ตอนที่ 4 ได้เป็นพ่อครัวในคฤหาสน์หรู

พ่อบ้านสืออดทึ่งในคำวินิจฉัยโรคที่ซีห่าวเอ่ยออกมาไม่ได้ เนื่องจากถูกต้องตรงกับหมอหลวงกล่าวไว้ไม่มีผิด

            หลายปีก่อน ยามแคว้นหยวนทำศึกอยู่กับแคว้นฉือ ณ.ชายแดนใต้ นายท่านของเขาได้ร่วมทัพออกศึกกับผู้ภักดีคนอื่นๆ

โดนข้าศึกทำร้ายใช้พิษเหรินหยางซึ่งปรุงจากพิษงู แมงป่อง แมงมุมและหญ้าพิษซึ่งมีเฉพาะแคว้นฉือเท่านั้น

แม้นหมอหลวงรีดพิษออกไปทำให้รอดชีวิตมาได้ แต่มีผลตกค้างทำร้ายอวัยวะภายในเสียหาย

ทำให้นายท่านของเขาเบื่ออาหาร ลิ้นไม่รับรู้รสชาติ ทั้งยังต้องกินยาสม่ำเสมอ

“เจ้าหนู เจ้าอายุน้อยแต่มีความสามารถน่าทึ่งยิ่งนัก”

“ในเมื่อรู้เช่นนี้ รบกวนเจ้าทำอาหารดีๆให้นายท่านลิ้มลองทีเถอะ” พ่อบ้านสือเอ่ยมีแววเลื่อมใสในน้ำเสียง

“ขอรับ” เข่อซิงรับคำ ก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องครัวของคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งมีวัตถุดิบเครื่องปรุงมากมาย

‘ยุคสมัยนี้เครื่องเทศสมุนไพรบางอย่าง เช่นพริกไทยขาวพริกไทยดำ งาหรือผลไม้พวกลี่จือ(ลิ้นจี่) โปหลัว(สับปะรด) เซียงเจียว(กล้วยหอม)ทั้งหายากและมีราคาแพง

หากมิใช่บุคคลชั้นสูง เหล่าเศรษฐีหรือในวังหลวงคงยากที่จะมีติดครัวเรือน ขนาดจวนนายอำเภออ้ายใช่ว่าจะมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ’ เข่อซิงคิดอดทึ่งไม่ได้

หลังตรวจสอบวัตถุดิบในครัวอยู่พักใหญ่ เข่อซิงในคราบพ่อครัวน้อยก็ทำอาหารออกมา 3 อย่าง

อย่างแรกเป็นยำแมงกะพรุนน้ำมันงาสำหรับเรียกน้ำย่อย ตามด้วยไก่ผัดพริกกระเทียมใส่เหอเถาหรือวอลนัต สุดท้ายเป็นปลาทะเลนึ่งเต้าซี่กับเห็ดหอมและเต้าหู้

เมื่ออาหารถูกยกมาวางตรงหน้านายท่านที่พ่อบ้านสือพูดถึงโดยซีห่าวยืนรออยู่ด้านนอก เขาก็มีสีหน้าตกตะลึงไปเล็กน้อย

เนื่องจากอาหารส่วนใหญ่เป็นอาหารที่หมอหลวงให้เขารับประทานเพื่อสุขภาพร่างกายสอดคล้องกับโรคที่เป็นอยู่

อย่างเหอเถา ปลาทะเล เต้าหู้ที่ทำจากถั่วเหลือง เห็ด หรือเต้าซี่ที่ทำจากถั่วเหลืองผิวดำหมัก ล้วนมีฤทธิ์บำรุงรักษาตับทั้งสิ้น

แม้นแต่ยำแมงกะพรุนน้ำมันงายังเน้นใส่กระเทียมสับลงไปด้วย

ขณะซีห่าวเข้าครัวปรุงอาหาร พ่อบ้านสือเข้ามารายงานให้เขารู้ถึงความพิเศษของพ่อครัวน้อยผู้นี้แล้ว

คราแรกเขาคิดว่าพ่อบ้านสืออาจยกย่องซีห่าวเกินไป

แต่เมื่อเห็นอาหารตรงหน้าก็อดยอมรับไม่ได้ว่าพ่อครัวผู้นี้ใส่ใจในตัวคนทานอาหารไม่น้อยเลย

“เอาเถอะแม้นมีความใส่ใจ แต่ต้องชิมรสชาติและลิ้มลองดูว่าจะทำให้ข้าเกิดอยากอาหาร รับรู้รสสัมผัสได้หรือไม่”  

จากนั้นเขาก็ใช้ตะเกียบคีบยำแมงกะพรุนน้ำมันงาขึ้นมาชิมเป็นจานแรก

เมื่อเนื้อแมงกะพรุนสัมผัสถูกปลายลิ้นเขาก็รับรู้ได้ถึงรสชาติความเค็ม เปรี้ยว เผ็ดกำลังดี

ทั้งยังสัมผัสรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมกับรสชาติน้ำมันงาซึ่งเข้ากันได้อย่างลงตัว ทำให้เขาทั้งประหลาดใจและพอใจมาก

จากที่เขาไม่รู้รส กินอะไรก็จืดชืดไปหมดแต่ตอนนี้กลับรับรู้ถึงรสชาติขึ้นมาบ้างแล้ว

นายท่านจึงยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อปลานึ่งเต้าซี่ขึ้นมากิน ตามด้วยไก่ผัดพริกกระเทียมซึ่งล้วนแต่ทำให้เขาสัมผัสรับรู้รสชาติได้ทั้งสิ้น

“ข้าอยากได้ข้าวสักถ้วย” นายท่านเอ่ย

ทำเอาพ่อบ้านสือกับเผิงหยวนคนสนิทตาโตหูผึ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ พอได้สติก็สั่งบ่าวรับใช้นำข้าวมาทันที

เมื่อมาถึง ข้าวที่ถูกนำมาวางตรงหน้าผู้สูงศักดิ์กลับมิใช่ข้าวขาวเฉกเช่นทุกครั้ง

มันเป็นข้าวสีหม่นเหมือนไม่ได้รับการขัดสีให้เรียบร้อยแล้วนำมาหุงให้เขากิน นายท่านมองข้าวตรงหน้าพร้อมขมวดคิ้วมุ่น

“ข้าวไม่ขัดสีนั่น เกิดจากความตั้งใจของพ่อครัวน้อย แจ้งว่ามีประโยชน์และดีต่อร่างกายท่านยิ่งกว่าข้าวขัดสีทั่วไปขอรับ”

พ่อบ้านสือรายงานตามคำซีห่าวซึ่งเขาได้เอ่ยปากทักท้วงแล้ว ว่าเหตุใดจึงหุงข้าวเช่นนี้มาให้นายท่านรับประทาน

หลังได้ยินเหตุผลนายท่านก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลงมือรับประทานข้าวสีหม่นพร้อมกับอาหารตรงหน้า

ซึ่งครั้งนี้นับว่าเขาทานอาหารมากกว่าทุกมื้อที่กินมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลยทีเดียว

“เอาล่ะ ไม่ต้องทดสอบฝีมือต่อแล้ว ข้าตัดสินใจเลือกเฉินซีห่าวผู้นี้แหละ”

นายท่านเอ่ยกับทุกคนซึ่งเป็นไปตามคาด เพราะไม่มีพ่อครัวใด แม้นแต่พ่อครัวในวังหลวงสามารถทำให้นายท่านของพวกเขาพอใจและเจริญอาหารได้มากเช่นนี้มาก่อน

“ขอรับ” พ่อบ้านสือรับคำ

“เจ้าไปตามเจ้าหนุ่มผู้นั้นมาทีสิ ข้าอยากพบและมอบรางวัลพิเศษให้เขาด้วย”

พ่อบ้านสือทำการคารวะและออกไปเรียกซีห่าวมาโดยไม่รอช้า

“ข้าได้รับเลือกแล้วจริงๆหรือขอรับ” ซีห่าวเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี

“อืม ยินดีด้วยและต้องขอบใจเจ้าที่ทำให้นายท่านของข้าทานอาหารได้มากถึงเพียงนี้”

“ข้าไม่ได้เห็นนายท่านทานข้าวอย่างมีความสุขมานานแล้ว”

พ่อบ้านสือกล่าวขณะนัยน์ตารื้นชื้นอย่างซาบซึ้งใจที่เห็นนายท่านทานข้าวได้ ซีห่าวยิ้มกว้างก่อนจะตามพ่อบ้านสือเข้าไปด้านใน

“คารวะนายท่านขอรับ” ซีห่าวกล่าวพร้อมก้มหน้าทำการคารวะเจ้านายคนใหม่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาชัดๆ

จากนั้นก็ต้องตกตะลึงไปเล็กน้อยเมื่อนายท่านที่ซีห่าวคิดว่าคงจะมีอายุมากพอควรแล้วเนื่องด้วยโรคภัยที่เป็นอยู่ กลับเป็นชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี ถึงกับต้องร้องอุทานออกมาในใจเลยทีเดียว

‘โอวแม่เจ้าเบ้าหน้าฟ้าประทานชัดๆ ผู้ชายอะไรหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ที่สำคัญยังให้ความรู้สึกสูงส่ง ดูสง่าน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก’

“เป็นอะไรไป มองหน้าข้านิ่งค้างเช่นนั้นกำลังคิดอะไรอยู่งั้นหรือ” นายท่านถามซีห่าว

“คิดว่าช่างหล่อเหลา สง่างามยิ่งนักขอรับ” ซีห่าวตอบตามตรง ทำเอาทุกคนในที่นั้นสะดุ้งไปตามๆกัน ส่วนคนฟังก็ตกตะลึงไปด้วย

“เอ่อ ข้าหมายถึงนายท่านช่างมีสง่าราศีน่าเกรงขามยิ่งนักขอรับ” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของบุรุษเบื้องหน้าและผู้คนรอบข้าง ซีห่าวก็รีบตั้งสติเปลี่ยนคำพูดทันใด

“เอาเถอะ เรียกข้าว่าคุณชายหรือคุณชายหยวนก็พอ ไม่ต้องเรียกว่านายท่านหรอก”

“ข้าเองก็ไม่ได้อายุมากอะไร พ่อบ้านสือเจ้าเองก็ด้วย จากนี้ไปเรียกข้าว่าคุณชายเข้าใจไหม” คุณชายเอ่ยกับซีห่าวและพ่อบ้านคนสนิท

“ขอรับคุณชาย” ซีห่าวและพ่อบ้านสือตอบรับแทบจะพร้อมกัน

“ข้ามีนามว่าหยวนฮุ่ยเหอ เป็นบุตรชายพ่อค้าคหบดีในเมืองหลวง เจ็บป่วยไม่สบายจึงมาหาที่พักรักษาตัว”

“นึกได้ว่ามีเรือนอยู่ทางใต้ทิวทัศน์งดงาม มีทั้งทะเล ขุนเขาและสายน้ำ”

“สุดท้ายจึงเดินทางมาพักอาศัยที่นี่พร้อมมองหาช่องทางทำการค้าไปด้วย แล้วเจ้าล่ะเป็นผู้ใดกัน” ฮุ่ยเหอแนะนำตัวเองก่อนจะถามซีห่าวกลับไป

“ข้าเป็นเด็กกำพร้า ถูกชนชั้นสูงในเมืองเจิ้นหนานรับเลี้ยงดูตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ยกฐานะให้เป็นบุตรบุญธรรมแสดงความเมตตาต่อหน้าผู้คนภายนอก”

“แต่ความจริงกลับนำมาเป็นบ่าวรับใช้ในเรือนถูกกดขี่ข่มเหงมาตลอดสิบกว่าปี”

“จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้นายท่านในเรือนคิดขายข้าให้แก่เศรษฐีสูงอายุตัณหากลับด้วยค่าตอบแทนเป็นทรัพย์สินมูลค่าไม่น้อย”

“ข้าไม่ยินยอมจึงถูกบีบบังคับทุบตี กักขังในห้องสกปรกและมืดมิด ปล่อยให้ข้าอดอาหารอยู่หลายวัน”

“สุดท้ายได้แม่บ้านในเรือนที่รักเอ็นดูข้าดังเช่นบุตรหลานช่วยเหลือให้หลบหนีออกมาได้”

“ข้าหนีหัวซุกหัวซุนจนได้ข่าวว่ามีผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงกำลังรับสมัครพ่อครัว จึงตัดสินใจมุ่งหน้ามาหวังพึ่งพาพร้อมหลบซ่อนตัวขอรับ”

ซีห่าวเล่าความจริงที่เกิดขึ้นกับเข่อซิงให้ทุกคนฟัง ทำเอาผู้ที่ได้ยินต่างพากันนิ่งเงียบด้วยความหดหู่ใจ

“มีเรื่องชั่วช้าเลวทรามเช่นนี้ด้วยงั้นเหรอ ชนชั้นสูงที่เจ้ากล่าวถึงเป็นผู้ใดกัน” ฮุ่ยเหอเอ่ยอย่างไม่พอใจที่ได้ยินความอยุติธรรมเช่นนี้

หากแต่ซีห่าวกลับไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปอีก เพราะเกรงว่าจะเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของตนซึ่งเป็นสตรีออกมาให้เขาได้รับรู้นั่นเอง

‘ยังไงผู้คนเบื้องหน้าก็เป็นบุรุษ แม้นจะดูน่าเชื่อถือไว้วางใจได้ หากแต่นางก็ยังไม่กล้าเปิดเผยตัวอยู่ดี

เพราะตัวตนของเข่อซิงมีรูปโฉมงดงามเป็นที่ต้องตาพึงใจต่อบุรุษ นำพาหายนะมาสู่ตัวเองดังเช่นที่เกิดขึ้นในตอนนี้’

เข่อซิงคิดไตร่ตรอง ทำให้นางมีท่าทีอึกอักลำบากใจไม่น้อย

“พวกเขาเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในเมืองเจิ้นหนาน ต่อหน้าผู้คนมักทำตัวดีมีใจเมตตาทำให้ได้รับการยกย่องนับถือไม่น้อย”

“พวกท่านเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ ข้าไม่อยากให้เดือดร้อนไปด้วยขอรับ” ซีห่าวกล่าวความจริงออกไปบางส่วน

“เจ้าไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ตัวข้าแม้นเป็นเพียงบุตรชายพ่อค้า แต่พอมีเส้นสายสถานะให้ผู้คนเกรงใจอยู่บ้าง”

“เอ่ยออกมาเถอะว่าเรือนชนชั้นสูงที่เจ้ากล่าวถึงคือเรือนผู้ใดกัน” ฮุ่ยเหอถามอีกครั้ง

แต่ซีห่าวยังคงก้มหน้านิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก เขาจึงหันไปส่งสายตาให้พ่อบ้านสือทำอะไรบางอย่าง พ่อบ้านสือพยักหน้ารับและเดินตรงเข้าไปหาซีห่าวทันใด