ทางเดินนั้น

“ปิดประชุม”

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีนับตั้งแต่เลขาประจำตัวเขาไปเข้าห้องน้ำ  ท่านประธานบริษัทอย่างเขาก็สั่งปิดประชุมในทันที  ท่ามกลางความงงงวยของลูกน้องระดับผู้บริหารที่นั่งประชุมกันอยู่เต็มห้อง

แต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไร  ก็บอกแล้วว่าอำนาจสูงสุดของบริษัทนี้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว  ที่นั่งหัวหงอกหัวดำกันอยู่นั้นก็แค่ตัวประกอบ

“ยังรายงานผลประกอบการของปีนี้ไม่หมดเลยนะครับ”

หนึ่งในผู้บริหารอาวุโสของบริษัทในที่นั่งถัดไปจากกานต์ผู้เป็นรองประธาน  ไม่ไกลที่นั่งของท่านประธานสักเท่าไหร่  ที่อายุอานามก็ปากเข้าไปเกือบจะหกสิบแล้ว  กดเปิดไมค์หน้าที่นั่งของตัวเอง  แล้วแสดงความคิดเห็นออกมา

“พวกมึงกล้าทำบริษัทนี้ให้ขาดทุนงั้นเหรอ”

สายตาคมของมาเฟียหนุ่มจ้องมองอย่างดุดันไปยังคนที่กลางเอ่ยพูดออกมาก่อนจะกวาดมองไปรอบๆห้องประชุมจนครบทุกคน

บริษัทนี้เป็นของเขา  เขาอยากจะรู้นักว่าใครมันกล้าลองดีกับเขา  ทำบริษัทที่เขาสร้างมากับมือเสียหาย

“เปล่าครับ”

“แล้วจะประชุมต่อทำซากอะไรล่ะ”

ในเมื่อไม่มีใครกล้าที่จะทำให้บริษัทของเขาเสียหาย  มันก็ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรที่เขาจะต้องมานั่งทนฟังคนแก่พล่ามให้หนวกหู

“แต่ผลประกอบการของบริษัท  ประธานบริษัทควรรับรู้”

ในฐานะผู้บริหารอาวุโสที่หลับหลังประธานบริษัททุกคนต่างให้เกียรติเขา  ยังคงพยายามที่จะพูด  เพื่อหวังว่าประธานบริษัทจะฟังเขาเหมือนพวกลูกหลานที่ยอมฟังเขา 

“ปัง  ไม่ต้องเสือกสั่งสอนกู”

ร่างสูงใหญ่ราวนักกีฬาที่ฝึกซ้อมทุกวันของมาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนในทันที  ลูกน้องอย่างเจียรีบโผลเข้าหาเจ้านายเพื่อดูแลความปลอดภัยอย่างอัตโนมัติ

มือหนาของมาเฟียหนุ่มรีบคว้าเอาปืนของลูกน้องที่เหน็บเอาไว้ด้านหลังโดยมีเสื้อสูทบังอยู่อย่างรวดเร็ว 

แล้วยิงตรงไปที่คนที่มันกล้าปากดีใส่เขาในตำแหน่งที่ใกล้ปากที่สุดนั้นคือใบหู  เพียงเพราะยังไม่อยากให้ใครมาตายในห้องประชุมสุดหรูหราที่เขาเพิ่งลงทุนเสียเงินตกแต่งไป

“โอ๊ย”

ร่างของคนที่กล้าพูดร่วงลงพื้นในทันที  ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้องประชุมที่กำลังเกิดความแตกตื่น  สองมือยกขึ้นปิดบาดแผลฉกรรจ์ที่เลือดกำลังไหลพุ่งเอาไว้อย่างน่าเวทนา  และไร้คนช่วยเหลือ

“ทำอะไรของมึงวะ”

กานต์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสียด้วยเหมือนกัน  เมื่อเลือดจากคนที่โดนยิ่งกระเด็นมาโดนเสื้อผ้าของเขา

สายตาคมของท่านรองประธานถึงกับมองไปยังบริษัทที่เป็นญาติผู้พี่อย่างไม่พอใจนัก

“มีใครจะเสนออะไรอีกไหม”

แต่สายตากระจอกนั้นก็ไม่อาจเรียกร้องความสนใจของไทม์ได้  เขาหันไปกดเปิดไมค์หน้าที่นั่งของตัวเอง  แล้วประกาศกร้าวดังลั่นห้องประชุมที่กำลังแตกตื่นเพราะเสียงปืนอีกครั้ง

“......”

ตอนนี้ทุกคนถึงกับเงียบไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง  ก้มหน้ายอมรับในการปิดประชุมของประธานบริษัทแต่โดยดี

“ไอ้เจีย  ส่งสูทชุดใหม่ไปปลอบขวัญคุณกานต์ด้วย  คงจะเสียขวัญน่าดูเลยล่ะ  ยิ่งเป็นพวกอ่อนหัดอยู่ด้วย”

ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุม  หางตาของไทม์มองไปยังญาติผู้น้องเพียงเล็กน้อยราวกับอีกฝ่ายเป็นเศษผงระหว่างทางเดิน  เผยรอยยิ้มร้ายออกมาแล้วหันไปบอกลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ

อยากจะแสดงความรับผิดชอบซักเล็กน้อยที่ดันมือหนักไปหน่อย  เผลอทำให้ชุดสูทราคาถูกๆของอีกฝ่ายเลอะเทอะ

“ครับนาย”

“กูไม่รับ”

แต่กานต์กลับไม่รับความหวังดีที่เหมือนกับการดูถูกนั้น  เขารู้ดีว่าคนอย่างไอ้ไทม์ไม่คิดจะรับผิดชอบในการกระทำของตัวเองจากใจจริงหรอก  คนอย่างมันมีแต่จะดูถูกเขาและครอบครัวของเขาเท่านั้น

“หึ”

เสียงหนาหัวเราะในลำคออย่างชอบอกชอบใจ  ก่อนจะเดินตัวปลิวราวกับสบายใจออกจากห้องประชุมที่กำลังวุ่นวายตามรถพยาบาลกัน

กานต์รีบเดินสวนอีกฝ่ายออกไปก่อนด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด  เขาแทบเดินชนอีกฝ่ายที่ไม่หลบทางเขาด้วยซ้ำไป

“คุณกานต์”

ระหว่างทางเดินจากห้องน้ำกลับไปยังห้องทำงาน  ตรงจุดที่เป็นทางพอจะเดินสวนกันไปนั้น

ปาลินที่กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีผู้ชายตัวสูงใส่ชุดสูทสีเข้มปรากฎตัวขึ้นตรงหน้า 

มองไกลๆจากคนที่สายตาสั้นไม่ยอมใส่แว่นอย่างเธอ  มันช่างเหมือนเขาที่เธอเพิ่งจะหนีมาซะเหลือเกิน  แต่พอเข้ามาใกล้ๆกลับไม่เหมือนกันจนทำให้เธอพอจะเบาใจลงไปได้มาก

“ตกใจอะไร  ฉันไม่ใช่ไอ้เลวนั้นก็แล้วกัน”

กานต์ที่กำลังหงุดหงิดอยู่ถึงกับแสดงท่าทีหงุดหงิดออกไปใส่หญิงสาวอย่างลืมตัว  เสื้อของเขาต้องมาเปื้อนเลือดก็เพราะไอ้ชาติชั่วนั้นราวกับมันจงใจ  เพราะคนให้ยิงมีกันอยู่เต็มห้องและมันก็รู้ด้วยว่าใครกำลังโกงบริษัท  แต่มันดันยิงคนที่อยู่ข้างเขาและเก็บคนที่โกงเอาไว้ไปจัดการที่หลัง

“ขอโทษค่ะ”

ปาลินเธอเคยชินแล้วที่จะรับความหงุดหงิดจากเพศที่แข็งแรงกว่า  เมื่อเธอนั้นจำต้องเป็นนางบำเรอของมาเฟียที่เขาไม่เคยใจดีกับเธอเลยแม้แต่นิด

และด้วยความเคยชินนั้นทำให้เธอรีบก้มหน้าลงแล้วขอโทษออกไปทั้งที่ไม่ได้เป็นฝ่ายทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย

“ไปให้ตรงเวลานัดด้วยล่ะ”

กานต์ก้าวเดินต่อไปเพื่อจะไปห้องน้ำ  ระหว่างที่เขาเดินผ่านร่างบอบบางของหญิงสาวนั้น  เขาก็กระซิบเบาๆออกมา

“ค่ะ”

หญิงสาวเองก็ก้าวเดินออกไปเหมือนกันเพื่อจะกลับไปยังห้องทำงาน  รีบน้อมรับคำพูดของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นภายในใจอันแสนห่อเหี่ยวของเธอ

“โอกาสมีแค่ครั้งเดียว  อย่าทำพังล่ะ”

กานต์เน้นย้ำอีกคำก่อนจะก้าวเดินด้วยก้าวที่ใหญ่เป็นปกติ  ไม่ใช่เล็กจนแทบจะเป็นการซอยเท้าก่อนหน้านี้

“ค่ะ”

ปาลินเธอเองก็เดินเลยเขาไปมากแล้วจนเหมือนจะเป็นแค่การเดินสวนกันตามปกติ  ในช่องทางเดินที่ไม่ได้กว้างขวางอะไร

“นัดเจอกันเหรอ”

เสียงหนาของมาเฟียหนุ่มเอ่ยดังขึ้น  เมื่อเขานั้นกำลังหยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าของหญิงสาว  และอยู่ด้านหลังของไอ้กานต์ที่กำลังจะเดินจากไป