บทที่ 5

วินาทีที่ได้ยินประโยคนั้น เจียงซูถงรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในร่างกายแตกสลาย

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากกลางอก ทำให้แม้แต่ตอนหายใจก็ยังเจ็บร้าวไปหมด

ไม่นานนัก หลินฉู่ฉู่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัด

ต้วนจือสวี่ค่อย ๆ หลับตาลง ท่อนแขนตกลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง

เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจส่งเสียงร้องเตือนดังก้องบาดหู

บรรดาเพื่อนสนิทของเขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เอาแต่เขย่าตัวเจียงซูถงไม่หยุดเพื่อบอกให้เธอรีบคิดหาวิธี

เธอพยายามรวบรวมสติ แล้วโทรศัพท์หาเพื่อนในแวดวงสังคมที่ฮู่เฉิง

เธอจำได้ว่าอีกฝ่ายมีคุณอาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่ที่เมืองเป่ยเฉิงพอดี เขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและมากประสบการณ์ เพียงแต่เกษียณอายุไปนานแล้ว

เมื่อเพื่อนได้ฟังสถานการณ์ก็รีบบอกให้เธอส่งตัวคนไข้ไปหาทันที โดยเธอจะเป็นคนติดต่อคุณอาให้กลับมาลงมีดผ่าตัดอีกครั้งเอง

ทีมแพทย์และพยาบาลรีบดำเนินการทันที พวกเขานำตัวต้วนจือสวี่ขึ้นรถพยาบาลอีกครั้ง พร้อมกับทำการกู้ชีพไปตลอดทางระหว่างย้ายโรงพยาบาล

สิบนาทีต่อมา ต้วนจือสวี่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัด

เจียงซูถงยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดทั้งคืน

ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด ริมฝีปากล่างถูกกัดจนเป็นรอยเลือดลึก

จวบจนรุ่งสาง ไฟหน้าห้องผ่าตัดก็ดับลงในที่สุด

“การผ่าตัดประสบความสำเร็จด้วยดีครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบจากผู้อำนวยการ เจียงซูถงก็รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบออกไปจนหมด

เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่ขาจะอ่อนยวบแล้วสลบพับไป

ช่วงเที่ยงของวันต่อมา ทันทีที่เจียงซูถงฟื้นขึ้นมาก็เห็นพยาบาลกำลังดึงเข็มน้ำเกลือออกให้

“แฟนของคุณผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี ตอนนี้ย้ายออกจากห้องไอซียูแล้ว ไม่ต้องกังวลนะคะ”

เจียงซูถงกดสำลีห้ามเลือดไว้ เธอถามหมายเลขห้องพักฟื้นจนแน่ใจ แล้วฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนแรงลงจากเตียง

ทว่าพอเดินมาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วย เธอกลับได้ยินเสียงโต้เถียงดังลอดออกมาจากข้างใน

“จือสวี่ พวกเราก็บอกแล้วไงว่าฉู่ฉู่ไม่เป็นอะไรแล้ว ทำไมนายถึงยังดึงดันจะย้ายไปโรงพยาบาลของเธอให้ได้อีก? นายเพิ่งจะพ้นขีดอันตรายมานะ ถ้าเกิดร่างกายเป็นอะไรขึ้นมาอีกจะทำยังไง?”

“ใช่ นายรู้บ้างไหมว่าเมื่อวานเจียงซูถงต้องโทรศัพท์ไปตั้งกี่สายกว่าจะช่วยชีวิตนายไว้ได้? นายอย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ฉู่ฉู่ไม่ได้บาดเจ็บหนักเท่านายสักหน่อย รออีกสองสามวันค่อยไปเยี่ยมก็เหมือนกัน!”

กลุ่มเพื่อนพยายามพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่ต้วนจือสวี่กลับไม่ยอมฟังเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ได้ ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ถึงแม้ฉันจะเอาตัวบังฉู่ฉู่เอาไว้แล้ว แต่เธอก็บาดเจ็บไม่น้อยเลย ถ้าไม่ได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง ฉันก็ไม่วางใจหรอก”

เจียงซูถงยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นผลักประตูเข้าไป

ทุกคนในห้องหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว

ต้วนจือสวี่เองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เจียงซูถงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยปาก เธอชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ญาติของนาย ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจว่านายจะอยู่หรือไป แต่ถ้านายยังดึงดันที่จะย้ายโรงพยาบาลให้ได้ ฉันจะโทรศัพท์หาจือเหยียน เธอน่าจะมาถึงช่วงบ่ายวันนี้ นายก็รออีกสักสองสามชั่วโมงแล้วกัน”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ แต่เมื่อต้วนจือสวี่ได้ฟัง ในใจกลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

เขาไล่คนอื่นออกไปจนหมด จากนั้นก็คว้ามือเธอมากุมไว้ ก่อนจะพยายามเค้นสมองอธิบายออกมา

“ถ้าฉู่ฉู่เป็นอะไรไปตอนนั่งรถของผม ผมคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ดังนั้นเมื่อวานผมถึงได้ยืนกรานให้ช่วยเธอก่อน ในใจของผม พี่เป็นคนที่สำคัญพอ ๆ กับพี่สาวและพ่อแม่ของผมเลยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจพูดจาแบบนั้นเพื่อทำร้ายจิตใจพี่เลย”

เจียงซูถงแยกไม่ออกอีกต่อไปแล้วว่า คำพูดไหนของเขาคือเรื่องจริง คำพูดไหนคือเรื่องโกหก

เธออยากจะถามเขาเหลือเกินว่า ในเมื่อเขาเห็นเธอสำคัญพอ ๆ กับครอบครัวของตัวเอง

แล้วหลินฉู่ฉู่ล่ะ? ผู้หญิงคนนั้นสลักสำคัญในระดับไหนกันแน่?

แต่เธอไม่ได้เอ่ยถามออกไปตรง ๆ แบบนั้น และเลือกที่จะเปลี่ยนวิธีถามแทน

“ต้วนจือสวี่ นายยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม? หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ นายคิดว่าชีวิตของตัวเองสำคัญหรือเปล่า?”

ต้วนจือสวี่ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงเอ่ยถามแบบนี้ออกมา เขาจึงพยักหน้ารับอย่างลังเล

“แน่นอนครับ”