บทที่ 5/2 เจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งไหน

พิรุณตบบ่าสุริยะฝากให้เพื่อนซี้ดูแลดาเนียแทนเขา สุริยะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงคอยใช้เจลประคบเย็นที่บริเวณหน้าผากที่บวมช้ำของดาเนีย ใบหน้าอิดโรยขยับส่ายไปมาราวกับกำลังฝันร้าย

"ฮื้อ...อย่า อย่าทำฉัน โอ๊ย! เจ็บ เนียเจ็บ" เสียงละเมอเพ้อพบทำให้เขาถึงกลับอดกลั้นความเจ็บปวดนี้ไม่ไหว สองมือโอบประคองร่างกายอุ่นในห่อผ้าขึ้นมาแล้วโย้ร่างกายที่กระตุกวูบเพราะความฝันไปมาให้ผ่อนคลาย

"เฮียอยู่ตรงนี้แล้วครับ เนียได้ยินไหม ถ้าได้ยินตามเสียงเฮียมานะ" เสียงกระซิบอุ่นที่รดคลอเคลียข้างใบหูปลุกเรียกให้ดาเนียตื่นจากฝันร้าย เปลือกตาหนักอึ้งปรือมองและเห็นดวงหน้าของเฮียแซ็คกำลังจดจ้องมองลงมา ไม่รู้ว่าเป็นภาพความฝันหรือความจริง แต่มือของเธออยากจะเอื้อมไปจับใบหน้าของเขา อยากสัมผัสเขาอีกสักครั้ง

"เฮียแซ็คเหรอคะ" มือที่ใหญ่กว่าประคองมือเล็กขึ้นมานาบแก้มของตน ทันใดที่ถูกสัมผัสของเขาดวงตากลมก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ เพราะนี่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดไปเอง ไม่ใช่ความฝัน แต่คือความจริง

"ทำไมตกใจเหรอ หืม....พูดหน่อยสิครับ" น้ำเสียงที่เขาใช้คุยกับเธอเปลี่ยนไป มันทั้งนุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด แล้วเขายังเอาแต่ระดมจูบมือของเธอไม่ยอมหยุด

"เฮียแซ็คลักหลับเนีย" ปากอิ่มคว่ำลงย่นคิ้วชิดชนกัน ดูน่ารักและน่ามันเขี้ยว

"ใครจะลับหลักคนที่หลับลึกเหมือนกับซากศพได้ลงคอ" เอ่ยอย่างกวน ๆ จนคนฟังรู้สึกน้อยใจจึงรีบชักมือออกรีบเบนหน้าไปทางอื่นไม่อยากสบสายตากับคนใจร้ายอย่างเขา

"ไหนว่ารังเกียจเนีย แล้วจะมากอดมาหอมเนียทำไม" ดาเนียพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูดรัดแน่นขึ้น

"เฮียขอโทษก็ได้ที่เคยบอกว่ารังเกียจเนีย เฮียไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ" จมูกโด่งฝังลงมาที่ขมับของเธอ

"คนอำมหิต คนโฉด คนเหี้ยมโหด" ปากอิ่มว่าฉอด ๆ

"ปากจัดแบบนี้อยากชิมดูจังว่าหวานไหม" ว่าจบใบหน้าในอ้อมกอดก็ถูกดันให้รับรอยจูบที่ประทับลงมาแผ่วเบา เพราะกลัวดาเนียจะเจ็บบาดแผลที่ริมฝีปาก เขาจึงได้จูบเหมือนสายลมพัดผ่าน ดูดปากอิ่มเบา ๆ เนิบนาบและเชื่องช้า ทว่าก็ทำให้ร่างกายของดาเนียเหมือนถูกช็อตด้วยไฟฟ้าได้ในเวลาเดียวกัน เปลือกตาหนาสองชั้นหลับพริ้มหลับจูบที่ละมุนและนุ่มนวล

สุริยะผละออกใช้มือลูบไล้ดวงหน้าที่สุดแสนคิดถึง สามปีแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสใบหน้านี้ เปลือกตา จมูก และกลีบปากช่างพูดเป็นต่อยหอยของดาเนีย

"เจ็บมากไหม" เขาถามเสียงนุ่มนวล ดาเนียส่ายหน้าและอมยิ้มออกมา

"นิดหน่อยค่ะ เนียเคยเจ็บมามากว่านี้" เพราะเธอบอกว่าเคยเจ็บมากกว่าตอนนี้มันยิ่งทำให้คนฟังอย่างเขาทุรนทุรายตามไปด้วย เขาเคยทำร้ายเด็กคนนี้ เขาทำร้ายจิตใจดาเนียจนบอบช้ำ แต่แม่คนเก่งก็ยังฝืนทนยอมรับและปิดปากทนดูทนฟังสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ แต่เขานี่สิเอาแต่ขับไล่ไสส่งเธอ คอยถากถางด้วยวาจาเสียดแทงจิตใจ

"เฮียรู้จากเรนแล้ว" เขาเอ่ยออกมาทำให้ร่างกายที่ถูกกอดอยู่ขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น

"เรื่องตอนเด็กของเนียใช่ไหมคะ อย่าคิดมากเลยค่ะ มันผ่านมาตั้งนานแล้ว" ดาเนียพยายามกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้เฮียแซ็ครู้ว่าวันนี้เธอก็โดนเพื่อนกลุ่มเดิมรังแกอีกครั้ง

"ไม่ต้องมาโกหกเฮียรู้ว่าใครทำเนีย และเฮียจะไปสะสางบัญชีแค้นในวันพรุ่งนี้" เอ่ยด้วยแววตาขึงขังจริงจัง ดาเนียรีบลุกพรวดโดยไม่ได้ดูสภาพของตัวเองให้ดี ทำให้สุริยะรีบตวัดหน้าหนีแล้วหันหลังให้กับเธอแทน

"สะสางอะไรคะ ไม่ต้องถึงขนาดฆ่าใครนะคะ เนียไม่อยากให้เฮียแซ็คเป็นคนป่าเถื่อนแบบพวกนั้น"

"โอเค ๆ เฮียจะไม่ฆ่าใครทั้งนั้นแหละแต่เนียช่วยหาไรคลุมตัวหน่อย" ดาเนียรีบหลุบมองตัวเองที่อยู่ในสภาพไร้เสื้อผ้าอาภรณ์

"คนวิตถาร!!" เธอเอ็ดใส่เขาแล้วตะครุบผ้าขนหนูขึ้นมาห่อปิดเนื้อตัวของตนไว้ สุริยะหันมาดูใบหน้าที่กำลังเห่อแดงเพราะถูกเขาเห็นทรวดทรงจนหมด

"อายเหรอ" เขาว่าแล้วผลักแผ่นหลังเธอเข้าไปหา

"เปล่าซะหน่อยเนียแค่ไม่ชินกับการที่...ที่ถูกคนแบบเฮียจ้องมอง" ดาเนียพยายามหาเหตุผลมาอ้าง

"คนแบบเฮียทำไม" ออกแรงดันแผ่นหลังเธอเข้ามาใกล้แล้วถือโอกาสรวบยกบั้นท้ายงอนให้นั่งลงบนหน้าขา

"อ๊ายยเฮียแซ็คคนบ้าจะทำอะไรคะ" กำปั้นของเธอทุบลงมาที่กลางอก เขากระตุกยิ้มชอบใจที่เธอเริ่มกลับมามีเรี่ยวมีแรงทะเลาะกับเขาเหมือนเดิม

"ถ้าเนียบอกว่าให้เฮียกินเนียได้ เฮียจะกินเนียเดี๋ยวนี้" ดวงหน้าของเธอเห่อร้อนวูบเหมือนถูกไฟลน

"ทะลึ่ง!! เนียไม่ใช่เลขาเฮียแซ็คอีกแล้ว" ใบหน้าเง้างอนตวัดไปทางอื่น เธอยังคงจำภาพนั้นได้ติดตาตรึงใจ

"หึงเฮีย หรือว่าอิจฉากันแน่" สุริยะโน้มใบหน้าลงมาใกล้แล้วให้ปลายจมูกเกลี่ยแก้มใสที่กำลังหันหนี

"เนียไม่หึงและไม่อิจฉาอะไรทั้งนั้น" ทำหน้าบูดบึ้งใส่แล้วตวัดตากลมส่งให้

"ถ้าเฮียไปห้อง6901อีกละ เนียจะทำยังไง" เขาท้าทาย

"เนียจะหนีเฮียไปอีก เนียจะไปเป็นชนเผ่าเอสกิโมยอมหนาวตายอยู่โน่นดีกว่า" ความน่ารักและตะบึงตะบอนของดาเนียทำให้สุริยะอดที่จะดันหลังคอเล็กเข้ามาประทับจูบลงไปอีกครั้งไม่ได้

"อื้อ...เอียแอ็คอน...อื้อ" ถึงเธอจะเจ็บปากที่โดนตบจนเกือบฉีกแต่จูบที่ร้อนแรงนี้ก็ทำให้เธอหลงลืมความเจ็บจนต้องยอมเปิดริมฝีปากออกเพื่อรองรับชิวหาของอีกฝ่ายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา และควานหาคำตอบในอุ้งปากเธอ จูบที่ชวนให้ขาดใจและหวานจนตาลายทำให้ผู้ช่ำชองเรื่องกินดุอย่างสุริยะถึงกับครางกระหึ่มในลำคอ