บทที่ 5/1 เจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งไหน

สุริยะวางดอกกุหลาบขาวที่หลุมศพของพริมพลอยและฉีกยิ้มให้กับคนรัก วันนี้เขาพร้อมแล้วที่จะสารภาพบางอย่างที่เก็บไว้มาตลอดสามปี วันนี้ดาเนียกลับมาแล้วและเขาจะไม่ปล่อยเธอไปอีก เขาต้องรับจริง ๆ ว่าตัวเองเจ็บปวดและทรมานกับการรอคอยใบหน้าสดใสนั้น และทำได้เพียงส่งอรุณฉายไปตามเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด ตามคำแนะนำของไอ้เรน

"พริม ผมจะเริ่มต้นใหม่กับดาเนียแล้วนะ ผมเพิ่งรู้ตัวว่าโหยหาความอบอุ่นนั้นจากเขา ดาเนียกับคุณแตกต่างกันมาก คุณนั้นอ่อนหวาน เรียบร้อยแต่ดาเนียทั้งตลก สดใส และทำให้หัวใจของผมเต้นแรงเหมือนตอนที่พบกับคุณครั้งแรก ทว่ามันกลับทำให้ผมกระชุ่มกระชวยมากกว่าตอนพบกับคุณ หรือเพราะเธอเด็กกว่าไม่รู้ ผมกลายเป็นคนหลงรักเด็กไปซะแล้ว ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจผมนะพริม ผมไปก่อนนะพริม ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"

***************

ฟากเดียวกันดาเนียที่หอบร่างสะบักสะบอมลงมาจากรถแท็กซี่ทรุดกองกับพื้นโชคดีที่อรุณฉายไม่อยู่เพราะเขาบอกว่าจะไปทำธุระข้างนอกและจะกลับมาตอนหัวค่ำ หญิงสาวเอาผ้าพันคอที่มีอยู่ในกระเป๋ามาคลุมใบหน้าและเดินลากขาที่อ่อนแรงกลับไปยังห้อง พอไขประตูเข้าไปเท่านั้นร่างของเธอก็ล้มลง

ปากอิ่มที่มีเลือดซิบที่มุมปากสองข้างกัดฟันสู้หยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อดูสภาพที่ทุเรศของตัวเอง หน้าตาของเธอบวมแดงมีรอยเล็บจิกข่วน ริมฝีปากเจ่อบวมช้ำมีเลือดแห้งเกรอะกรังไม่น่าดู หน้าผากก็ปูดโนเป็นสีม่วงคล้ำฟกช้ำจนเหมือนกับคนที่เพิ่งไปชกมวยที่ลุมพินีมาหมาด ๆ เนื้อตัวก็มีแต่รอยเล็บ รอยถลอกเต็มไปหมด

ถ้าอาทิตย์หน้ารอยแผลพวกนี้ยังไม่จางหายล่ะก็เธอคงจะเปิดสตูดิโอที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยมไม่ได้แน่นอน เพราะแขกทุกคนคงตกใจที่เจ้าของห้องเสื้อมีสภาพเหมือนกับไปฟัดกับหมามา

"อีนังพวกนั้นเลวไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ" ดาเนียบ่นอุบอิบถอดเสื้อผ้าออกและล้างเนื้อล้างตัวที่มีคราบขี้ดินเกาะติดอยู่ ร่างกายบอบบางที่เต็มด้วยบาดแผลเป็นริ้ว ๆ ก้าวลงแช่ในอ่างน้ำอุ่น "เฮ้อสบายตัวหน่อย" เพราะอาการเหนื่อย อาการเพลียและความเจ็บมันประดังประเดเข้ามาทำให้เธอผล็อยหลับคาอ่างน้ำโดยไม่รู้ตัว

อรุณฉายโทรหาดาเนียไม่ติดเขาจึงหวั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ขณะที่กำลังขับรถพาสุริยะ ผู้ว่าจ้างและส่งเขาไปดูแลคุณดาเนียมายังอพาร์ทเม้นต์ เขาก็เหล่มองเจ้านาย ชายหนุ่มรับรู้ได้ว่าอรุณฉายเป็นกังวลบางอย่าง

"โทรหาเนียติดไหม"

"ตั้งแต่ตอนที่อยู่สุสานแล้วครับ ผมโทรหาคุณเนียไม่ติดเลย

ทันทีที่รถจอดสุริยะรีบเดินเข้าไปยังอพาร์ทเม้นท์หรูของดาเนียและเคาะประตูห้องของเธอรัว ๆ

"เนีย ดาเนีย เนียได้ยินเฮียไหม เนียอยู่ข้างในหรือเปล่า เนียตอบเฮียที"

"คุณแซ็คครับผมมีคีย์การ์ดสำรองที่คุณเนียให้ไว้ครับ" อรุณฉายส่งคีย์การ์ดให้เจ้านายเขารีบแตะที่ประตูห้องแล้วบิดเข้าไปทีเดียว สองขาที่เป็นกังวลเดินหาหญิงสาวจนทั่วห้อง กระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหลที่ดังมาจากห้องน้ำ

สุริยะพุ่งเข้าไปบิดประตูห้องน้ำและเคาะรัว ๆ ให้คนด้านในได้ยินแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เขาจึงตัดสินใจควักกระบอกปืนออกมาแล้วกระหน่ำยิงจนลูกบิดแตกหัก มือที่ร้อนลนกระชากประตูห้องน้ำออก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกทุบตีจนแตกสลาย ร่างกายของดาเนียเต็มด้วยบาดแผล และใบหน้าก็มีแต่รอยฟกช้ำ

"อรุณนายออกไปข้างนอกก่อนฉันจะดูแลเนียเอง และโทรตามหมอเอลให้ผมด้วย"

"ได้ครับ"

ใบหน้าที่ช็อกกับสภาพของดาเนียหอบหิ้วร่างเปลือยเปล่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนและบรรจงหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาห่อหุ้มร่างไร้สติ พลันน้ำตาของเขาก็ไหลหลากเมื่อเห็นร่างกายขาวโพลนที่มีแต่รอยเล็บข่วน แก้มนวลที่บวมแดง ปากอิ่มที่เคยจุมพิตเขาแตกเจ่อมีคราบเลือด และหัวที่โนปูดฟกช้ำจนเป็นสีม่วงจัด

ไอ้ฉิบหาย!!

ไอ้บัดซบตัวไหนมันทำผู้หญิงของเขาวะ

ใครที่มันทำดาเนียของเขา เขาจะไปตามหักคอให้หมดทุกคน

สุริยะเดินไปเดินมาระหว่างที่รอเอลวิน หรือ หมอเหมันต์ตรวจอาการของดาเนียที่นอนหายใจรวยระรินอยู่บนเตียงนอน

"ไอ้แซ็ค" หมอเอลวินเดินเข้ามาแล้วตบบ่าเพื่อนสนิท "น้องมันเป็นลมในน้ำ ร่างกายอ่อนเพลียมากน่าจะเจ็ทแลคด้วยกับโดนยำเละขนาดนั้นก็เลยตามสภาพ มึงไม่ต้องห่วงกูฉีดยาให้แล้ว บาดแผลที่หัวฟกช้ำค่อนข้างรุนแรงมึงคอยเอาเจลประคบนี่ประคบให้ดาเนียแล้วกัน"

"ขอบใจว่ะเพื่อน ไอ้เรนจะเอากูตายไหมเนี่ย"

"กูไม่ฆ่ามึงหรอก เฮ้ยไอ้เอลขอบใจว่ะที่มึงมาดูแลเนียให้" เรนที่โผล่มาเพราะศิวดลโทรไปแจ้งข่าวของดาเนียยื่นมือมาตบบ่าเพื่อนสนิทอีกคน แล้วชะโงกดูหน้าที่หลับสนิทของน้องสาวพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เออกูไปล่ะ เรื่องกูคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่ เมื่อวานไอ้ภูก็มากินเหล้ากับกูเมาปลิ้นเลยว่ะ ไอ้ฟ้าก็เลยต้องแบกกลับ"

"มึงไปเหอะขอบใจมาก" สุริยะตบบ่าหมอเอลเพื่อขอบคุณและทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงข้างเตียงของดาเนีย เกลี่ยผมที่รกปรกหน้าออกไป พิรุณเดินกอดอกเข้ามาอย่างเหนื่อยใจ เพราะตอนนี้เขาเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของเขา

"กูมีเรื่องเนียจะเล่าให้ฟัง"

"เรื่องอะไร" สุริยะหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปยืนเคียงข้างเพื่อนซี้ มองดาเนียที่นอนหลับปุ๋ยด้วยความห่วงหา

"เมื่อก่อนตอนเนียอายุ 17 เคยถูกเพื่อนกลุ่มนึงทำร้ายและพาไปทิ้งไว้ที่ตึกร้าง ตอนนั้นลุงกับกูหาเนียตั้งแต่เย็นยันตีหนึ่ง กว่าจะรู้ว่าเนียถูกทิ้งไว้ที่มืดมิดสงัดน่ากลัวแบบนั้นคนเดียว เนียก็เกือบจะสติแตกแล้ว เนียถึงกลัวความมืด กลัวผี กลัวทุกอย่างที่อยู่ในความมืดมิด มีอาการแพนิกตื่นตระหนก มีสภาวะเป็น PTSD บางครั้งจะตัวแข็งทื่อเหมือนตกอยู่ในฝันร้ายซ้ำซาก หรือบางทีถ้าพบเจอคนที่มีลักษณะคล้ายกับคนที่เคยทำร้ายเขามาก่อนเนียก็ถึงกับตัวสั่นงันงกน้ำตาไหลพรากเลยล่ะ ดังนั้นเนียถึงไม่ค่อยชอบไปงานสังคม เพราะเขากลัวว่าจะเจอคนพวกนั้นอีก แต่ตอนนี้ก็ถือว่าดีกว่าแต่ก่อน ยังรู้จักรับมือเผชิญหน้าความกลัวได้บ้างแล้ว ถึงจะยังไม่เต็มร้อยก็เถอะ และนี่คือเหตุผลที่กูถึงไม่อยากให้มึงต้องเป็นสุริยะมืดมนไปอีกคน มึงเข้าใจหรือยังไอ้แซ็ค มึงอาจจะสูญเสียคนรักไป แต่ดาเนียสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไป"

"แสดงว่าวันนี้เนียไปเจอคนกลุ่มเดิมมาสินะ" น้ำตาของผู้ฟังไหลอาบหน้าสองข้าง เพราะคำบอกเล่าจากปากของพิรุณ เขามันงี่เง่าเสียจริงที่ไม่เคยรับรู้เลยว่าผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาสมัครงานเลขากับเขา และถูกเขาทำร้ายจิตใจในวันนั้นเคยพบโศกนาฏกรรมอันเลวร้ายมาก่อน

"ก็คงหนีไม่พ้นพวกเดิม แต่คนพวกนั้นก็เหมือนผีเวลาที่เราเจอผีที่น่ากลัวขามันก็ก้าวไม่ออก จะชักขาวิ่งหนีก็ชาไปหมด เนียคงจะไปจ๊ะเอ๋กับแก็งอริเก่าที่ห้างเข้าพอดีก็เลยโดนเจิมมาซะเต็มตัว และอีกอย่างกูรู้ว่ามึงก็เคยทำกับเนียมาก่อนใช่ไหมไอ้แซ็ค" ตบบ่าเพื่อนที่ยืนตัวนิ่งพลางขบคิดถึงสมัยที่เคยกลั่นแกล้งดาเนีย

"อืมกูเคยแกล้งเนีย เพราะงี้เนียถึงกลัวหนังสยองขวัญ แต่ตอนนั้นกูก็ยังลากน้องมึงไปดูหนังผี กูนี่สารเลวจริง ๆ " สุริยะกร่นด่าด้วยความโมโหแต่ไม่สบตากับพิรุณเอาแต่เพ่งมองคนป่วยนอนซมตรงหน้าด้วยความเจ็บใจกับการกระทำเห็นแก่ตัวของตนเอง