บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 7

บทที่ 4.1 ไยเจ้าช่างเหมือนดวงตะวัน

ในวันนี้แสงอาทิตย์ช่างอบอุ่นนัก ข้ารำพึงภายในใจพลางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ตั้งแต่ที่ข้าได้ขึ้นแท่นเป็นหนึ่งในสาวงาม แม้แต่ปลายดอกหญ้าก็หาได้แตะต้องโดนข้าไม่ ความงดงามนั้นมักมาพร้อมอิสระที่ถูกลิดรอน

พอนึกเช่นนั้น ลมหายใจจึงถูกระบายออกมาอย่างเสียดาย ข้าย่างกรายไปยังริมหน้าต่าง มองผู้คนที่สัญจรบนท้องถนน ช่างดูวุ่นวายนัก แต่มันกลับมีชีวิตชีวาเสียยิ่งกว่าหอนางโลมนี้อีก

“แม่นางเฟย” อาหลันส่งเสียงเรียกเมื่อเปิดประตูเข้ามา ภายในถาดของนางมีเพียงแค่ข้าวต้มถ้วยเล็กและหินชุบเกลือไม่กี่ก้อน

“เท่านั้นหรือ” ข้าเอ่ยพลางเลิกคิ้วมองสิ่งที่อยู่ในถาด

“เถ้าแก่เนี้ยกล่าวว่า แม่นางเฟยสร้างความอับอายให้แก่นาง อีกทั้งสร้างความโกลาหลภายในหอนางโลม นี่จึงเป็นบทลงโทษจากนางเจ้าค่ะ” อาหลันกล่าว พลางวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะ

“แล้วของเจ้าเล่า” ข้าเอ่ยถามเสียงเรียบ หันออกไปมองยังตลาดข้างล่างอีกครั้ง

“ของข้ามิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ แม่นางเฟยกินให้อิ่มเถิด” นางกล่าว น้ำเสียงเจือแววเศร้าอยู่หลายส่วน

ข้ามิตอบอันใด พวกเราต่างรู้กันดีถึงนิสัยเอาแต่ใจของจินเฟย หากไม่ใช่เพราะมารดาของนางขอร้องไว้ มีหรือที่ข้าจะต้องทนโดนรังแก

แต่ว่า… ข้าเองก็หาใช่คนใจดีไม่ แม้ข้าไม่อิสระเฉกเช่นวิหค แต่ข้าถือได้ว่าตนเองไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้ความโหดร้ายเช่นนี้

หากไม่ใช่เพราะไฉต๋าตง ข้าไม่มีความคิดที่จะต้องทนอยู่ภายในหอนางโลมเลย

“แม่นาง” อาหลันส่งเสียงเรียกเบา ๆ “หากยังไม่รีบกิน ข้าเกรงว่าข้าวต้มนี่จะเย็นชืดจนไม่น่ารับประทานได้”

“อาหลัน” ข้าเอ่ยขึ้นในที่สุด

“เจ้าคะ”

“เจ้ายังต้องทำงานใช้แรงกายมากกว่าข้า หากไม่มีอะไรตกถึงท้อง มีหรือว่าเจ้าไม่เป็นลมไปเสียก่อน”

“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆเจ้าค่ะ” อาหลันกล่าว นางรีบเขยิบเข้ามาใกล้ “แค่ข้าได้รับความเอ็นดูจากท่าน เท่านั้นก็เพียงพอให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว”

จริงสิ นางถูกครอบครัวขายให้กับหอนางโลม หากไม่ใช่เพราะนางป่วยเป็นโรคร้าย มีหรือที่เด็กสาวหน้าตาสะสวยจะไม่ถูกนำมาเป็นนางคณิกา

“ไปกันเถอะ” ข้าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง มองไปยังร้านซาลาเปาที่ดูท่าน่าอร่อย

“ไปไหนหรือเจ้าคะ”

“เราไปหาอะไรกินที่ตลาดกัน” ข้ากล่าวจบ อาหลันแทบลงไปคุกเข่า หากข้าไม่ดึงแขนนางไว้ นางคงทำร้ายร่างกายตนเองเสียแล้ว

“แม่นางเฟย หากทำเช่นนั้น ท่านจะโดนโทษโบยนะเจ้าคะ” อาหลันกล่าวด้วยแววตาตื่นตระหนก “หากเป็นข้านั้นพอทนไหว แต่ท่านไม่ไหวหรอกนะเจ้าคะ!”

ข้ามองใบหน้าหวานที่น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ นางนั้นเป็นเด็กดี เหตุใดข้าถึงจะไม่ชอบนางเล่า อีกทั้งข้าเองก็ไม่ยอมให้เด็กสาวแสนดีผู้นี้ต้องเจ็บตัวหรอก แต่ข้าจำเป็นต้องทำให้จินเฟยเห็น ว่าความโหดเหี้ยมของนางหาได้ทำข้าเกรงกลัว

“ข้ารับผิดชอบเอง เจ้าแค่ตามข้ามาก็พอ” ข้าเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนหมุนตัวเดินไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง

หลังจากที่ข้าประทินโฉมเรียบร้อยแล้ว เมื่อข้าก้าวลงบันไดจนมาถึงชั้นล่างสุด จินเฟยที่กำลังยืนกำกับเสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งรีบเข้ามาขวางข้า

“จะไปที่ใดเหม่ยหลิน” จินเฟยเท้าสะเอวมองข้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “หรือว่าเจ้าจะไปเรียกแขกให้อย่างนั้นหรือ” สิ้นเสียงของนาง เหล่าคนสนิทที่มักยกยอปอปั้นหัวเราะเยาะตาม

“หน้าที่เรียกแขก คนของเจ้ายังทำไม่ได้ หอนางโลมนี้คงได้พินาศในมือเจ้าเสียแล้ว” ข้ากอดอกแล้วจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยัน

“แสดงว่าอาหารของข้ามันเลิศหรูเกินไปงั้นหรือ เจ้าถึงได้กล้าลามปามเช่นนี้!” จินเฟยเขวี้ยงถ้วยชาจนเศษแก้วเกือบบาดโดนตัวข้า ซึ่งมันไม่ได้สร้างความหวั่นเกรงอันใดให้เลย

“จินเฟยเอ๋ย เมื่อใดที่สัญญาใจระหว่างข้าและฮูหยินจินสิ้นสุดลง เมื่อนั้นแลจะถึงคราววินาศของหอนางโลมเจ้า” ข้าเอ่ยพลางขยับตัวเข้าใกล้นาง “เจ้ารู้ดีนี่ ว่าสมัญญานามหญิงงามล่มเมือง หาได้มีผู้ใดเทียบเทียมได้ง่ายไม่ เมื่อใดที่ข้าจากไป เมื่อนั้นต่อให้เจ้าอ้อนวอน ข้าย่อมไม่ปรานีแน่”