บทที่ 6

ที่แท้ หลินฉู่ฉู่ก็สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก

เจียงซูถงได้คำตอบที่เธอต้องการแล้ว

เธอชักมือกลับ กลืนความรู้สึกน้ำท่วมปากลงคอ แล้วฝืนยิ้มออกมา

“ได้ ในเมื่อนายอยากย้ายโรงพยาบาลก็ย้ายเถอะ แต่ฉันก็จะโทรบอกจือเหยียนอยู่ดี เกิดนายเป็นอะไรขึ้นมา ฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจ”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

ก่อนที่ประตูจะปิดลง เธอได้ยินเสียงร้อนรนของต้วนจือสวี่ดังขึ้น

“ผมไม่ย้ายโรงพยาบาลแล้ว อาถง อย่าบอกพี่นะ ผมไม่อยากให้พี่รู้”

เขากลัวต้วนจือเหยียนรู้เรื่องอะไรกัน?

ข่าวที่เขาบาดเจ็บ? หรือเรื่องที่พวกเขาสองคนแอบคบกันอยู่?

เจียงซูถงไม่รู้ และไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจอีกแล้ว

สุดท้ายเจียงซูถงก็ไม่ได้โทรหาต้วนจือเหยียน เพราะอีกฝ่ายยังเที่ยวอยู่ต่างประเทศ เธอจึงไม่อยากเอาเรื่องจุกจิกพวกนี้ไปกวนใจ

เธอจ้างพยาบาลพิเศษมาสองคนเพื่อดูแลกิจวัตรประจำวันของต้วนจือสวี่

บางครั้งตอนที่พยาบาลพิเศษมาส่งอาหารก็มักจะเปรยขึ้นมาว่า

“คุณเจียงคะ วันนี้คุณต้วนถามหาคุณอีกแล้ว แถมยังเลียบเคียงถามพวกเราด้วยว่าคุณกำลังโกรธอยู่หรือเปล่า”

เจียงซูถงตอบรับสั้น ๆ

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ เธอก็ไปที่ห้องพักผู้ป่วยของต้วนจือสวี่ ทว่ากลับไม่พบใคร

พยาบาลที่เพิ่งเก็บของเสร็จพอดีจึงเอ่ยบอกขึ้นมาว่า

“คนไข้ทำเรื่องย้ายไปโรงพยาบาลหนานอีตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วค่ะ”

เจียงซูถงมองดูห้องพักผู้ป่วยที่ว่างเปล่าพลางแค่นยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

เธอเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความที่ต้วนจือสวี่ส่งมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

“อาถง ผมเบื่อจัง มาคุยเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

“เราไม่ได้เจอกันตั้งสามวันแล้ว พี่ไม่คิดถึงผมบ้างเลยเหรอ?”

“หายโกรธเถอะนะ ออกจากโรงพยาบาลแล้วผมจะซื้อของขวัญให้ ดีไหม?”

ถ้าไม่รู้ว่ามีหลินฉู่ฉู่อยู่ เธอคงคิดว่าที่เขาคอยคลอเคลียกันขนาดนี้เป็นเพราะความรักไปแล้ว

แต่หลังจากได้เห็นท่าทางตอนที่เขารักใครสักคนเข้าจริง ๆ เธอก็ไม่คิดจะหลงตัวเองอีกต่อไป

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เจียงซูถงก็ติดต่อนายหน้าเพื่อประกาศขายอพาร์ตเมนต์ห้องนี้บนอินเทอร์เน็ต

ช่วงสามสี่วันหลังจากนั้น มีคนสนใจมาดูห้องถึงหกเจ็ดราย

เธอตัดสินใจกดราคาลงจนต่ำสุดเพื่อให้ขายออกได้เร็วขึ้น

วันที่ตกลงซื้อขายกันได้ ขณะที่เธอเพิ่งเซ็นสัญญาเสร็จ ต้วนจือสวี่ก็กลับมาพอดี

พอเขาเห็นนายหน้าที่ห้อยป้ายบริษัทอสังหาริมทรัพย์ แววตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจ

“อาถง พี่จะขายห้องเหรอ?”

เจียงซูถงไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว จึงพยักหน้ารับ

เขาเลิกคิ้ว กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก “ผมก็ว่าอพาร์ตเมนต์ห้องนี้มันเล็กไปหน่อยเหมือนกัน ย้ายไปอยู่วิลล่าที่ซีซานกันเถอะ ผมซื้อทิ้งไว้ตั้งหลายปีแล้ว ปล่อยว่างไว้ตลอดเลย”

เจียงซูถงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ หลังจากเดินไปส่งนายหน้า เธอก็เปลี่ยนเรื่องคุย

“นายหายดีแล้วเหรอ?”

“หายแล้ว พี่ ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่ยังเป็นห่วงผม”

ต้วนจือสวี่ยิ้มพลางรวบเอวเธอเข้ามากอด แล้วก้มหน้าลงหมายจะจูบ

เมื่อลมหายใจร้อนผ่าวรินรดลงมา เจียงซูถงก็เบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ

ภายใต้สายตาตกตะลึงของเขา เธอโกหกหน้าตายออกไปว่า

“วันนั้นของเดือน”

ต้วนจือสวี่ถอนหายใจเบา ๆ “พี่ ผมก็ไม่ได้อยากทำเรื่องอย่างว่าทุกวันสักหน่อย เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ผมจะแค่คิดถึง อยากจุ๊บพี่เฉย ๆ บ้างไม่ได้เลยหรือไง?”

เจียงซูถงไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้หรอก

เธอไม่มีแรงมาสวมบทบาทคู่รักแสนหวานกับเขาอีกต่อไปแล้ว จึงหาข้ออ้างไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที

ช่วงสองวันหลังจากนั้น ต้วนจือสวี่ก็ไม่ได้ออกไปไหนอีก

เธอหยิบกล่องใบใหญ่ออกมาจัดการเก็บกวาดข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา

ทั้งแก้วน้ำคู่รัก เครื่องโกนหนวดที่ซื้อให้ ของขวัญที่เขาเคยให้ รูปตู้สติกเกอร์ที่ถ่ายด้วยกัน รวมถึงของใช้ส่วนตัวต่าง ๆ…

เธอไม่เก็บเหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียวและโยนทิ้งไปทั้งหมด

ตอนนั้นเองต้วนจือสวี่ก็เดินออกจากห้องทำงานมาพอดี เมื่อเห็นสภาพห้องที่ดูโล่งผิดตา จู่ ๆ เขาก็ลุกลี้ลุกลนขึ้นมา

“ทำไมถึงเอาของพวกนี้ไปทิ้งหมดล่ะครับ?”

“ก็นายบอกว่าจะย้ายไปบ้านพักที่ซีซานไม่ใช่เหรอ? ฉันก็เลยเคลียร์พวกของกระจุกกระจิกให้”

เจียงซูถงหาข้ออ้างไปส่ง ๆ ซึ่งก็ช่วยปัดเป่าความสงสัยของต้วนจือสวี่ไปได้

เขาสังเกตเห็นว่าเธอดูซึม ๆ ไป พอตกเย็นจึงลากเธอไปร่วมงานประมูลด้วยกัน

พอไปถึงงาน ต้วนจือสวี่ก็ประมูลเครื่องเพชรเจ็ดแปดชิ้นรวดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แขกเหรื่อทั้งฮอลล์ต่างส่งสายตาอิจฉามาให้เจียงซูถง ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกสนใจเลยสักนิด

ตอนที่เธอกำลังจะลุกขึ้น โทรศัพท์ของต้วนจือสวี่ก็ดังขึ้นพอดี

เธอปรายตามองและเห็นว่าเป็นสายจากหลินฉู่ฉู่ จึงหมุนตัวเดินเงียบ ๆ ไปเข้าห้องน้ำ