หน้าที่เลขา

@ห้องประชุม

“มานั่งตรงนี้”

ท่านประธานหนุ่มที่พ่วงด้วยตำแหน่งมาเฟียใหญ่ตบเก้าอี้เรียกหาเลขาสาวสวยที่กำลังเดินเข้ามาให้เข้ามานั่งข้างๆกับเขา  แม้ที่ตรงนั้นจะเป็นที่นั่งของรองประธานบริษัทที่มีศักดิ์เป็นญาติสนิทของเขา  เขาก็ไม่ให้ความสนใจอะไร 

“....”

ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่สุดหรูหราสถานที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเธอที่ไม่เคยย่างกรายเข้ามาภายในนี้เลย  ปาลินเธอเลือกเดินไปนั่งตรงที่นั่งด้านหลังที่เตรียมไว้ให้สำหรับเลขาแทน  ไม่ได้ทำตามคำสั่งของเขา 

ใบหน้าหวานก้มอยู่ตลอดเวลาไม่เงยหน้าขึ้นซบตาเขา  ด้วยเพิ่งไปร้องไห้ที่ห้องน้ำมาดวงตาหวานยังคงแดงก่ำไปด้วยความเจ็บช้ำอยู่  ไม่อยากให้เขาเห็นและหยิบมันขึ้นมาขยี้ให้เธอเจ็บช้ำหนักขึ้นไปอีก

“นี่คุณ  ที่นี่มันห้องประชุมนะ”

ร่างหนาลุกขึ้นจากเก้าอี้ของท่านประธานตรงเข้าไปหาร่างบางนั้น  กระชากแขนเล็กเข้าอย่างแรง  จนร่างเล็กเซเข้ามาหาเขาทั้งตัว

เธอขยับตัวหนีเขาอย่างแรงเพื่อเอาตัวรอดจากมัจจุราชตัวร้าย  ที่เขานั้นเหมือนพร้อมจะขยี้เธอให้แหลกคามืออยู่ในทุกเมื่อ

“อยากนั่งใกล้ไอ้กานต์จนเนื้อเต้นเลยซินะ”

มาเฟียหนุ่มยิ้มเยาะด้วยความสะใจ  เธออยากจะหนีเขามันก็ได้อยู่แล้ว  แต่คนอย่างเขาถ้ายังติดใจอยากตะเอาอยู่  มันไม่มีวันจะปล่อยนางบำเรอคนนี้ไปได้ง่ายๆหรอก  

จำเป็นต้องฆ่าใครอีกสักเป็นร้อยคนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร  หรือจะให้ส่งลูกน้องไปข่มเหงรังแกแม่สติไม่ดีของเธออีกมันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับมาเฟียอย่างเขา

“ฉันเปล่านะ”

เธอปฏิเสธคำกล่าวหาจากเขาเสียงแข็ง  เมื่อไม่อยากจะดึงใครให้มาเดือดร้อนไปกับเธอด้วย  โดยเฉพาะคนที่ดีกับเธออย่างคุณกานต์รองประธานบริษัทนั้น

“มาเถอะ  ยังไงฉันก็ใจกว้างพอ  จะแบ่งของดีๆให้ไอ้กานต์มันได้กินบ้างอยู่แล้ว  หรือว่าเธอชอบแบบสองคนพร้อมกันดีล่ะ”

มือหนาลากร่างเล็กให้เดินตามเขาไป  ส่งเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเรียกหาตั้งแต่แรกด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล  ก่อนจะกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง

“ค่ะ”

ปาลินได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งของเขา  ร่างกายแม้จะเจ็บแค่ไหนที่ต้องกระแทกกับเก้าอี้หนังนั้น  ก็ทำได้เพียงแค่ก้มหน้ารับความเจ็บปวดโดยไม่อาจปริปากพูดอะไรออกมา

“หึ”

ไทม์เหยียดสายตามองผู้หญิงชั้นต่ำข้างกายเขาด้วยความสะใจ  ก่อนจะมองตรงไปแล้ววางอำนาจที่มีให้คนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องประชุมได้เกรงกลัวต่ออำนาจของเขา

และนั้นก็ได้ผล  ทุกคนที่เดินทางมาร่วมประชุมไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม  เมื่อเข้ามาในห้องประชุมแล้ว  ก็ต้องก้มหัวไหว้เขากันก่อนเป็นอันดับแรก  ไม่ยกเว้นว่าแก่หรือเด็กกว่า

“สวัสดีครับท่านประธาน”

และการทักทายอย่างอ่อนน้อมนั้นก็ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ  กานต์ญาติผู้น้องของเขาก็ต้องเข้ามาทักทายด้วยเช่นกัน  แม้ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายจะบ่งบอกว่าไม่เต็มใจทำก็ตาม

“ไอ้เจียไปเอาเก้าอี้เล็กนั้นมาให้คุณกานต์นั่ง  เร็วๆด้วยล่ะอย่าให้รองประธานเขาต้องรอนาน”

ไทม์ไม่ได้รับไหว้อีกฝ่ายเพราะเขาก็ไม่เคยรับไหว้ใคร  เพียงแต่จดจำเอาไว้ในสายตาเท่านั้นว่าใครทำอะไร  เขาหันไปเรียกลูกน้องคนสนิทให้ลากเก้าอี้ตัวเล็กของเลขาที่ไม่ได้ใช้งานมาให้ไอ้กระจอกมันนั่ง

“ครับนาย”

เจียก้มหัวรับคำสั่ง  อย่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธใดๆ  แม้รู้ดีว่าไม่เหมาะสมแต่ก็ไม่กล้าขัดใจเจ้านาย

“ฉันให้เลขาของฉันมานั่งตรงที่นาย  หวังว่าคงจะไม่ว่ากันนะ”

สั่งลูกน้องเสร็จ  ไทม์ถึงหันไปสนใจกับคนที่ยืนหัวโด่อยู่ไม่ไกล  โปรยรอยยิ้มร้ายส่งตามไปให้ด้วย  ประกาศให้รู้ว่าใครใหญ่สุดในบริษัทนี้  และมีอำนาจสูงสุดที่จะทำอะไรก็ได้  โดยไม่ต้องเกรงกลัวใคร

“ครับ”

กานต์ในฐานะญาติผู้น้องที่ไม่ได้มีอำนาจอะไร  แต่กลับได้รับตำแหน่งใหญ่โตเพราะความเป็นเครือญาติกันได้แต่จำใจยอมรับ  ที่เขามาที่นี่ก็เพราะแม่สั่งให้มาด้วยความเป็นญาติบ้าบออะไรนั้น

“ก็ดี”

ดวงตาคมจ้องมองญาติสนิทไม่ละไปไหน  ภายในแววตานั้นเต็มไปด้วยความสะใจ  มุมปากยกยิ้มร้ายขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครเห็น  นี่ละมั้งมรดกชิ้นโปรดที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้ขยี้เล่นแก้เบื่อ  ทำให้พวกมันทุกคนปางตายก่อนจะฆ่าทิ้งอย่างสาสม

“มาครบแล้วก็เริ่มประชุมได้เลย”

แล้วเขาก็หันไปเปิดประชุมเมื่อเห็นว่ามีคนมากันเต็มห้องแล้ว  โดยไม่สนว่ายังไม่ได้เวลาตามที่นัด  เพราะเริ่มเร็วเขาก็จะได้จบจากเรื่องน่าเบื่อนี้เร็วขึ้น

“จดอะไรเยอะแยะ  อยากยึดบริษัทของฉันหรือไง”

การประชุมเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้นเพราะในหนึ่งปีจะมีการประชุมใหญ่เพียงแค่ครั้งเดียว  ประธานบริษัทแทบจะไม่ได้ฟังเรื่องราวที่ทุกคนพล่ามกันมาเลยสักนิด  ก็บอกแล้วว่ายังไงอำนาจการตัดสินใจมันก็อยู่ที่เขาเพียงคนเดียว

แล้วหางตาของคนที่เริ่มเบื่อก็กวาดมองไปเห็นว่าเลขาสาวสวยของเขาที่เพิ่งจะน้ำแตกด้วยกันมา  กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกเรื่องไร้สาระที่เขาไม่เคยสั่งอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับกำลังรวบรวมข้อมูล

“มันเป็นหน้าที่”

เสียงหวานกระซิบกระซาบกลับไปเพื่อรักษามารยาทภายในที่ประชุม  ไม่ให้เสียงดังไปรบกวนคนที่กำลังตั้งใจฟังและคนที่กำลังพูด

“อยากทำหน้าที่ก็หมุดลงไปใต้โต๊ะซิ”

ไทม์ใช้มือปัดปากกาในมือของอีกฝ่ายให้หลุดออกจากมือไป  ก่อนจะกระซิบกระซาบข้างหูของเธอเบาๆเพื่อเป็นการตอบกลับ 

พร้อมกับจับมือข้างซ้ายของเธอมุดลงใต้โต๊ะที่ลับตาคน  พาคลำไปยังเป้ากางเกงของเขาที่เธอควรอยากทำหน้าที่

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำค่ะ”

หญิงสาวดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะรีบลุกเดินหนีออกไปจากห้องประชุมด้วยคำอ้างที่ว่า  เธอจะไปทำธุระส่วนตัว

“อย่าให้ฉันต้องไปตาม”

เขาปล่อยเธอไปแต่โดยดี  แต่มิวายส่งสายตาดุๆตามไปกำราบเธออยู่ดี  เพราะเมื่อไหร่ที่เธอไม่ทำตาม  เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอรอดไปได้ง่ายๆเหมือนกัน