บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 9

บทที่ 5.1 คำบอกรักของสองเรา

ตั้งแต่ที่ข้าได้ไฉต๋าตงให้พ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัด แม้ว่าข้าขอตัวกลับก่อน แต่อีกฝ่ายดึงดันพาข้าเที่ยวชมเมือง ข้าลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขา แม้สงบนิ่งแต่ข้ารับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายอ่อนโยนมากแค่ไหน

“เหม่ยหลินเจ้าชอบหรือไม่” ต๋าตงเอ่ยเสียงนุ่มนวลพร้อมทั้งหันกลับมามองข้า เขาพาข้าล่องเรือพาดผ่านอาคารบ้านเรือนที่ประดับประดาอย่างสวยงาม ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ

“ชอบมากเจ้าค่ะนายท่าน” ข้าระบายยิ้มหวาน แล้วหันไปทอดสายตามองข้างทาง

“บอกแล้วว่าอย่างไร เรียกชื่อข้าเถอะนะเหม่ยหลิน” ต๋าตงปั้นหน้าบึ้งตึง เพียงชั่วครู่เท่านั้น เขาขยับมานั่งยังฝั่งข้า “ข้าคือต๋าตงของเจ้าเพียงผู้เดียวนะเหม่ยหลิน”

แม้สิ่งที่ได้ยินสร้างความปั่นป่วนภายในใจ แม้ข้าอยากเรียกชื่อเขาวันละหลาย ๆหน ทว่าข้าเป็นเพียงแค่คนไม่มีสิทธิ์นั้น

“นายท่านอย่าทำข้าลำบากใจเลย หากในเวลางานการที่ข้าทำตามท่านร้องขอ ข้าย่อมทำได้ แต่ในยามนี้…” ข้าหันไปสบตาสีหมึกของอีกฝ่าย อยากให้เขารับรู้ถึงภายในจิตใจของข้า

“เจ้าช่างดื้อดึงนัก” ไฉต๋าตงขมวดคิ้ว “ข้าสั่งให้เจ้าเรียกชื่อข้าตั้งแต่เวลานี้จนตลอดไป เจ้าเข้าใจหรือไม่”

ข้าไม่ตอบ เพียงแค่มองฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายที่เอื้อมมาประคองแก้ม เราสบตากันแม้มีเสียงวิหคดังอยู่ไม่ไกล ข้าหลับตาพริ้มยกมือจับฝ่ามือเขา กอบโกยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมายังตัวข้า

เราล่องเรือชมวิวทิวทัศน์ จนล่วงเลยเข้าสู่ยามซวีที่ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ข้าลงจากรถม้าโดยมีไฉต๋าตงคอยประคอง ตอนที่ข้ากำลังจากลากับอีกฝ่าย จินเฟยเดินมายังพวกเราด้วยใบหน้าบึ้งตึง

รู้ได้ทันทีว่านางกำลังโมโหข้า ต่อให้มีไฉต๋าตงอยู่ข้างกาย นางก็พร้อมที่จะสั่งลงโทษตามกฎหอนางโลม ข้าระบายลมหายใจพลางหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย แต่ต๋าตงกลับดึงข้าให้เข้าสู่อ้อมแขน แม้ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด แต่ข้ายอมเอนซบยังอกแกร่งนั้น

“คารวะท่านแม่ทัพไฉ” จินเฟยคำนับคนข้างกายข้า นางมองพวกเราด้วยสายตาสงบนิ่ง แต่กลับยกยิ้มอย่างมาดร้าย

“วันนี้แม่นางเฟยคงไม่สามารถปรนนิบัติท่านได้ เพราะนางฝ่าฝืนกฎหอนางโลม ข้าจำเป็นต้องลงโทษนาง หวังว่าท่านที่ยึดมั่นในกฎระเบียบจะเข้าใจ”

จินเฟยกล่าวเช่นนั้นทั้งเพื่อกดดันไม่ให้ต๋าตงเข้าข้างข้า และเพื่อประกาศให้ข้ารู้ว่า หาได้มีผู้ใดคอยช่วยเหลือข้าตลอดเวลาไม่

“แม่นางจินคงไม่ลืมหรอกนะ ว่าข้านั้นซื้อตัวแม่นางเฟยหนึ่งปี เพราะฉะนั้นนางจึงควรปรนนิบัติข้าให้สมกับจำนวนเงิน ใช่หรือไม่?” ต๋าตงเอ่ย เขาบีบหัวไหล่ข้าแน่นเล็กน้อย ราวกับยืนยันว่าตัวเขาอยู่ข้างกายเสมอ

“ถ้างั้นจะให้ข้าปล่อยนางไปงั้นหรือ ท่านคิดว่าผู้อื่นเมื่อเห็นแม่นางเฟยทำผิดกฎแต่ไม่ได้รับโทษ พวกเขาจะยังยำเกรงในระเบียบของข้าหรือไม่” จินเฟยยกยิ้มร้าย นางหยิบไม้ที่ถูกเหลาจนบางมาถือไว้ “อย่างน้อยก็ต้องให้ข้าได้โบยนางเสียก่อน แล้วท่านจะให้นางปรนนิบัติเช่นไรก็เรื่องของท่าน”

“หึ” ไฉต๋าตงส่งเสียงในลำคอ เขาหันไปทางนายทหารผู้หนึ่งที่ยืนไม่ไกล “เจ้าไปรายงานใต้เท้าหวังที่ศาลต้าหลี่เรื่องความผิดของนาง บอกกับใต้เท้าว่าแม่นางจินหลอกลวงลูกค้า โดยอ้างนามของแม่นางเฟย”

“ท่าน!” จินเฟยหน้าถอดสี นางกลืนน้ำลายแล้วชำเลืองมาทางข้า “นางเป็นแค่หญิงคณิกา!…”

“เหม่ยหลินของข้า เจ้าช่วยข้าอาบน้ำได้หรือไม่ ในแคว้นนี้ไม่มีใครรู้ใจข้าเท่าเจ้าอีกแล้ว” ไฉต๋าตงหันมาระบายยิ้มหวาน ข้ามองรอยยิ้มแสนสวยนั่น พลันชำเลืองมองทางจินเฟยที่ยืนกำหมัดแน่น

ต่อให้วันพรุ่งนี้ข้าต้องโดนโทษโบยเป็นพันครั้ง หรือต้องโดนฟาดด้วยแส้หางกระเบน ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนนี้ ข้าย่อมยินดี