้านซาลาเปาที่หมายมั่นไว้
“แม่นางเฟย ท่านคลุมใบหน้าหน่อยดีหรือไม่” อาหลันดึงชายแขนเสื้อข้า พลางยื่นผ้าโปร่งสีแดงให้
“มิจำเป็นหรอก ข้าเพียงแค่อยากออกมาสูดอากาศและเที่ยวเล่นเท่านั้น” ข้าเอ่ยพลางระบายยิ้มอ่อนโยน มองนางที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดสีชมพูอ่อน
“แต่ว่า…”
“มาเถิด” ข้าหัวเราะบางเบาแล้วดึงแขนนางไปยังร้านซาลาเปา
เมื่อเข้าใกล้ตลาดมากขึ้น เสียงเรียกลูกค้าจากเสี่ยวเอ้อร์ หรือจะเป็นเสียงพูดคุยของผู้คน แม้แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ หรือผ้าไหมชั้นดีที่วางเรียงรายต่างสร้างความตื่นเต้นให้แก่ข้ามากนัก หากพูดกันตามจริงแล้ว ข้าทำงานที่หอนางโลมเกือบหนึ่งปี แต่ก่อนหน้านั้นใช่ว่าข้าจะสามารถออกมาเผชิญโลกกว้างได้
“แม่นาง” อาหลันเอ่ยอย่างร้อนรน เมื่อเห็นชาวบ้านบางคนเริ่มจับจ้องมาที่เรา
ใช่ว่ามีแค่นางที่สังเกตเห็น แม้แต่ข้าที่ไม่ค่อยสนใจสายตาผู้ใด ข้ายังรับรู้ได้เลย “นิ่ง ๆไว้เถิด” ข้ากระซิบให้นางได้ยิน ก่อนดึงอาหลันไปยังร้านที่ข้าหมายมั่น
“ว่าอย่างไรดีแม่นาง อยากได้ซาลาเปากี่ลูกดีงั้นหรือ” แม่ค้าเอ่ยเสียงหวานในระหว่างที่กำลังเปิดฝาหม้อนึ่ง
“ท่านขายอย่างไร” ข้าเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสด ๆร้อน ๆ
รออยู่นานก็ยังไม่ได้รับคำตอบเสียที ข้าจึงหันไปสบตากับแม่ค้าที่มองมาก่อนแล้ว เมื่อนางได้เห็นใบหน้าข้าอย่างถนัด นางยิ่งขมวดคิ้วพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกธา
“เจ้าคือเฟยเหม่ยหลิน นางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอนางโลมใช่หรือไม่!” แม่ค้าตะเบ็งเสียง เรียกความสนใจจากผู้คนโดยรอบไม่น้อย
“ใช่” ข้าเอ่ยพลางมองอีกฝ่ายบ้าง
สีหน้านางยิ่งดูไม่สู้ดีนัก นางวางกระแทกฝาหม้อลง ก่อนที่นางจะเดินออกมาเพื่อประจันหน้ากับข้า
“เจ้าคือผู้หญิงที่หลอกสามีข้าเยี่ยงนั้นหรือ!” แม่ค้าตะคอกอีกครั้ง สิ่งที่นางพูดมาข้าไม่เข้าใจเลย
“เข้าใจผิดแล้วนะเจ้าคะ แม่นางเฟยไม่ได้รับแขกผู้อื่นนอกจากท่านแม่ทัพ…”
“จะไม่ใช่ได้อย่างไร เถ้าแก่เนี้ยเจ้าเป็นคนพูดเองว่าคือนาง!” หญิงแม่ค้าหันไปตะเบ็งเสียงใส่อาหลัน พร้อมทั้งชี้นิ้วมายังข้า “ไม่ใช่แค่สามีข้าที่โดนหลอก สามีของคนอื่น ๆก็เช่นเดียวกัน! เจ้ายังปกป้องนางแพศยาผู้นี้อีกหรือ!”
“แต่ว่า…”
“พอเถิดอาหลัน ต่อให้เราพูดจนน้ำลายแห้งเหือด หญิงผู้นี้ก็ยังกล่าวโทษข้าอยู่ดี” ข้าเอ่ยขึ้นในที่สุด อาหลันมองข้าอย่างไม่เข้าใจ นางดึงแขนเสื้อข้าอย่างไม่นึกยอม
“ถ้าเช่นนั้นเจ้ายอมรับแล้วใช่หรือไม่ ว่าเป็นผู้หลอกลวงสามีข้าจริง”
“ข้า…”
“ผู้ใดมีปัญหากับผู้หญิงของข้า” เสียงที่คุ้นเคยนี้ ข้าหันไปมองทางด้านหลัง เป็นไฉต๋าตงอีกครั้งที่เข้ามาช่วยข้าไว้ “นางอยู่กับข้าทุกคืนวัน เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าสามีของเจ้าโดนแม่นางเฟยหลอก”
เขาช่างมาได้ถูกจังหวะเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่เราทั้งคู่ได้พบกัน วันที่เขาเลือกข้าให้ปรนนิบัติตลอดปี วันที่ข้าไม่จำเป็นต้องเปลืองตัวให้กับใคร
“ไฉต๋าตง” ข้าเผลอส่งเสียงออกมาอย่างลืมตัว ถึงกระนั้นเขาเพียงแค่ส่งยิ้มให้ข้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม
“เหม่ยหลิน เจ้าไม่ต้องกลัว”
เพราะความอ่อนโยนของเจ้า ถึงทำให้ข้ากลัวใจตนเอง กลัวว่าเมื่อข้ามิอาจห่างเจ้าได้แล้ว วันนั้นจะเป็นเจ้าที่ทอดทิ้งข้าไว้ที่หอนางโลม ถึงกระนั้นข้าเองก็คือผู้ละโมบ ข้าเองก็อยากร่วมเสวยสุขและทุกข์ไปพร้อมกันกับเจ้า
Bab terbaru
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 8
บทที่ 7 สิ่งล้ำค่าหลี่ฟ่านปิงหายใจสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ตัวนางร้อนรุ่มเสียจนอดทนรอไม่ไหว สาวงามไล้นิ้วนวดคลึงทรวงอกส่วนอีกข้างบดเบียดยังตุ่มเสียว แต่มันกลับไม่จรรโลงใจเท่าตอนที่พวกเขาทั้งสองทำให้นาง นัยน์ตากลมชุ่มฉ่ำพยายามจ้องมองคนทั้งสองตามเสียงเคลื่อนไหว หากไม่ใช่เพราะผ้าปิดตานี่ พวกเขาคงได้เห็นแววตากำลังเว้าวอนแลดูแล้วช่างน่าสงสารจับใจ“อ้อนวอนข้าสิ” หลิวหยางเอ่ย นวดท่อนเอ็นของตัวเองให้แข็งเตรียมพร้อมสู้โหวหลัวข่ายระบายลมหายใจ นึกเอือมระอาในความเอาแต่ใจของสหายสนิท ก่อนเดินเข้าหาสาวงาม วางมือหนาลงทาบบนหลังมือเล็ก แล้วใช้มืออีกข้างค่อย ๆขยับสร้างความหรรษาให้นาง ร่างเล็กบิดไปตามจังหวะก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อหลัวข่ายสอดนิ้วเข้าไปขยับขยาย“เจ้านี่นะ...” หลิวหยางบ่นอุบแต่ก็ยอมสหายรักไปไม่คิดมากความสาวงามเบิกตาโตหน่อย ๆ อ้าปากเล็กน้อยพยายามควบคุมสติไม่ให้กระเจิง ซึ่งทุกสิ่งอยู่ในสายตาของจินหลิวหยาง เขาฟังเสียงนางเร่งเร้าตนเองให้ใกล้ถึงจุดมุ่งหมาย จนครานี้เสียงของเขากำลังสอดประสานไปพร้อมกับนาง
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 7
บทที่ 6 ตัวช่วยกลิ่นธูปหอมลอยคละคลุ้งทั่วห้องจนแม้แต่สาวใช้ที่ปิดจมูกไว้ยังแทบกลั้นหายใจไม่ไหว ก่อนที่อีกคนจะวางขวดยาสองสามขวดลงบนโต๊ะไม่ไกลจากสาวงาม พลางนึกเวทนาอีกฝ่ายในใจ“ออกไปได้” หลัวข่ายส่งเสียงราบเรียบ ส่งให้สาวใช้ทั้งหมดเดินออกจากห้องที่ใกล้เกิดสงครามรัก“ฮ๊า~กลิ่นหอมจริง ๆเจ้าว่าหรือไม่” หลิวหยางระบายยิ้มกว้าง สูดดมกลิ่นธูปราวกับมันคือของวิเศษ ก่อนมองไปทางสาวงามที่นั่งนิ่งกลั้นหายใจ “เจ้าจะอดกลั้นไปได้นานแค่ไหนกันเชียว”หลี่ฟ่านปิงไม่คิดตอบ นางหันหน้าเชิดไปอีกทาง ธูปพวกนี้อย่างไรก็ต้องหมดฤทธิ์ ต่อให้เผลอสูดหายใจเข้าไป แต่ถ้าอดทนไว้ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีน่าอาย ถึงกระนั้นใบหูเล็กได้ยินเสียงเคลื่อนไหวภายในห้อง อดชำเลืองมองไปทางคนทั้งสองไม่ได้พวกเขาต่างนั่งพิงโต๊ะราวกับรอเวลาอันโอชะ แต่ว่า... สาวงามใกล้หมดลมหายใจแล้ว หากยังไม่สูดเอาอากาศเข้าไปนางอาจตายได้ ถ้าเช่นนั้นตายเลยดีกว่าหรือไม่ ความลับทั้งหลายจะได้สูญสิ้นไปพร้อมนางหลัวข่ายมองหลิวหยางทางสายตา พวกเขาพยักหน้าให้กันหน่อย ๆ ก่อ
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 6
บทที่ 5.2 สอบสอนวันรุ่งขึ้นสาวงามยังคงลืมตาตื่นขึ้นมาเจอความมืดมิดจากผ้าปิดตา นางสบถในใจพลันความเจ็บจากช่องทางรักบังเกิดขึ้น ส่งให้เรื่องเมื่อคืนวานฉายชัดขึ้นในความคิด ทั้งเสียงร้องครางหวาน ทั้งสัมผัสจากมือหนาบดเบียดทั่วเรือนร่าง หรือจะเป็นท่อนเอ็นที่ช่วงชิงช่องทางทั้งสอง“เจ้าพวกบัดซบ” ฟ่านปิงสบถดังลั่น ก่อนค่อย ๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก“ใครบัดซบหรือ” หลิวหยางกลั้นยิ้มเอ่ยถาม ทว่าแม่นางผู้ห่มหนังกวางหันขวับมาทันใด“ว่าเจ้านั่นแหละ!” สาวงามตะเบ็งเสียง พยายามขยับข้อมือให้หลุดออกจากเชือก“หึ ๆ”“เปล่าประโยชน์หลี่เอ๋อร์ เชือกนี่ข้ามัดด้วยเงื่อนตาย ต่อให้เจ้าขยับมากเพียงใดมันก็ไม่ปลดหรอก” หลัวข่ายที่กอดอกมองนางเอ่ยเสียงเรียบ โดยมิวายปรามสหายรักทางสายตา“เรียกข้าว่าหลี่เอ๋อร์อยู่ได้ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์!” ฟ่านปิงก่นด่าอีกครั้ง ทว่าครานี้เพียงแค่ปลายนิ้วหลิวหยางลูบไล้พวงแก้มงาม แม่นางน้อยรีบหุบเสียงโดยฉับพลัน“เอาเถอะ... ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าอยู่สภาพนี้ไปนาน ๆ บอกข้ามาว่าเจ้าเป็นคนของผู้ใด” หลัวข่ายเอ่ยเสียงนิ่ง
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 5
บทที่ 5.1 สอบสวนจินหลิวหยางมองหญิงสาวที่สลบไหลไปก่อนความสนุกสนานจะจบลง แม้ตัวเขายังไม่ได้รับการปลดปล่อยที่ถูกทำให้ปะทุขึ้น แต่เขาไม่คิดขัดขืนคนเหนื่อยล้า ชายหนุ่มช้อนหญิงสาวเข้าสู่อ้อมแขน วางนางลงบนเตียงที่อยู่อีกฝั่งของบานกั้นโหวหลัวข่ายคว้าเชือกที่วางอยู่ไม่ไกล จัดการมัดข้อมือเล็กกับข้อเท้าของหญิงสาว คนทั้งคู่มองหน้าเข้าใจเพียงความคิด ก่อนเป็นหลัวข่ายปลดปลอกมีดสั้นออกจากจุดซ่อนสาวงาม โดยไม่ลืมนำผ้าเช็ดคราบน้ำกามที่เปื้อนต้นขาอวบกับดวงหน้าเล็ก“คิดไม่ผิดจริง ๆว่านางคือสายที่ถูกส่งเข้ามา” หลิวหยางเอ่ย พร้อมสวมชุดที่ตกหล่นทั่วพื้นอย่างหลวม ๆ“แต่ข้าไม่คิดว่านางอาจหาญจนถึงขั้นมาเป็นนางบำเรอให้พวกเรา” หลัวข่ายเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าแม่นางออก “นางยังไม่เคยผ่านมือผู้ใดมาเลย ข้าแอบรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่ทำตามพิธีการกับนาง”“หลัวข่ายเอ๋ย! เจ้ามาเป็นคนดีไยตอนนี้ ต่อให้นางยังบริสุทธิ์ แต่การเข้ามาเป็นสายสืบในรังพวกเราก็ต้องรับเรื่องพวกนี้ให้ได้” หลิวหยางเอ่ย ก่อนชำเลืองมองสาวงามที่หลับไม่
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 4
บทที่ 4 แนบชิดจนไร้ช่องว่างโหวหลัวข่ายลุกขึ้นช้อนขาข้างหนึ่งของหญิงสาว ปลายนิ้วเขาสัมผัสได้ถึงปลอกมีดที่ถูกรัดไว้ในจุดลับเขาสบตากับสหายสนิท ถึงแม้รู้จุดประสงค์ของนางดี แต่ก็ยังไม่มีความคิดหวาดระแวง ชายหนุ่มจับท่อนเอ็นถูไถอาบน้ำหวาน ผ่าร่องกลางที่เปียกแฉะ ทั้งจากฝีมือของเขาเอง และเป็นความเสียวที่หญิงสาวมีอยู่“อื้อ~” ฟ่านปิงส่งเสียงครางเบา ๆเมื่อปลายแก่นเนื้อเข้าสู่ช่องทางรัก นางเผลอกัดริมฝีปากลดทอนความเสียว ถึงกระนั้นเพราะภายในสมองมันขาวโพลนไปนานแล้ว สาวงามจึงเพียงแค่แอ่นสะโพกตอบรับสัมผัสนั้นชายหนุ่มรอให้ภายในปรับสภาพตามขนาดของเขาได้ดี แล้วจึงค่อย ๆดันให้เข้าที่ไปเรื่อย ๆ ขนาดของมันทั้งยาวและใหญ่ จนฟ่านปิงรู้สึกโหวงภายในช่วงท้องน้อย ลามไปยังหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะผสมกับความคิดที่ถูกปั่นจนแตกกระเจิงผ้าปิดตาที่ชื้นจากเหงื่อผุดทำให้พอมองเห็นเคล้าลางของร่างแกร่ง นางมองเห็นขาตนเองพาดอยู่บนบ่าของเขา ท่าทางเช่นนี้ช่างน่าอายนัก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ภายใน หญิงสาวก็เผลอตอดรัดอย่างลืมตัว
สี่วสันต์บำเรอรัก นางระบำเริงรัก 3
บทที่ 3ลืมวิธีการหายใจไปเสียแล้วโหวหลัวข่ายดันร่างแบบบางไปทางโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลมากนัก หญิงสาวที่แทบตัวอ่อนระทวยทำได้เพียงเอนแผ่นหลังไปตามแรงนุ่ม ถึงกระนั้นจินหลิวหยางที่ปลดเปลื้องพันธนาการของตนเองออกไปก็ไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยชายหนุ่มผู้ที่มีรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าคม ค่อย ๆถูท่อนเอ็นบนริมฝีปากอิ่ม มองพวงแก้มใสค่อย ๆขึ้นสีจากเดิมด้วยความขวยเขิน ถึงกระนั้นเพียงแค่สัมผัสเบา ๆจากปลายลิ้นเล็ก ความเป็นชายของเขาก็แทบแข็งคัดเสียจนปวดหนึบ“เจ้าเพิ่งปลดปล่อยไปเองนะ” หลัวข่ายบ่นอุบ มีแต่เขาที่ยังฝืนกลั้น“หึ ๆเพราะเจ้ามันอ่อนต่างหากเล่า” หลิวหยางเย้ยหยัน แต่มิวายกลั่นแกล้งหญิงสาวบนโต๊ะสูงหลัวข่ายส่ายหน้าเอือมระอา พลันโน้มใบหน้ามาสำรวจโพรงรัก อันที่จริงก่อนหน้านี้มันแฉะเรียบร้อยแล้ว ถึงกระนั้นเขาไม่อยากให้คนงามต้องรู้สึกเจ็บปวด สองมือดันสะโพกกลมให้แยกออกจากกัน จนเผยให้เห็นผ้าคาดปิดทางรักบาง ๆที่แทบไม่ช่วยอันใด“สวยมาก” หลัวข่ายพึมพำเสียงหวาน สร้างความอับอายให้หญิงสาวได้มากโข“พวกท่านข้าว่า..
Anda juga akan menyukai
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง24.6K Dibacaจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ป่าดอกท้อ34.6K Dibacaฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้25.1K Dibacaเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin21.2K Dibacaลำนำจอมนาง
หรงเย่า / นาย่า2.0K Dibacaลัทธินิยมสาวอ้วน (ไอดอลหนุ่มย้อนเวลาไปคลั่งรักสาวอ้วน)
โหย่วหยวนเชียนหลี่791 Dibacaนางร้ายเช่นข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเช่นกัน
หนูเหมยจ้า4.1K Dibacaยามใบไผ่ต้องสายลม (ภาควัยเยาว์)
อู๋หมิง - นางแมวแห่งเสียนหลอ335 Dibaca
