บทที่ 2 ภาพติดตา ความเจ็บที่ติดใจ

ดาเนียที่เดินตามเข้าไปในห้องไม่ทันไรเลขาสองคนก็สลัดผ้าผ่อนเปลือยกายแล้วกระโดดรอเขาที่เตียงนอนทันที

"คุณแซ็คขาพายัยนี่มาทำไม มีแค่พวกเราสองคนยังไม่พออีกเหรอคะ" สาวผมสั้นเบะปากแล้วกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก

"คนแบบนี้ไม่มีวันได้เทสงานหรอก ไม่ใช่สไตล์ของฉัน พวกเธอโดนใจกว่ามาก ฉันแค่พามาหาอะไรดูข้ามเวลา"

คิดว่าจะสลัดเธอออกจากชีวิตด้วยวิธีนี้สินะ ฝันไปเถอะเฮียแซ็ค เธอไม่ใช่คนขี้ขลาดอย่างที่เขาคิด ถึงแม้เขาจะไม่เคยรู้เลยว่าเธอเคยเจอความบอบช้ำอะไรมาบ้าง

"จะทำอะไรก็ทำ!" เธอว่าแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ปลายเตียง สุริยะกระตุกยิ้มแล้วยืนค้ำหัวเธอ เขาสลัดผ้าต่อหน้าเธอออกจนหมด ดาเนียหลับตาทันทีที่เห็นความอล่างฉ่างจากเรือนกายแกร่งกำยำของเขา

"หลับตาทำไมล่ะ สู้ไม่ไหวแล้วเหรอ"

ยิ่งเขาท้าเธอก็ยิ่งต้องผ่านมันไปให้ได้ ดาเนียเปิดตาออกยิ้มแฉ่งราวกับว่าเธอไม่รู้สึกใด ๆ

"เชิญค่ะ!" เธอผายมือให้เขาไปเสพสังวาสกับเลขาสาวสองคนบนเตียง เขาโน้มตัวลงมาเท้าแขนสองข้างกับที่วางมือบนเก้าอี้ เพ่งมองเข้ามายังนัยน์ตากลมคู่สวยที่สุกสกาวเหมือนหมู่ดาวบนท้องฟ้า จนถึงกลับต้องรีบเบือนหน้าหนีก่อนที่จะเผลอจดจ้องดวงหน้านี้จนลืมกิจกรรมที่ควรทำ

"ดูให้จบล่ะ ถ้าดูไม่ไหวก็ไสหัวไปซะ"

เขาว่าแล้วก้าวขาขึ้นไปบนเตียงคุกเข่าลงต่อหน้าสองสาวแล้วเริ่มระดมจูบแลกลิ้นกันไปมานัวเนียผลัดกันแทะผิวแลกสัมผัสกันอย่างเพลิดเพลิน

"อ๊า...." สาวผมสั้นร้องครางเสียวเมื่อถูกริมฝีปากกระจับแดงของเขางับลงมาแล้วดูดกลืนยอดถันอย่างรุนแรง

ขณะที่นิ้วมือของเขาที่ว่างอยู่อีกข้างก็สอดแทรกเข้าไปใจกลางดอกไม้ของสาวผมยาวอีกคนจนเสียงครางผสานกันดังคับห้องจนผู้ชมอย่างเธอแทบจะหัวใจสลายภายในเสี้ยวนาที

กว่าจะรู้ตัวอีกทีเธอก็วิ่งออกมาจากห้องนั้นจนไกลแสนไกล สองขาในชุดเดรสเขวี้ยงรองเท้าส้นสูงกระเด็นไปยังพื้นถนน ทันใดรถยนต์ที่แล่นผ่านก็เหยียบรองเท้าแบรนด์เนมราคาแพงยับจนหมดสภาพยับเยิน

ดาเนียทรุดลงกับพื้นถนนน้ำตาร่วงหล่นเผาะ ๆ เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอชอบคนแบบเฮียแซ็คไปได้ยังไง ทั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอด้วยคำพูด ด้วยแววตาและการกระทำขนาดนั้น ทำไมโลกนี้มันถึงโหดร้ายกับเธอนัก

"คุณเนียครับเป็นอะไรไหมครับ"

ศิวดลที่กึ่งหลับกึ่งสัปหงกรอเจ้านายอยู่หน้าโรงแรมวิ่งเข้ามาดูหญิงสาวที่ทรุดกองร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับพื้นด้วยความเป็นห่วงก่อนที่เขาจะเหลือบมองขึ้นไปยังชั้นหกของโรงแรม และเห็นเจ้านายหนุ่มยืนมองดูอยู่ก่อนแล้ว สุริยะรีบสวมเสื้อผ้าชุดเดิมและหยุดกิจกรรมสวาททุกอย่างทันทีที่ดาเนียวิ่งออกไป

"เอ่อ..ไม่ค่ะเนียโอเค โอเคมากค่ะ ฮึก...ฮึก" ถึงจะบอกแบบนั้นแต่เธอก็หยุดสะอื้นไม่ได้ เธอหยัดตัวลุกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาฉีกยิ้มให้กับลูกน้องของเฮียแซ็คไอ้คนใจโฉดพรรค์นั้น

"ให้ผมไปส่งที่บ้านไหมครับ เจ้านายคงจะอยู่ยันเช้า" ดาเนียรีบพยักหน้ารับ

"เนียไม่ชอบกลับบ้านค่ะ ไปส่งเนียที่อพาร์ทเม้นท์ของเนียได้ไหมคะที่นั่นมีสตูดิโอของเนียอยู่ติดกัน เนียว่าจะไปทำงานต่อค่ะ"

"จะตีสองแล้วเนี่ยนะครับ ทำงานต่ออีกเหรอ" ศิวดลร้องเสียงสูงแล้วเหลือบมองหน้าของสุริยะที่แอบมองลงมา เจ้านายของเขาไม่เคยใจร้ายกับใคร แต่ทำไมถึงใจร้ายกับคุณเนียเหลือเกิน

"เวลาเนียนอนไม่หลับก็จะลุกขึ้นมาทำงานตลอด วานคุณดลไปส่งเนียหน่อยนะคะ"

"ครับ ๆ ถ้าคุณเนียต้องการผมจะไปให้ครับ"

ศิวดลไปส่งดาเนียที่อพาร์ทเม้นต์หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณเขา และเกี่ยวรองเท้าส้นสูงที่พังเละปาทิ้งลงถังขยะ

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"

"ยินดีครับ แล้วเรื่องงานเลขาคุณเนียจะเอาไงต่อครับ"

"ถึงเนียอยากทำ แต่ถ้าเจ้านายคุณดลไม่อยากให้เนียทำ เนียก็จะไม่ทำแล้วค่ะ เนียผิดเองที่ไปสมัครงานนั่นเล่น ๆ เพื่อรอเวลาตอบรับจากสถาบันแห่งหนึ่งอยู่ค่ะ"

"คุณเนียจะไปไหนครับ"

"นิวยอร์คค่ะ เนียจะไปเรียนเพิ่มเติมด้านธุรกิจแฟชั่นแล้วก็อยากหาประสบการณ์ที่นั่นสักสองสามปีค่ะ"

ฉิบหายแล้วไง! ศิวดลคิด เจ้านายทำให้ผู้หญิงคนนี้เสียใจขนาดไหน ถึงขนาดต้องหนีไปเมืองนอกเชียวหรือ แล้วสุริยะมืดทมิฬนี้มันจะทอแสงได้อีกครั้งไหมวะ เพราะนอกจากคุณดาเนียแล้วเขาก็มองไม่เห็นผู้หญิงคนไหนเลยที่จะทะลวงหัวใจดำ ๆ ของเจ้านายได้ดีเท่าผู้หญิงกล้าคนนี้

"แผนนี้อยู่ในหัวคุณเนียแต่แรกหรือเปล่าครับ" ดาเนียเงียบพลางใช้ความคิด

"เปล่าค่ะ ตอนแรกเนียคิดว่าจะอยู่ตื๊อเฮียแซ็คจนกว่าเขาจะยอมรับรักเนีย ฮ่าฮ่ามันดูเหลวไหลใช่ไหมคะ แต่ในเมื่อเขาแสดงออกว่ารังเกียจเนียขนาดนั้น เนียก็จะไปให้พ้น ๆ หน้าเขาค่ะ ยังไงฝากบอกเจ้านายของคุณดลด้วยนะคะว่าขอให้มีความสุข"

"คุณเนียไม่ลองตื๊อดูอีกหน่อยเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยเอง" ซวยแน่ถ้าเจ้านายรู้ว่าเขาพยายามเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้สมหวังในรักครั้งใหม่กับคุณดาเนีย แต่ไม่ลองก็ไม่รู้แหละวะ เพราะคุณท่านแอบสั่งมาว่าให้ทำยังไงก็ได้รีบจัดการให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้เลิกไปนั่งกินนอนกินที่หลุมศพคนตายสักที

"เนียจะพยายามอีกครั้งก็ได้ค่ะ"

ศิวดมอมยิ้มแล้วรีบบันทึกเสียงการสนทนาของเขากับดาเนียไปให้สุริยะฟัง เขาเปิดเสียงสนทนาให้เจ้านายฟังผ่านลำโพงของร้านหนังสือใต้ดินที่มีเพียงหลอดไฟสีส้มประดับประดา ทั้งดูลึกลับและดูน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

"เห็นไหมครับคุณเนียชอบเจ้านายจริง ๆ นะ นายไม่เปิดใจดูหน่อยเหรอ" ศิวดลพยายามเกลี้ยกล่อม แต่พอดวงตาคมตวัดมองเหงื่อของเขาก็หยดแมะ ๆ ทันที

"มึงบังคับให้ใครชอบมึงได้ไหมล่ะ ถ้ามึงทำได้กูจะยอมเปิดใจให้ดาเนีย"

"งั้นเจ้านายก็ให้คุณเนียลองพยายามดูก่อนสิครับ"

"พยายามยังไง"

"ลองไปเดทด้วยกันดูไหมครับ ไปดูหนัง ไปกินข้าวด้วยกันอะไรก็ได้ที่นายเคยทำกับคุณพริ..." ศิวดลรีบตบปากตัวเอง สุริยะเลิกคิ้วสูงอย่างใช้ความคิด

"มึงโทรนัดตอนนี้เลย" ศิวดลยิ้มร่ารีบกดโทรหาดาเนียด้วยความดีใจ

"คุณเนียครับ คุณแซ็คจะนัดไปดูหนัง กินข้าวครับ คุณเนียสะดวกไหม"

"นัดจริงหรือเปล่าคะไม่ใช่จะแกล้งเนียอีกใช่ไหมคะ" เสียงหวานใสตอบมาอย่างรู้ทัน สุริยะเผลอกระตุกยิ้มเพราะความหัวไวของดาเนีย

"คุณเนียชอบดูหนังสไตล์ไหนครับ ผมจะจองตั๋วให้เลย"

"อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หนังผีหนังสยองขวัญ"

หมับ!

โทรศัพท์ในมือของศิวดลถูกแย่งไป

"อย่าเรื่องมาก ถ้าเธอยังเรื่องมากฉันจะไม่ไปไหนกับเธอทั้งนั้น"

"เอ่อ....งั้นตามใจเฮียแซ็คก็ได้ค่ะอยากดูอะไรก็ดู" เธอรีบตอบรับเขาทันควัน ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจไม่ไปเดทกับเธอ