04

ปรากฏการณ์สึนามิสูงห้าเมตรพัดกระหน่ำเกาะทางใต้อย่างรุนแรง ในรอบ30ปีโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากกรมอุตุวิทยามาก่อนส่งผลให้ชาวบ้านตามหมู่เกาะของประเทศไทยถูกคลื่นน้ำซัดพังบ้านเรือนเสียหาย มีจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าสองพันรายและผู้สูญหายเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นคือศิลปินชายมากความสามารถบังเอิญมาทริปพักผ่อนหย่อนใจอยู่บนเกาะแลจันทร์พอดิบพอดี

ระยะเวลาผันผ่านเข้าสู่วันที่ 4 ทางทีมเจ้าหน้าที่กู้ภัย หน่วยงานภาครัฐ รวมถึงชาวบ้านต่างร่วมด้วยช่วยกันออกตามหาซุปตาร์นักร้องชื่อดังหลังได้รับการแจ้งข่าวจากเจ้าของร้านเช่าเจ็ทสกี ในเหตุการณ์ที่ ยาหยี รสสุคนธ์ โดนคลื่นซัดตกกลางทะเลจมหายไปกับกระแสน้ำขณะขับขี่เจ็ทสกีเที่ยววนรอบหาดแม้สภาพอากาศยังคงมืดครึ้มมีละอองฝนตกตลอดสัปดาห์

สำนักข่าวหลายแห่งยืนพูดรายงานข่าวป่าวประกาศแทบทุกช่องจนกลายเป็นข่าวแพร่สะพัดทั่วประเทศ บรรดาแฟนคลับ เซเลปดาราศิลปินวงการบันเทิง เหล่าอินฟูลฯ และบุคคลทั่วไปร่วมใจแห่กันแสดงความเห็น อวยพรขอให้เจอตัวของนักร้องหนุ่มในเร็ววันกระทั่ง #ตามหายาหยี ฮิตติดเทรนด์อันดับหนึ่งบนโลกอินเทอร์เน็ต ทางด้านผู้จัดการส่วนตัวสาวประเภทสองอย่างนาย เม็ดทราย ประกายดาว พอทราบข่าวอุบัติเหตุของเด็กในสังกัดก็รีบขึ้นเครื่องมายังเกาะทันที ตอนนี้เจ้าหน้าที่พึ่งรายงานว่าพวกเขาพบเจอซากเรือเจ็ทสกีคันหนึ่งจมดิ่งก้นบึ้งทะเล ยังไม่มีวี่แววการพบร่างหรือผู้บาดเจ็บแต่อย่างใด

“คุณทรายรู้สึกอย่างไรบ้างคะ ผ่านมาประมาณสี่วันแล้วคุณยาหยียังกลายเป็นผู้สูญหายอยู่เลย” นักข่าวช่องหลายสีเอาไมค์จ่อปากหญิงสาวผมสั้นประบ่าตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวที่ขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงขนาบข้างด้วยพี่หมีเจ้าของร้านคอยโอบประคองกอดไว้แน่นเพราะกลัวทรายจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก

“ทรายรู้สึกแย่มากค่ะที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ติดตามยาหยีมาด้วยกัน ไม่งั้นทรายคงช่วยน้องมันได้บ้างเรารักเขาเหมือนลูก ทรายไม่อยากคาดหวังอะไรเยอะค่ะ ขอแค่ได้เจอน้้องก็พอไม่ว่าจะเจอในรูปแบบไหนพวกเรายินดีเอาน้องกลับไป”

“แล้วเรื่องตารางงานของน้องล่ะคะ มันจะส่งผลระยะยาวกับทางค่ายมากน้อยแค่ไหน”

“ทางผู้ใหญ่ทุกท่านเข้าใจค่ะ ตอนนี้เราขอโฟกัสการเจอตัวน้องก่อน ภาวนาขอแค่น้องไม่ใช่ผู้สูญหายตลอดไป ส่วนเรื่องอื่นให้เป็นเรื่องของอนาคตค่ะ”

“เห็นค่ายประกาศเรื่องคอนเสิร์ตเดี่ยวน้องที่กำลังจะจัดในอีกสองเดือนข้างหน้าคือต้องเลื่อนไปก่อนใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ ค่ายและแฟนคลับเราคงคิดเหมือนกัน ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเอาน้องกลับมาอีกแล้ว-ฮึก” ทรายเงยหน้าห้ามน้ำตาตัวเองกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนขอยุติสัมภาษณ์สดและยกมือไหว้ขอโทษผู้สื่อข่าว แล้วนั่งสงบสติอารมณ์ซึ่งมีหญิงสาวเจ้าของร้านเจ็ทสกีคอยปลอบประโลมตลอดเวลา เธอเองก็รู้สึกผิดเช่นเดียวกันที่ปล่อยยาหยีไปขี่เจ็ทสกี ในวันนั้นถ้าเธอไม่ตามใจอีกฝ่ายก็คงไม่เกิดเรื่องราวบานปลายมาขนาดนี้

“พี่ทรายโอเคไหม หมีขอโทษจริง ๆ นะคะ หมียินดีรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดค่ะ” หมียื่นกระดาษทิชชู่นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำเล็กน้อยพร้อมเอ่ยคำขอโทษรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้จนทรายก็นับครั้งไม่ถ้วนแล้วเหมือนกัน หญิงสาวผมประบ่าส่ายหัวพัลวันพยายามไม่ทำอีกฝ่ายรู้ผิดไปมากกว่านี้

“ไม่ต้องขอโทษพี่แล้วน้องหมี อย่าโทษตัวเองสิ เหตุการณ์นี้มันคืออุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอกและหมีก็ทำเต็มที่แล้ว” มือเรียวรับกระดาษบอบบางสีขาวเอามาซับน้ำตาพลางพูดปลอบใจทรายเนื่องจากอีกคนคือผู้พบเห็นยาหยีเป็นคนสุดท้าย เธออาจโดนสาดคำถามต่าง ๆ นา ๆ โดนรับแรงกระแทกหรือแรงกดดันทางสังคมหนักสุดในบรรดาพยานคนอื่น

หมีนั่งครุ่นคิดเอามือลูบหน้าตัวเองหักห้ามพลังงานด้านลบที่ประทุขึ้นสุดความสามารถ เธอยอมรับว่าตลอดสามสี่วันมานี้ค่อนข้างกดดันไม่น้อย ขอบตาคล้ำอ่อนล้าอ่อนเพลียแต่ไม่กล้าพักผ่อนเลยอาจมีภาวะสมองตีรวนชวนคิดมากเป็นบางช่วง

“โอเคค่ะพี่ หมีจะไม่โทษตัวเองอีก งั้นเรามาช่วยกันหายาหยีไปด้วยกันนะ”

“อื้อ สรุปวันนี้ทีมงานน้องหมีขอแยกทีมตามหาน้องหยีโซนทางเหนือของเกาะใช่ไหม” คนทั้งคู่พยายามเปลี่ยนเรื่องคุยวกกลับเข้าบทสนทนาที่ดูมีประโยชน์มากกว่าพากันรู้สึกดิ่งดาวน์

“ใช่ค่ะ ทางโซนใต้เดี๋ยวปล่อยให้เจ้าหน้าที่ฝั่งนี้ตามหาเหมือนเดิมแต่หมีมีอีกทีมลองออกตามหาทางตอนเหนืออยู่เพราะพายุพัดผ่านระหว่างเกาะนี้และอีกเกาะพอดีแต่เกาะทางนั้นเหมือนจะได้รับผลกระทบน้อยกว่า”

“ห้ะ? ยังมีหมู่บ้านเกาะอื่นอีกหรอ?”

“ใช่แล้วค่ะ ล่าสุดที่หมีติดต่อน้องหยี ได้ยินว่าน้องเขาจะขี่เลยข้ามเขตไปยังเกาะอีกฟาก มันเป็นเกาะลับส่วนตัวของผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งเอาไว้เพื่อสร้างเซฟเฮ้าส์ต่างอากาศ มีเพียงชาวบ้านและชนเผ่าท้องถิ่นกับพนักงานอาศัยอยู่ประปราย เลยอาจต้องขออนุญาตจากเจ้าของเกาะเสียก่อน”

“แล้วเจ้าของที่นั่นเป็นพวกบุคคลอันตรายรึเปล่า แบบว่า...ทรงเจ้าพ่อมาเฟียอะไรทำนองนี้” ทรายยกประเด็นคำถามกึ่งแอบแซวเมื่อฟังอีกคนเล่าเรื่องราวดังกล่าว แต่กลับเรียกสีหน้ากระอักกระอักอ่วนของหมีแบบปิดไม่มิดจนใจเธอเริ่มสั่นคลอนเพราะคำตอบมันแปะบนหน้าหญิงสาวอายุน้อยกว่าหมดแล้ว

“เอ่อ…...จากเสียงลือเสียงเล่าอ้างมาหลายสิบปีคือทำนองนั้นเลยค่ะ เพราะผู้มีอิทธิพลคนนั้นเห็นว่าเป็นพวกเจ้าพ่อจากสมาคมใหญ่ระดับประเทศ บรรดาชาวบ้านโซนเกาะแลจันทร์เองก็อกสั่นขวัญผวาเวลาข้ามเขตทางตอนเหนือ ถึงจะยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแต่เห็นผู้คุ้มกันหนาแน่นขนาดนั้นมันก็น่ากลัวอยู่ดี ถึงขนาดชาวบ้านแถวนี้เรียกที่นั่นว่าเกาะผีด้วยซ้ำ”

“ตายจริง เราจะโดนข้อหาบุกรุกเขตเขาก่อนไหมล่ะเนี่ย…” หญิงสาวชาวกรุงหวาดระแวงกำลังชั่งใจว่าจะเอาไงต่อ เพราะความปลอดภัยระหว่างเธอกับหมีหรือทีมงานยังต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

“แต่พี่ทรายไม่ต้องกังวลนะ เท่าที่หมีเคยเจอลูกน้องเขามาซื้อของบนตลาดก็ดูเป็นมิตรพอสมควร หมีเชื่อว่าถ้าเราไปดีเจรจาต่อรองคล่อง ติดต่อขอเอาตำรวจทางน้ำนอกเครื่องแบบไปสักสองสามคน ทางนั้นน่าจะยินดีให้ความร่วมมือช่วยเรา”

“เรื่องนี้จะถึงหูนักข่าวไหม”

“พวกเราตกลงแล้วว่าจะขอเดินทางเงียบ ๆ ค่ะถ้าเรื่องถึงสื่อเดี๋ยวเขาต้องยกโขยงทีมไปทำข่าวจนเสียเรื่องเสียราวหมดแน่”

“….” ทรายนิ่งเงียบ สมองเธอถึงทางตันมืดมิดแปดด้านพันล้านสิ่ง ถ้าเธอเลือกไม่ไปและรอคอยพวกเขาอยู่ที่นี่ก็คงไม่ช่วยอะไรให้มันดีขึ้นนอกเหนือจากโกหกปิดบังรับหน้าทางสื่อ

“แต่ถ้าพี่ไม่สบายใจพี่รออยู่ที่นี่กับทีมกู้ภัยก็ได้นะ แค่นี้พี่ก็เดือดร้อนเพราะพวกหนูมามากพอแล้ว” หมีคำนึงถึงความปลอดภัยของคนรอบข้างก่อนเสมอ ตัวเธอน่ะเป็นคนท้องถิ่นต่างก็เคยชินกับสังคมสภาพแวดล้อมบนเกาะมากกว่าคนเมือง ร้านพังเมื่อไหร่ก็ซ่อมได้แต่ชีวิตคนน่ะมันรอไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้สถานการณ์มันชุลมุนวุ่นวาย ชาวบ้านท้องถิ่นบ้านเรือนเสียหายเดือดร้อนบาดเจ็บเกือบล้มตายรวมถึงสูญหายมากมายอย่างไรเสียทุกคนต้องร่วมด้วยช่วยกันก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้ไม่ทางใดทางหนึ่ง

“งั้นหมีคิดว่าควรพี่อยู่ที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวหมีให้ลูกน้องอยู่เป็นเพื่อนไว้กันนักข่าวสักสองสามคน” หมีลุกขึ้นพร้อมยืดเส้นยืดสายตัดบทสนทนาอีกฝ่ายเพื่อย่นระยะการตัดสินใจของทราย เธอเองก็ไม่ค่อยอยากจะเอาคนนอกไปเสี่ยงอันตรายเหมือนกัน

ห้วงความคิดมากมายสุดท้ายหญิงสาวชาวกรุงโพลงลุกยืนเทียบเท่าส่วนสูงนางสาวหมีแล้วจับไหล่อีกคนไว้เชิงยุติการประชุมหารือเพราะเธอเลือกแล้วว่าเธอควรจะเข้าร่วมภารกิจนี้ด้วย ยาหยีเปรียบเสมือนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ จะให้อดทนงอมืองอเท้าร้อนใจรออยู่ที่นี่อย่างเดียวก็ไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น

“ไม่เป็นไร พี่ขอร่วมด้วย”

“พี่ทรายแน่ใจใช่ไหม” หมีเลิกคิ้วถามเพื่อความชัวร์แต่ตลอดเวลาสามสี่วันที่ผ่านมาเธอก็พอคาดเดานิสัยคุณเม็ดทรายได้ไม่ยาก ไม่รู้นิสัยชาวกรุงเป็นแบบนี้กันหมดทุกคนหรือไม่แต่นิสัยดื้อรั้นกล้าได้กล้าเสีย ดูเหมือนยาหยีจะได้รับนิสัยและจริตจากผู้จัดการสาวมาไม่มากก็น้อย

ห้าวด่องทั้งแม่ทั้งลูก….

“แน่สิ พี่สัญญาจะไม่เป็นตัวถ่วงพวกน้องแน่นอนขืนพี่อยู่ตรงนี้ก็ไม่เจอยาหยีอยู่ดี พี่ต้องเจอลูกชายพี่ด้วยตาเนื้อตัวเองเท่านั้น”

“โอเคค่ะ อีกสามสิบนาทีหมีจะเตรียมเรือสมทบกับทีมใหญ่เราค่อยไปหลังทีมหมีตรวจสอบเส้นทางเรียบร้อย” หมีพยักหน้าเคารพการสินใจของผู้จัดการสาว พลางหันหยิบเสื้อชูชีพสีส้มแสดหนาตรงบริเวณม้านั่งยื่นให้พี่ทรายสวมใส่เพื่อเตรียมพร้อมแล้วขอปลีตัวจัดแจงธุระภารกิจตามที่วางแผนไว้

“เดี๋ยวสิน้องหมี แล้วที่นั่นมันชื่อเรียกไหม”

“มันคือเกาะแลตะวัน ต้องนั่งเรือนานเกือบสามชั่วโมง ถ้าพี่ทรายเมาเรือเดี๋ยวหมีหายามาให้ทานก่อน”

“ไม่เป็นไรน้องหมีเอาเวลาเตรียมพร้อมส่วนของหมีเถอะ”

“อย่าดื้อค่ะ เมื่อวานยังไม่เข็ดอีกหรอคะพี่ทรายอ้วกบนเรือตอนออกตามหารอบเกาะตั้งสองรอบแหนะ”

“อ่าาา งั้นรบกวนด้วยนะ”