เลขา?

@คฤหาสน์ของไทม์

“วันนี้ช่วงบ่ายมีประชุมที่บริษัทครับ เป็นการประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้นทั้งหมด”

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของมาเฟีย เจียผู้เป็นลูกน้องคนสนิทกำลังพูดถึงตารางงานของวันนี้ให้ผู้เจ้านายได้ฟังไปด้วยออกกำลังกายหลังตื่นนอน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาอันแสนจะเป็นเงินเป็นทองทุกวินาทีของเจ้านายเขา

งานในวันนี้ของเจ้านายเขาก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก เพราะงานกลางวันสำหรับเจ้านายก็จะมีเพียงแค่อย่างสองอย่างเป็นปกติอยู่แล้ว จะตารางงานไม่แน่นเท่ากับช่วงกลางคืน

หรือเรียกอีกอย่างว่า ทำธุรกิจสีขาวบังหน้าธุรกิจสีดำที่มีเงินสะพัดคืนละไม่รู้กี่สิบล้านนั้น

“ไอ้เวรกานต์มันมาไหม”

ไทม์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนผู้มีทั้งอำนาจและเงินทองมากมายมหาศาลจนกินใช้ชาตินี้ก็ไม่มีวันหมด ผู้ซึ่งใครๆก็ต่างเกรงกลัวกันหัวหดไม่เว้นแม้แต่ลูกน้องใกล้ตัว เดินลงจากลู่วิ่งที่วิ่งมาแล้วเกือบจะชั่วโมงพร้อมกับหยดเหงื่อที่เต็มตัว เดินไปหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หยดอยู่ตามใบหน้า

สายตาคมจ้องมองลูกน้องเพื่อถามหาญาติสนิทที่มีสายเลือดร่วมกันกับเขาอย่างไอ้กานต์ ที่แม่ของมันเป็นน้องสาวของพ่อเขา

ญาติที่เขาไม่เคยมองว่าพวกมันเป็นญาติ แต่กลับมองว่าเป็นมารผจญในชีวิตเหมือนอย่างที่พ่อของเขาเคยมองดูเอาไว้ เพราะพ่อของเขาพลาดตำแหน่งใหญ่โตที่อิตาลีก็เพราะแม่ของมัน จนต้องระหกระเหินมาอยู่ไกลถึงเมืองไทยแบบนี้แต่ก็ยังหนีพวกมันไม่พ้นอีก

ถ้ามีโอกาสก็ต้องเหยียบพวกนี้ให้จมดิน อย่าให้พวกมันได้มีใครอยู่เหนือกว่าเขาเป็นอันขาด ให้มันสาสมกับที่ทำให้พ่อของเขาต้องลำบาก หรือทำให้พวกมันตายอย่างไร้ที่ฝังเลยได้ยิ่งดี

“แจ้งชื่อเข้ามาแล้วครับว่าจะเข้าประชุมด้วย”

เจียรายงานออกไปตามที่เขาหาข้อมูลเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เพราะรู้ใจเจ้านายเป็นอย่างดีว่าจะต้องถามหาญาติสนิทผู้นี้แน่นอน

“อืม น่าสนใจดี”

“นายจะเข้าร่วมประชุมไหมครับ”

“กูต้องไปซิ กูเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่เลยนะ”

การประชุมคงไม่ได้สำคัญสำหรับเขาสักเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าเขาจะเข้าประชุมหรือไม่เข้า อำนาจตัดสินใจใหญ่ที่สุดในบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์นั้นก็ยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ที่จัดประชุมไปนั้นก็เพราะอยากทำให้มันเหมือนบริษัทอื่นๆเท่านั้นเองและก็อยากจะเรียกพวกคนเก่าคนแก่มารวมตัวกันซะบ้างจะได้รู้ว่าใครตายไปแล้วบ้างจะได้หาจ้างคนใหม่เข้ามาทำงานแทน

แต่การได้ไปร่วมประชุมแล้วมีญาติสนิทเข้าร่วมด้วยช่างน่าสนใจจริงๆ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกี่สิบครั้งที่ได้เหยียบไอ้เวรนั้นอวดคนอื่นๆในที่ประชุม คงได้เล่นละครบทน้ำเน่ากันสนุกปากเลยล่ะ

“ครับนาย”

เจียก้มหัวเล็กน้อยให้เจ้านายเพื่อทำความเคารพ ก่อนจะแยกตัวออกไปเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางไปประชุมให้กับเจ้านาย

ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียที่สูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรหันกลับไปออกกำลังกายต่อด้วยการยกเวทต่ออีกเล็กน้อยหลังจากที่ลูกน้องเดินออกไปแล้ว เพื่อสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะเทียบได้ง่ายๆ ก่อนจะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพื่อเตรียมตัวไปประชุมสำคัญที่เขานั้นจะได้มีโอกาสเหยียบย้ำญาติตัวเองต่อหน้าคนอื่น

@บริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ยักษ์ใหญ่ที่มีเงินสะพัดปีละเป็นพันล้านบาท

ทันทีที่ไทม์เดินทางถึงหน้าบริษัทเขาก็ไม่ได้ทักทายใครให้ต้องเสียเวลาเพราะเขาเป็นเจ้าของบริษัทไม่จำเป็นต้องผูกมิตรกับใคร ลูกน้องทุกคนในบริษัทมีหน้าที่ก้มหัวให้กับอำนาจของเขาและทำทุกอย่างที่เขาต้องการเป็นพอ

และเขาก็ไม่ได้ให้ใครเข้ามาทักทายเขาเป็นการส่วนตัวด้วยทุกครั้งที่เขาบริษัทเขาจะให้ลูกน้องกั้นคนที่ไม่ได้มีประโยชน์หลบทางเดินไปให้พ้น เพราะถ้าอยากคุยงานกับเขาก็ให้คุยผ่านเลขาหรือคนสนิทของเขาแทน แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องงานก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาวุ่นวาย ถ้าไม่พอใจก็เชิญลาออกกันได้ตามสบายเลย เขาไม่คิดรั้งใครเอาไว้ให้ต้องเปลืองเงินอยู่แล้ว

เขาเดินตรงไปยังลิฟต์ แล้วขึ้นไปยังห้องทำงานของตัวเองในทันที โดยไม่มีใครกล้าขวาง เพราะถ้ามันมีใครกล้าลองดีกับเขาแม้เพียงขยับเท้าเข้ามาก็ได้ตายอย่างไม่ต้องมีหลุดฝังศพแน่ๆ

และนี่ก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาของประธานบริษัทแห่งนี้ พนักงานที่บริษัทเองก็ไม่มีใครกล้ามีปัญหาและก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าท่านประธานกันซักเท่าไหร่ ต่างหวาดกลัวกันทั้งนั้น ด้วยข่าวที่หนาหูว่า ประธานบริษัทเป็นมาเฟีย ใครกล้าขัดคำสั่งเท่ากับต้องตาย

“ตามฉันมา”

แต่มีเพียงคนเดียวที่เห็นหน้าท่านประธานอย่างเขาชัดเจนเต็มสองตาได้คือแม่เลขาหน้าห้อง ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ด้านหน้าห้องทำงานของเขา

ด้วยเขานั้นแวะเรียกหาเธอถึงหน้าโต๊ะทำงานส่วนตัวของเธอเลยล่ะ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะของเธอไปสองสามครั้งเพื่อเรียกให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา ไม่ใช่มองแต่กระดาษพวกนั้น

“....”

ปาลินเลขาสาวสวยของประธานบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ที่เบื้องหลังของเธอคือนางบำเรออย่างลับๆของเขาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆเพื่อมองผู้มาเยือน

“พูดไม่ได้ยินหรือไง หรือต้องให้เอาตรงนี้เธอถึงจะหูดีขึ้น หรือว่าให้ฉันจัดการกับใครอีกดี เธอลองว่ามาซิ หรือว่าแม่ของเธอดีล่ะ”

ร่างสูงของไทม์โน้มตัวลงไปหาแม่เลขาสาวที่กล้าพยศใส่เขาเล็กน้อย ให้ใบหน้าของเขาตรงกับใบหน้าสวยๆของเธอ ก่อนจะกระซิบพูดเบาๆให้ได้ยินกันสองคน

“ค่ะ”

ดวงตาหวานจำต้องหลบสายตาจากเขาแล้วก้มหน้าลงตอบรับคำพูดของเขาอย่างจำใจแม้ไม่อยากจะเดินตามเขาไปเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ก็ต้องไป แม้รู้ดีว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ตาม

“เป็นยังไง ทำงานราบรื่นดีไหม”

เขาปิดประตูห้องทำงานลงในทันทีที่ร่างเล็กในชุดเดรสตัวยาวที่มันปิดแขนปิดขาจนเห็นแต่ใบหน้าเดินเข้ามา และเหตุผลที่เธอแต่งตัวมิดชิดแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นเพื่อปกปิดร่องรอยของเมื่อคืนที่เขานั้นทั้งกัดทั้งดูดเธอเอาไว้ทั้งตัว

สองแขนแกร่งโอบกอดเธอจากด้านหลังด้วยความเสน่หาที่เฝ้าอยากจะเข้าหานางบำเรอแบบเธออย่างไม่มีวันสิ้นสุด

มือหนาบีบเคล้นไปทั่วอย่างเอาแต่ใจ ตั้งแต่อกอวบที่เฝ้าบีบเคล้นมาทุกคืน ลากยาวลงไปจนถึงเนินสามเหลี่ยมที่อวบอูมภายใต้ชุดเดรสตัวยาวนั้น

“ที่นี่มันบริษัท คุณไม่ควรทำอะไรที่มันเกินงามแบบนี้”

เธอแค่นน้ำเสียงอย่างนึกรังเกียจออกมาจากในลำคอ ไล่ให้มืออันแสนหยาบโลนของเขาออกไปให้พ้นตัวเธอ

ความเกลียดชังฝั่งลึกเข้าไปในใจจนร่างบางถึงกับสั่น อยากกรีดร้องใส่เขาให้ดังสุดเสียงเพื่อไล่เขาออกไปให้ห่างตัวเธอสักที

“หึ กล้าสั่งสอนฉันเหรอ”

มือหนาของมาเฟียหนุ่มขยับเคลื่อนเข้าหาลำคอระหงของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว บีบเข้าเต็มแรงมือนั้นด้วยความโมโหฉุนเฉียวที่เธอกล้าปากดีใส่เขา

“อื้อ”

ปาลินดีดดิ้นเพื่อเอาชีวิตรอดจากปลายมือของเขา อากาศที่เคยใช้หายใจค่อยๆขาดช่วงจากแรงบีบมหาศาลนั้น

ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพื่อปิดรอยรักเมื่อคืน เริ่มซีดเซียวแซงหน้าเครื่องสำอางหลากสีนั้นไปมากแล้ว

“บนโต๊ะทำงานนั้นฉันก็เคยเอาเธอมาแล้ว แค่ตรงหน้าประตูมันก็คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอไม่ร้องดังจนมีใครมาได้ยินเข้า”

ไทม์ขยับมือออกเมื่อได้ลงโทษอีกฝ่ายจนสมใจ ก่อนจะดันร่างบางนั้นไปแนบกับประตูห้องทำงาน

“แคร็กๆ”

หญิงสาวกระแอมไอชุดใหญ่เมื่อได้กลับมาสูดอากาศเข้าปอดอีกครั้ง เธอเกือบจะต้องตายเพราะมือเขาอีกแล้ว และนี้ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับคนเลวๆอย่างเขาที่คิดจะฆ่าเธอ มันมักเกิดขึ้นบ่อยเวลาที่เขาไม่พอใจเธอขึ้นมา จนเธอนึกหวาดกลัวอยากจะไปให้พ้นๆจากเขานับครั้งไม่ถ้วน

“อย่ามาสะดีดสะดิ้งไปหน่อยเลย ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก”

เขาปลดชุดสวยของเธอออกด้วยการรูดซิปยาวที่อยู่ด้านหลังลงจนสุด แล้วปล่อยให้ชุดนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นจนบนตัวเธอเหลือเพียงแต่ชุดชั้นใน

ส่งปลายนิ้วเรียวยาวเข้าหาเนินสามเหลี่ยมที่อวบอูมเต็มมือเขานั้น บีบเคล้นไปมาอย่างนึกหยอกล้อก่อนจะมุดเข้าไปภายในชั้นในของเธอ แล้วสัมผัสเข้ากับส่วนที่อ่อนไหวที่สุด

“อื้อ เอามือออกไป”

แม้ใจนึกเกลียดเขาเต็มประดา แต่เมื่อถูกเขาสัมผัสเธอกลับอ่อนไหวต่อเขาได้อย่างง่ายดาย ริมฝีปากบางเอ่ยไล่เขาแต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาอย่างหน้าไม่อาย

“แฉะแล้วหนิ่ จะไม่ให้เอาหน่อยเหรอ”