03

เสียงคลื่นน้ำสาดซัดกระเซ็นเรียกสติสัมปชัญญะชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันแสนยาวนาน เสื้อผ้าอาภรณ์ยังคงคาชุดเดิมที่ขี่เจ็ทสกีไม่มีผิดเพี้ยน กลิ่นไอทะเลเตะเข้าจมูกคมสัน แสงแดดรำไรส่องแยงดวงตาแทบบอดทำเอายาหยีต้องขยี้ตาสองสามทีแล้วใช้แขนรีบพยุงตัวขึ้นมองดูทัศนียภาพโดยรอบ

ตอนนี้เขากำลังนอนหลับบนเรือไม้ประมงพื้นบ้านผูกผ้าสามสีบริเวณหัวเรือหนทางข้างหน้ามีเพียงน้ำทะเลสีมรกตกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบสงบอากาศสดชื่นแจ่มใสผิดจากเหตุการณ์มรสุมฝนฟ้าคะนองแบบที่เขาพึ่งพบเจอมาลิบลับ

อ่าว แต่จำความล่าสุดเขาพึ่งโดนคลื่นพายุซัดร่างปลิวจมน้ำดิ่งก้นทะเลหาดแลจันทร์แล้วไม่ใช่หรือ ดูดิขนาดรองเท้าอีแตะยังเหลือหนีบคาตีนไว้แค่หนึ่งข้าง

หรือเรื่องทุกอย่างมันแค่ความฝัน?

หรือวิญญาณเขามันถูกวาร์ปมาที่โลกหลังความตาย??

“กูอยู่ที่ไหนวะเนี่ย…” ยาหยีสะลืมสะลือพูดบ่นพึมพำคนเดียวจนหางตาปะทะกับเงาตะคุ่มของหญิงสาวชุดไทยสีฟ้าอ่อนที่นั่งกอดอกจับไม้พายเท้าคางมองจ้องเขาเขม็ง ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเขยิบตัวถอยห่างพลางหันไปมองเรือนร่างนั่นให้ชัดเจน

“นั่งกลางท้องเลกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ คงอยู่บ้านเอ็งกระมัง” น้ำเสียงเย็นทรงพลังเอ่ยทักเขาสวนทางกับใบหน้าสวยยิ้มแย้มดูเป็นมิตรแต่แฝงอารมณ์น่าค้นหาชวนพิศวงในเวลาเดียวกัน

เธอคือใครน่ะ ผีทะเล เจ้าหน้าที่ไกด์ หรือยมทูต

“พี่เป็นใครครับ”

“อืมมมมตอบยากนะ งั้นข้าเป็นคนพายเรือดีไหมล่ะ” เธอตอบกึ่งหยอกเล่นพลางยกไม้พายโชว์แก่นายรสสุคนธ์

“แล้วเรากำลังไปไหนอ่ะ” ชายหนุ่มถามต่อ

“ข้ากำลังพาเอ็งไปส่งเขาไง”

“ห้ะ! ส่งใครนะ?”

“คนที่เอ็งใฝ่หาและรอคอยยังไงเล่า”

“หื้อ ส่งใคร? ผมไม่ได้นัดใครไว้นะ?” สมองยาหยีกำลังประมวลผลอย่างหนัก เขาปะติดปะต่อจับต้นชนปลายไม่ถูก

นี่มันเกิดเรื่องราวเชี่ยอะไรกับเขาวะเนี่ยยยยยยยย

“จิ! ถามเยอะเวิ่นเว้อ เดี๋ยวเอ็งก็รู้เองแหละหน่า” หญิงสาวตอบปัดความรำคาญ มือเรียวแจวพายเรือหนึ่งครั้งแต่ความเร็วแรงทะลุนรกยิ่งกว่าเครื่องสปีดโบ๊ทเสียอีก

รสสุคนธ์ตัวเกร็งแข็งทื่อเกาะเรือ นั่งโต้ลมปากสั่นกระพือร้องเสียงแหบเสียงแห้ง สรรพสิ่งรอบตัวจากท้องทะเลสีมรกตเริ่มเห็นหมู่เกาะรำไรตรงปลายทาง

แสงสว่างดวงอาทิตย์กำลังโดนเมฆทมทับอีกครา กลุ่มควันหมอกหนาปกคลุมพื้นที่ เมื่อเรือหยุดจอดเทียบท่าริมเกาะแห่งหนึ่งซึ่งมีบรรยากาศไม่ค่อยน่าอภิรมย์ชวนขนหัวลุกเหมือนเกาะผีสิงในจ๊ะทิงจา

“อ่ะข้าพาเอ็งมาส่งถึงที่หมายละ รีบลงจากเรือเสียสิ”

“ลงทำไม น่ากลัว ผมไม่ลงบนเกาะผีสิงนี่เด็ดขา-เชี่ยย!!” ยาหยีบังคับร่างกายตนเองไม่ได้ สองขาเรียวก้าวออกมาจากเรือไม้นั่นอัตโนมัติราวกับเป็นตุ๊กตาชักใย สุดท้ายเจ้าตัวกลับมึนงงทำหน้าเด๋อด๋าเท้าสัมผัสผืนหาดทรายสีขาว มองหญิงสาวแปลกหน้ากำลังนั่งยิ้มให้เขายิ่งเพิ่มทวีคูณความน่าสงสัยจนต้องตะเบ็งเสียงรัวคำถามใส่หญิงชุดไทยโบราณบนเรือลำนั้น

“สรุปพี่เป็นใคร เอาผมลงเรือทำไม แล้วผมกำลังอยู่ที่ไหน”

“ข้าบอกเอ็งมิได้” หญิงห่มสไบตอบเสียงห้วนปัดทุกคำถามของเจ้านกกระจิบผมชมพูเจื้อยแจ้วนั่งจุ้มปุกหัวฟูถามหล่อนไม่หยุดหย่อน

“อ่ะเปลี่ยนคำถามใหม่ ตอนนี้ผมตายรึยัง”

“ถามอะไรอัปมงคลแท้”

“เนี๊ยยยผมตายแล้วแน่เลยอ่ะ พี่คือแครอนผู้แจวเรือข้ามแม่น้ำสติ๊กซ์ไปยมโลกในตำนานกรีกใช่ป่ะ” ยาหยีจี้ถามตามเนื้อหาหนังสือบทประพันธ์กรีกที่อ่านมา ยิ่งชวนให้แม่นางห่มผ้าสไบฟ้าขมวดคิ้วหนักมาก

“เอ็งยังไม่ตาย แล้วข้าก็ไม่ใช่ไอคนชื่อแปลกประหลาดที่เอ็งเอ่ยเมื่อครู่ด้วย” หญิงสาวนิรนามละเหี่ยใจ ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงทำตัวเป็นหนูจำมัยไปเสียทุกอย่าง ขืนทนอยู่ต่ออาจปวดกบาลตอบคำถามหมอนี่ไม่รู้จบแหง เจ้าหล่อนชุดฟ้าจึงรีบร่ายคาถาใช้ไม้พายแจวเรือเพื่อเข้าใกล้เป้าหมายแสร้งหูทวนลมหลีกเลี่ยงบาลีทุกประเด็นของชายหนุ่ม

“พี่พาผมมาที่ไหนครับ”

“เอ็งหยุดถามข้า แล้วจงเข้าเดินเข้าเกาะนั่นซะ โชคชะตาเอ็งนำพาเอ็งมาที่นี่เอง”

“มันเกี่ยวไรกับโชคชะตาผม สภาพเกาะรกเหมือนเกาะแก้วพิสดารใครจะกล้าหันไปอยู่ลงเล่า!” ยาหยีเถียงคอเป็นเอ็น เขาไม่มีทางยอมโดนทิ้งให้ใครไม่รู้มาสั่งนั่นนี่ตามใจชอบแถมยังไม่บอกข้อมูลน่าเชื่อถือสักอย่าง ทางด้านแม่นางสาวสไบฟ้าเริ่มมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายแต่ยังมิวายยอมแพ้ขอต่อล้อต่อเถียงสู้ยัยจอมดื้อเพื่อภารกิจตนสำเร็จลุล่วง

“…..ข้าเข้าใจแล้ว”

“เข้าใจอะไรครับ?”

“อัลลอ*….ข้าเข้าใจละว่าเหตุใดเอ็งถึงยังไม่มีผัว”

“ชิ! ผมอุตส่าห์ถามดี ๆ นะวกมาแซะกันเฉย” ชายหนุ่มหน้ามุ่ยกอดอกสะบัดผมบ๊อบริมหาด กิริยาองอาจนั่นมันไม่ได้น่าชังแต่กลับน่าเอ็นดูมากจนคนบนเรืออดหลุดยิ้มไม่ได้แม้จะถูกตั้งคำถามยับใส่ตั้งแต่แรกเจอ

“ข้าไปแล้วนะ อย่าลืมไข่ไก่ร้อยฟองล่ะขอแบบต้มพร้อมทานไม่เอาแบบดิบไม่งั้นข้าจะเข้าฝันแดกหัวเอ็งแทน” หญิงสาวห่มสไบทิ้งทวนคำพูดเสร็จก็ยักคิ้วยิ้มหวานส่งท้าย ก่อนสะบัดไม้พายทำทั้งเรือและคนต่างอันตรธานหายวับไปในพริบตา

“หาาาาาา!! ฮัลโหลลล กลับมาตอบคำถามผมก่อน!!!จะทิ้งผมไว้บนเกาะคนเดียวหรอ!!” รสสุคนธ์บ่นโหวกเหวกโวยร่ายยาวหาหญิงสาวปริศนาที่หายวับไปเมื่อครู่ เขาไม่อาจอยู่เฉยปล่อยตัวเองโถงเทงยืนนิ่งกลางทะเลจึงสาวเท้าเดินตามเรือหญิงสาวไปตามสัญชาตญาณสุดฤทธิ์สุดเดช

กลุ่มหมอกควันเริ่มพันวนรอบร่างกายเขา ทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลนบดบังทัศนียภาพรอบตัวล้วนกักขังปกคลุมด้วยเมฆหมอกมากมาย ชายผมสีลูกกวาดตะเกียดตะกายเดินออกชายทะเลเพื่อติดตามดูเรือปริศนาจนความเย็นเชียบของน้ำเค็มเกยตื้นท่วมถึงเข่า

“โอ้ย!” อาการปวดหัวจี๊ดโลดแล่นเข้าสู่เส้นประสาทอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันปวดตื้อถึงขั้นยาหยีร้องโอดโอยเสียงหลงเขาหลับตาปี๊พยายามยืนทรงตัวไม่ให้โดนคลื่นน้ำซัดอีกรอบความทรงจำครั้งล่าสุดประโคมฉายรีรันเป็นภาพตัวเองกำลังจมน้ำทะเล flashbackวิต่อวิ เสียงในหูเริ่มมีเสียงวิ๊งถี่อื้ออึง อาการปวดศีรษะก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นตาม

เขากำลังหายใจไม่ออก สองมือกุมหน้าอกเหมือนพยายามอ้าปากผะงาบครองสติกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดเหมือนปลาขาดน้ำ ร่างเล็กกุลีกุจอเซเดินถอยกลับฝั่งเพื่อหาที่ยึดเกาะไม่ให้ล้ม ยาหยีตาเหลือกหน้าซีดเผือดเหมือนคนเจียนตาย จู่ ๆ ก็มีแสงปริศนาปรากฏกายตรงหน้า มันเจิดจ้าดั่งแสงพระอาทิตย์ยามเช้าแหวกว่ายผ่าเมฆหมอกเพื่อมาหาเขา

ทว่าเท้าเจ้ากรรมดันสะดุดก้อนหินจนทั้งร่างหงายหลังล้มคะมำตกน้ำท่าเดียวกันกับภาพในหัวของเขาที่ถูกสายลมโหมพัดร่างผลัดตกเจ็ทสกี ยาหยีหลับตาปี๊อัตโนมัติเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำทะเลสัมผัสดวงตา

ตายห่า….อียาหยีต้องตายซ้ำตายซ้อนแบบดวงวิญญาณตายโหงใช่ไหมนะ

ตึกตัก….ตึกตัก…..ตึกตัก….

“เฮือกกก….” ร่างเล็กสะดุ้งตื่นตาโตบนเตียงนอนไม้ เสียงก้อนเนื้อข้างซ้ายถี่ระรัวปะปนเคล้าคลอเสียงจังหวะเครื่องวัดติดตามสัญญาณชีพ ร่างกายปวดชาทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว หัวทุยรู้สึกหนักอึ้งมิหนำซ้ำยังมีผ้าพันแผลพันรอบเอาไว้แน่นหนา หน้ากากออกซิเจนครอบบริเวณปากและจมูกคมสันพ่นควันช่วยหายใจจนขึ้นไอ

สิ่งแรกที่มองไปทั่วห้องหลังปรับการมองเห็นคือเพดานสีขาว ข้าวของเครื่องใช้มีแต่หลอดไฟรูปวงแหวนส่องสว่างแปะเด่นหรา กระทั่งชายหนุ่มสองคนหน้าตาไม่คุ้นกำลังตื่นเต้นกับบางสิ่งบางอย่างพร้อมมองเขาด้วยแววตาดีอกดีใจ คนแรกเป็นชายวัยรุ่นวัยยี่สิบตอนต้นผิวแทนสวมเสื้อฮาวายลายดอกรูปร่างสูงใหญ่ ส่วนคนที่สองเป็นชายวัยกลางคนใส่ชุดเงียบง่ายแค่เสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มลายทางรูปร่างเพรียวเล็ก

“เห้ย!!คุณ! ฟื้นแล้วหรอ พี่พร้าวดูสิคุณเขาฟื้นแล้ว!!!”

ปั๊กกกก!!!!

คนเสื้อขาวตวัดข้อมือตีกระหม่อมเด็กหนุ่มเสื้อดอกดังลั่นห้องหวั่นสมองของคนน้องมันจะไหลตามแรงฝ่ามืออรหันต์

“โอ้ยยยยพี่ มึงตบหัวกูทำไมเนี่ยยย”

“ไอห่านี่ คนเขาพึ่งฟื้นมึงจะตะโกนหาพ่อมึงหรอ”

“กูตื่นเต้นนี่หว่า! ก็เห็นนอนสลบตั้งเกือบสี่วัน ตอนพี่ป๋าพบร่างกูคิดว่าเขาจะเลือดหมดตัวตายห่าไปแล้ว”

“ช่วยเงียบปาก แล้วรีบไปรายงานพี่ป๋าที่ท่าเรือ เดี๋ยวกูเฝ้าเช็คอาการเขาต่อเอง”

“เออ ๆ กูไปก็ได้วะ รำคานไอ้หมาปอม” เด็กหนุ่มเสื้อลายดอกยอมออกจากห้องปิดประตูบ้านพักเรือนแพหยุดเสวนาต่อคู่กรณี ทางด้านคนพี่ที่ใส่แว่นรีบตรวจคลำวัดชีพจรคนไข้ สายน้ำเกลือเกินครึ่งกำลังหล่อเลี้ยงไหลเวียนเข้ากระแสเลือดผู้บาดเจ็บที่เพิ่งมีสติในรอบสี่วัน ดูทรงไม่เป็นหมอก็คนที่มีประสบการณ์ทางการแพทย์พอสมควร

“คุณโอเคไหมครับ รู้สึกแน่นหน้าอกไหม มองเห็นผมชัดหรือเปล่าเอ่ย” ชายหนุ่มวัยกลางคนชะเง้อขอบเตียงผู้ป่วยสอบถามอาการเขาด้วยท่าทางเป็นมิตรดูสุขุมใจเย็น สวนทางกับเสียงในหัวของนาย รสสุคนธ์ ศรีใจภักดิ์ มันกรีดร้องตะโกนตั้งคำถามรอบที่ล้านห้า

ตายห่า นี่กูวาร์ปมาอยู่ที่ไหนอีกวะเนี่ยยยยยยยยย!!!