10.สะกดรอย

สายลมโชยพัดพาเอาเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวบางที่สวมใส่อยู่แนบเนื้อเผยให้เห็นสรีระกล้ามเนื้อเน้นๆ ซิกแพคแน่นๆ อย่างชัดเจน เขาก้มลงพันขากางเกงยีนส์ขึ้นเล็กน้อยให้อยู่บริเวณน่อง เพื่อไม่ให้ทรายขาวเปื้อนขากางเกงตัวเก่งที่สวมใส่มาและจะต้องสวมกลับ

เสียงชัตเตอร์รัวๆ ดังอยู่ไกลๆ ทำให้ร่างสูงไม่ได้ยินเสียงของคนที่กำลังแอบถ่าย เวนิตาแอบตามผู้กองฐานัตถ์มาที่หาด เมื่อเธอรู้ว่าเขาลาพักร้อนและเดินทางมาที่นี่ นิ้วเรียวกดถ่ายภาพอย่างสนุกมือ ทั้งบรรยากาศสวยๆ และนายแบบหล่อๆ ยิ่งทำให้เธอเผลอรัวชัตเตอร์จนแบตหมด!

“อ้าวเฮ้ย! แบตหมด โอ้ย...จอดรถตั้งไกล จะกลับไปเอามายังไงเนี่ย” เรียวปากบางบ่นอุบ เพราะถ่ายต่อไม่ได้แล้ว ต้องละจากกล้องและเก็บมันใส่ไปในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะแอบมองดูเขาอยู่ห่างๆ

“ไม่เป็นไร น่าจะได้หลายรูปอยู่เหมือนกันนะ” เธอยิ้มออกมาเล็กๆ กับผลงานชิ้นโบว์แดง จากการที่เธอรัวชัตเตอร์แบบไม่รอให้เขาได้ตั้งท่า หรือ เปลี่ยนอิริยาบถ ร่างบางระหงเดินกลับมาที่รถ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ริมหาดแล้ว

“ไม่ค้างที่นี่จริงๆ เหรอ พ่อฐา” คุณหญิงสมรย้ำถามหลานชายที่กำลังเดินไปที่รถซึ่งนายเข้มพึ่งขับวนเข้ามาจอด สมร รุจี และสายหยุด รวมถึงนายเข้ม ยืนส่งผู้กองฐานัตถ์อยู่ที่หน้าบ้านเพื่อกลับไปยังกรุงเทพ

“ถ้ามีเวลาเยอะๆ กว่านี้ จะอยู่ให้คุณป้ากับคุณแม่เห็นจนเบื่อเลยล่ะครับ แต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาจริงๆ ขอตัวกลับก่อนนะครับคุณป้า ผมไปนะครับคุณแม่ ไปนะครับป้าสาย ฝากสาวๆ ด้วยนะนายเข้ม” เขาบอกพลางยิ้มออกมาเล็กๆ

“ครับคุณฐา” เข้มตอบรับ

“ขับรถดีๆ นะพ่อฐา” สมร และรุจีได้แต่มองดูผ่านกระจกรถ พลางโบกมือลาอย่างห่วงๆ มือแกร่งโบกมือกลับ รถค่อยๆ ออกตัวไปอย่างช้าๆ จนลับตาไป

เวนิตาขับรถตามผู้กองฐานัตถ์กลับเข้ามาที่กรุงเทพ เธอพยายามที่จะสะกดรอยตามโดยไม่ให้เขารู้ตัว แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาเริ่มที่จะรู้ตัวตั้งแต่อยู่ริมหาด เพียงแต่ไม่แน่ใจเท่านั้น เพราะเจ้าหน้าที่สืบสวนอย่างเขาไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองถูกใครหน้าไหนขับรถตามจนไม่รู้เนื้อรู้ตัวตั้งแต่ชลบุรี จนมาถึงกรุงเทพอย่างแน่นอน

มือแกร่งหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเขาไปในปั๊มน้ำมัน เวนิตาขับผ่านไปเฉยๆ เพราะเธอเองก็คิดว่าเขาอาจจะรู้ตัว สายตาคู่คมมองผ่านกระจกรถเห็นว่ารถคันสีดำที่ตามมาไม่ได้ขับตามเข้ามาด้วยก็รู้สึกโล่งใจ

ผู้กองหนุ่มส่งเลขทะเบียนรถให้กับหมู่จิน เพื่อให้เขาตามสืบว่าใครคือเจ้าของรถทะเบียนดังกล่าวนี้ เขายิ้มอย่างเป็นต่อหลังจากส่งข้อมูลไปที่ไลน์ของหมู่จิน

ไม่นานนักหมู่จินก็ส่งข้อความกลับมาบอกว่า เลขทะเบียนรถคันนั้นเป็นรถที่ไม่มีข้อมูล เรียกง่ายๆ ว่าไม่มีเลขทะเบียนนั้นอยู่ในสารบบ ทำให้ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าใครเป็นเจ้าของรถคันนั้นเขาแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ขับรถกลับไปที่คอนโดเฉยๆ โดยไม่ได้คิดจะตามหรือสืบหารถคันนั้นต่อ

ผู้กองฐานัตถ์ขับรถกลับมาที่คอนโดในเวลาหัวค่ำ โดยเวนิตาที่แอบขับรถกลับมาถึงก่อน แอบเอารถไปจอดไว้ในซอยห่างจากคอนโดของเขาไปพอสมควร และฉวยโอกาสตอนที่มีคนเดินเข้าออกโดยไม่จำเป็นต้องใช้คีย์การ์ด ก็สามารถเข้ามาด้านในได้อย่างสบายๆ

ร่างสูงที่พึ่งเดินมาจากลานจอดรถด้านหลังอาคารเดินเข้ามาในลิฟต์ ขณะที่เวนิตาทำทีเป็นนั่งอ่านนิตยสารอยู่ที่ล็อบบี้ตรงหน้าทางเข้า เธอตั้งใจที่จะรอให้เขามาถึงก่อนแล้วจึงค่อยตามเข้าไปที่ลิฟต์ทันทีเมื่อเขามาถึง

“รอด้วยค่ะ” เวนิตาในชุดแจ็คเก็ตยีนส์สีเข้ม สวมแว่นตากันแดด บนศีรษะปิดบังด้วยหมวดแก๊ปสีดำสนิท พรางตัวสุดฤทธิ์เพื่อไม่ให้เขาจับได้ นิ้วเรียวกดลิฟต์รอให้เธอเข้ามาก่อนแล้วจึงเอ่ยถาม

“ชั้นไหนครับ”

“ชั้นสิบ...เอ่อ 17 ค่ะ” ร่างบางไม่ทันสังเกตว่าลิฟต์ตัวที่เธอขึ้น เป็นลิฟต์ที่มีเฉพาะชั้นคี่ แต่เมื่อเห็นว่าเขากดไว้ที่ชั้น 15 เธอจึงไม่สามารถขึ้นไปที่ชั้นเดียวกันพร้อมๆ กับเขาได้ จึงบอกเป็นชั้นอื่นไปแทน

ชั้น 15 ลิฟต์กำลังเปิด!

ผู้กองฐานัตถ์เดินออกไปจากตัวลิฟต์ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก ทำให้เธอออกอาการโล่งใจ ขณะที่ยืนตัวเกร็งมาตลอดทางกลัวว่าเขาจะจับได้

ร่างบางระหงขึ้นไปจนถึงบนชั้น 17 และพบว่าชั้นนั้นมีห้องพักเพียงแค่ 3 ยูนิต ซึ่งเป็นชั้นพิเศษที่ดูต่างไปจากชั้นอื่นๆ ของคอนโด ซึ่งแต่ละชั้นจะมีจำนวนมากถึง 10 ยูนิต เวนิตาถอดแว่นตาออก กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินกลับไปกดลิฟต์เพื่อลงไปที่ชั้น 15 มือบางกดลิฟต์ไม่ถึงสิบวินาที ลิฟต์ก็วิ่งขึ้นมาถึง

ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลา ยืนถือตะกร้าผ้าที่ซักแล้วกลับมาจากห้องซักรีดที่ชั้น 15 กำลังจ้องมองมาที่เธอตาไม่กะพริบ เธอรีบสวมแว่นตาพรางตัวแล้วค่อยๆ ขยับถอยห่างออกมาจากคนตรงหน้า แต่เขากลับทำเหมือนว่าจะเดินตรงเข้ามาหาเธอยังไงอย่างงั้น

เวนิตาเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้าไปในลิฟต์ที่กำลังอ้าค้างอยู่ แต่ช้าไปเสียแล้ว! มือแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าปล่อยตะกร้าในมือทิ้งดิ่งลงไปที่พื้น แล้วคว้าหมับที่กระเป๋าสะพายข้างจนกระเป๋าหลุดออกจากลาดไหล่บาง หล่นลงไปที่พื้น

เวนิตาหันไปเห็นก็รีบปรี่เข้าไปคว้าไว้แต่ไม่ทัน มือแกร่งคว้ามันขึ้นมาได้ก่อน

“คุณ!!!” เวนิตาถลึงตาใส่ แต่คนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย จ้องหน้ากลับไปซะดื้อๆ อย่างคนเป็นต่อ

“ขอกระเป๋าคืนด้วยค่ะ” ร่างระหงบอกพร้อมกับแบมือขอของ เขากระตุกยิ้มออกมาเล็กๆ

“ผมคืนแน่...แต่คุณต้องบอกมาก่อนว่าขึ้นมาทำอะไรที่นี่” ผู้กองหนุ่มถามเสียงเข้ม

“ก็นี่มันห้องฉัน คุณต่างหากขึ้นมาบนนี้ทำไม” ร่างบางย้อนถามไม่พอ ยังชี้นิ้วเรียวไปที่หน้าประตูห้องแบบส่งๆ ว่าเป็นห้องของตัวเอง คนตัวสูงหัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วว่า

“นี่เหรอ...ห้องคุณ!!!” เขาถามเสียงหยัน

“ก็ใช่น่ะสิ ขืนคุณมาวุ่นวายนะ ฉันจะบอก รปภ. ให้มาพาตัวคุณไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“ถ้างั้นก็เรียกมาเลยสิ ตามมาเลย” คนตัวโตกว่าท้า เวนิตาสีหน้าเป็นกังวลออกอาการลังเล

“คุณก็คืนกระเป๋ามาให้ฉันมาก่อนสิ” ว่าแล้วก็ยื่นมือออกไปคว้ากระเป๋าในมือของเขา แต่มือหนาดึงกลับไปซ่อนไว้ด้านหลัง เวนิตาเริ่มออกอาการหงุดหงิด จนเขาเองสังเกตเห็นแต่ยังทำเฉย

“ผมจะคืนให้ก็ต่อเมื่อ คุณบอกว่าคุณตามผมมาทำไม” คำพูดของเขาทำให้เธอจนมุม เพราะถูกจับได้ว่าแอบตามเขามาที่นี่

“ฉันเหรอ...ตามคุณ คุณเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ” เธอแก้ตัว ถามกลับเสียงสูง