9.สะกดรอย

“ผมลาพักร้อนมาน่ะครับ ก็เลยมีเวลาแวะมาได้ แล้วนี่คุณหญิงทำอะไรทานครับเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงชายทะเลนู่นเลย” คุณหญิงรุจีเห็นลูกชายรีบเปลี่ยนเรื่องพูด ก็อดส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดูด้วยไม่ได้

“มะระตุ๋นซี่โครงหมู เต้าหู้ผัดบร็อคโคลี่ แล้วก็ห่อหมกปลากะพง อาหารของผู้สูงวัยจ้ะ เดี๋ยวฐาทานกับแม่นะจ๊ะลูกรัก”

“ได้ครับ หน้าตาน่าทานทั้งนั้นเลย” ฐานัตถ์ตอบรับก่อนจะเดินตามผู้เป็นมารดาออกมาที่ห้องนั่งเล่น

“ฐาหิวมากหรือเปล่าล่ะจ๊ะ จะกินเลยไหม พอดีคุณป้าท่านออกไปซื้อผลไม้ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามาแล้วล่ะ”

“ไม่เป็นไรครับผมรอได้ เมื่อกี้ตอนขับรถเข้ามา รู้สึกว่าจะสวนกับคุณป้าอยู่เหมือนกัน แต่คุณป้าคงไม่ทันได้สังเกตเห็นผม”

“ก็แบบนี้แหละจ้า สายตาของคนแก่ จะไปเทียบอะไรกับคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาว”

“แต่คุณหญิงรุจีของผมยังสาว แล้วก็ยังสวยอยู่เลยนะครับ” มือแกร่งกุมมือของผู้เป็นมารดา รุจียิ้มหน้าบานพลางกุมมือตอบด้วยความอ่อนโยน

“งั้นเรารอคุณป้ามากันก่อนนะ” พูดจบรุจีก็ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ลูกชาย ใบหน้าเรียวหันไปจ้องหน้ากับผู้เป็นแม่ ใบหน้าฉงน

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก” รุจีถามน้ำเสียงอ่อนโยน ฟังแล้วรู้สึกได้ทันทีถึงความเป็นห่วงเป็นใยคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ก็ไม่มีนี่ครับ คุณหญิงแม่ถามแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผู้กองฐานัตถ์มองหน้าผู้เป็นแม่อย่างรู้ทัน

“คือแม่...เอ่อคือ!”

“บอกผมมาเถอะครับคุณแม่”

“คือแม่อยากจะอุ้มหลาน เมื่อไหร่ฐาจะมีหลานให้แม่อุ้มซักคนล่ะลูก” ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าเรียว ที่พึ่งจะแสดงออกถึงความสบายใจ ก็เปลี่ยนเป็นความขุ่นหมองเข้ามาแทนที่ เพราะเขาเองก็พึ่งจะสูญเสียลดา ผู้หญิงที่เขาสนิทสนมที่สุดไป

“แม่ขอโทษนะตาฐา แม่ลืมไปว่าเราไม่ควรที่จะพูดเรื่องนี้กัน” รุจีเอื้อมมือไปกุมมือลูกชายพลางบีบเบาๆ สีหน้าของเขาเริ่มกลับเป็นปกติ เมื่อเห็นท่าทีของผู้เป็นแม่ไม่เคี่ยวเข็ญ หรือ กดดันเขาในเรื่องนี้จนเกินไป

“ครับแม่...ขอเวลาผมหน่อยนะครับ” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ รุจียิ้มตอบ แต่ในใจก็อดสงสารและเห็นใจลูกชายไม่ได้ที่ต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้

“จ้ะ...ถ้าลูกรักใคร แม่ก็จะรักด้วย” รุจีบอกกับลูกชาย เขายิ้มรับ

“ขอบคุณนะครับแม่ ที่เข้าใจผม”

“ว่ายังไงสองแม่ลูก! นินทาอะไรฉันอยู่หรือเปล่า” เสียงของคุณหญิงสมร คุณป้าฝีปากร้ายแต่ใจดีของผู้กองหนุ่มดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะโผล่เข้ามาในห้องรับแขก

“สวัสดีครับคุณป้า” ร่างสูงลุกขึ้นโผเข้าไปกอดร่างชราของผู้เป็นป้าแท้ๆ ของเขาอย่างอบอุ่น

“หายไปซะนานเลยนะ” คุณหญิงสมรออกอาการน้อยใจ

“ขอโทษครับคุณป้า พอดีงานยุ่งๆ หาเวลามาไม่ได้จริงๆ ครับ” คนตัวสูงก้มหน้าบอก สมรทำหน้านิ่ว ก่อนจะเผยยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ

“ดูก็รู้ว่างานยุ่งมากแค่ไหน เห็นไหมแม่รุจีลูกชายของหล่อน ผอมลงไปตั้งเยอะ มีกับข้าวอะไรบ้างเที่ยงนี้รีบๆ ไปยกมาเลยจะได้ให้หลานชายฉันกินเยอะๆ ไปสิแม่รุจี” สมรกล่าวเสียงดัง รุจีละล่ำละลักรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ค่ะๆ คุณพี่ เดี๋ยวจะรีบไปตั้งโต๊ะให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ” ผู้กองฐานัตถ์ยิ้มบางๆ มองตามผู้เป็นมารดาก่อนจะช่วยประคองสมรมานั่งคุยต่อที่โซฟารับแขก

“ผอมไปเยอะเลยนะเรา แล้วผมเผ้าเนี่ยไม่คิดจะตัดบ้างเหรอ มันเริ่มยาวมากแล้วนะ เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้เขาจะคิดว่ายัยรุจีมีลูกสาวไม่ใช่ลูกชาย ขายไม่ออกกันพอดี” คุณหญิงสมรมองเห็นผมของหลานชายที่ยาวจนมัดได้ราวกับผมของผู้หญิง จึงเอ่ยปากติง เพราะกลัวว่าหลานชายจะไม่หล่อไม่แมนเหมือนลูกชายบ้านอื่น

“คุณป้าครับ ผมทรงนี้ผมว่าดีแล้วนะครับ เวลาปลอมตัวไปสืบคดีเนี่ย เขาจะได้ไม่รู้ไงครับว่าผมมาจากที่ไหน”

“อ้าวเหรอ! ป้าก็คิดว่าต้องตัดสั้นๆ จะได้เท่ๆ แบบพ่อเจมส์บอนด์อะไรนั่น ไม่ต้องตัดให้มันสั้นหรอกเหรอ” คนเป็นป้าถามใบหน้าสงสัย

“ไม่ต้องครับ แบบนี้ดีแล้ว...อืม ว่าแต่คุณป้าไปซื้อผลไม้ ได้อะไรกลับมาบ้างครับ”

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกจ้ะ พอดีว่าป้าอยากดื่มน้ำผลไม้ปั่น ก็เลยออกไปซื้อพวกสับปะรด กีวี สตรอว์เบอร์รีว่าจะให้แม่สายเขาทำไว้ให้ดื่มช่วงบ่ายๆ จะให้ใครไปซื้อให้ก็กลัวว่าจะได้ของมาไม่ถูกใจ”

“ครับคุณป้า...พูดถึงน้ำกี่วี่ปั่น ผมเองก็ไม่ได้ดื่มฝีมือของคุณป้านานแล้วนะครับเนี่ย”

“งั้นดีเลย เดี๋ยวป้าลงมือปั่นให้เองเลยดีไหม”

“ดีครับคุณป้า ขอบคุณมากครับ รักคุณป้าที่สุดเลยครับ” หลานชายยิ้มอ้อน คนเป็นป้ายิ้มตอบอย่างอบอุ่น

“แล้วนี่เอารถไปจอดไว้ไหนซะล่ะ ป้าไม่เห็นรถของฐาที่หน้าบ้านเลยนะ”

“อ๋อ ป้าสายให้เข้มเอาไปจอดไว้ที่โรงรถด้านหลังแล้วล่ะครับ" ผู้กองฐานัตถ์ตอบผู้เป็นป้า

“พ่อฐาเนี่ยก็จริงๆ เลย คุณลุงซื้อรถให้เป็นของขวัญตั้งแต่ตอนเข้าไปทำงานใหม่ๆ ดูซิ...จนป่านนี้พึ่งจะยอมเอาไปใช้” คุณหญิงสมรกล่าว หลังจากที่เอ่ยปากบ่นว่าหลานชายไม่ยอมใช้รถยนต์ยี่ห้อ BMW สีขาว Z4 Roadster sDrive 2.3i (E89) ที่ราคาสุดจะแพงแสนแพงอย่างที่ตนตั้งใจไว้

“โถ่คุณป้าครับ ก็ผมคิดว่ามันไม่ค่อยจำเป็นนี่ครับ จริงๆ แค่ขับไปทำงานเฉยๆ ผมใช้รถอะไรก็ได้ ไม่ต้องเป็นรถหรูๆ ราคาแพงๆ ก็ใช้ได้เหมือนๆ กันนะครับ” สมรพยักหน้าแล้วหันมายิ้มให้อย่างเอ็นดู

“แค่ตอนนี้ฐาเอาไปใช้ ก็สมกับเจตนารมณ์ที่คุณลุงท่านให้ไว้แล้วล่ะจ้ะ”

“ขอบคุณครับคุณป้า” คุณหญิงสมรพูดก่อนจะพาเปลี่ยนเรื่องสนทนาอย่างทันควัน จนหลานชายที่นั่งพูดคุยอยู่ด้วยนั้นตั้งตัวแทบไม่ติด

“จริงสิพ่อฐา…เมื่อไหร่เราจะมีหลานให้ป้ากับแม่รุจีอุ้มซักทีล่ะ ปีนี้ก็จะปาเข้าไป 30 แล้วไม่ใช่เหรอ” หลานชายถูกยิงคำถามเดิมก็ไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ยิ้มออกมาเล็กๆ

“เมื่อกี้คุณหญิงรุจี ท่านก็พึ่งจะถามผมไปเองนะครับคุณป้า” ผู้กองฐานัตถ์ไม่อยากตอบคำถามเดิมซ้ำๆ พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ

“อ้าว… นี่แม่รุจีชิงถามตัดหน้าฉันไปอีกแล้วเหรอเนี่ย”

“ครับคุณป้า” ใบหน้าเรียวฉีกยิ้มอ่อนๆ

“แล้วเราล่ะว่าไง อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ”

“หมายถึงอายุของผม...” คนเป็นหลานเว้นวรรค เลยโดนคุณป้าเอ็ดซะเสียงดังยกใหญ่

“เอ๊ะ! เจ้าหลานคนนี้ อายุฉันกับแม่รุจีน่ะสิ ไม่รู้ว่าจะได้อยู่ทันอุ้มหลานกะเขาไหม” สมรกล่าวเสียงดัง หลานชายหัวเราะออกมาเล็กๆ พลางตอบ

“ทันสิครับคุณป้า แต่ต้องรอหน่อยนะครับ เพราะว่า...คงจะไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่นอนครับ” ผู้กองฐานัตถ์บอกพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

“เอางี้ไหม ลูกสาวเพื่อนแม่เราน่ะก็มีแต่สวยๆ กันทั้งนั้น แถมมีการมีงานดีๆ ทำ ฐานะการเงินก็พอๆ กับทางเรา ป้าว่าให้แม่เขาพามาดูตัวดีไหมล่ะพ่อฐา” สมรพูดทีเล่นทีจริงหยั่งเชิงพ่อหลานชาย เขารีบปฏิเสธ

“อย่าดีกว่าครับ สาวๆ สมัยนี้ เขาไม่ยอมให้จับคลุมถุงชนกันง่ายๆ แบบสมัยก่อนกันแล้วนะครับคุณป้า”

"ทำไมล่ะ หลานชายป้าออกจะดูดี หน้าที่การงานก็ไม่ได้น้อยหน้าใครๆ จะเสียก็แต่” สมรไม่พูดต่อชม้อยชม้ายชายตาแกล้งเย้าแหย่หลานชายเล่น ผู้กองฐานัตถ์อยากรู้จึงลองเชิงถาม

“แต่อะไรครับคุณป้า”

“ยังหาแฟนเป็นตัวเป็นตนแบบคนอื่นไม่ได้ซะทีน่ะสิ นี่ถ้าหาเองไม่ได้จริงๆ นะ ป้าจะเป็นคนหาให้ ตกลงไหม!” สมรถามแกมข่มขู่ หลานชายทำหน้าไม่ถูกได้แต่ยิ้ม กลุ้มอกกลุ้มใจกับเรื่องเดิมๆ ที่คุณป้าและคุณแม่มักจะพูดกรอกหูทุกครั้งที่เขามาที่นี่

“ได้ยินไหมพ่อฐา!” สมรถามย้ำ ในขณะที่ผู้กองฐานัตถ์ยังคงนั่งนิ่ง อยากจะเอาหูทวนลมเสียนี่กระไร