ตอนที่ 3 คิดหาที่พึ่งพิง

หลังเข่อซิงออกมาจากจวนนายอำเภอได้ก็รีบเดินหนีห่างออกไปให้ไกลมากที่สุด ก่อนจะหามุมลับตาคนหายวับเข้าไปในมิติพิเศษ

นางผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่พร้อมนำผ้ามาผูกปิดบังใบหน้างามเอาไว้ จากนั้นจึงสำรวจสัมภาระที่แม่บ้านถิงมอบให้

            ‘โห..นี่เงินไม่น้อยเลยนะ ท่านป้าถิงให้เงินนางมากเพียงนี้เชียวเหรอ

หากมีโอกาสนางต้องตอบแทนกลับคืนไปให้มาก’ เข่อซิงคิดขณะมองเงินในถุงสัมภาระ ซึ่งแม่บ้านถิงมอบเงินให้นาง 5 ตำลึงทอง 5 ตำลึงเงินกับอีก 200 อีแปะ

            ‘ดูสิ ยังมีซาลาเปาหมูสับกับเซาปิ่งไส้ถั่วแดงที่เตรียมมาให้นางกินพร้อมน้ำชาอีกกระบอกหนึ่งด้วย ไหนจะยาทาแผลนี้อีก’ 

เข่อซิงมองสิ่งของที่แม่บ้านถิงเตรียมให้อย่างใส่ใจ ภายในใจนางรู้สึกอุ่นวาบมีแรงคิดหาหนทางไปต่อทันที

            เข่อซิงมุ่งหน้าไปย่านตลาดร้านค้า หาซื้ออาวุธติดกายเอาไว้ป้องกันตัว

มองหาจนได้กริชพร้อมปลอกหนังเล่มหนึ่งซึ่งจับถนัดมือ เหมาะกับเชฟแบบนางที่มีความถนัดในการใช้ของมีคมอย่างพวกมีดเป็นพิเศษ

นอกจากนั้นเข่อซิงยังซื้อฮว่าเจ๋อจึ(ตะบันไฟหรือพับไฟ)เพื่อใช้จุดไฟในยามฉุกเฉินด้วย

            ต่อมาก็ตรงเข้าร้านเสื้อผ้า ซื้อชุดบุรุษขนาดพอดีตัว 2-3 ชุด เอาไว้ผลัดเปลี่ยนปลอมเป็นบุรุษเพื่อสะดวกกับการเดินทางและหลบหนี

ทั้งยังแวะเข้าร้านเครื่องประทินโฉม ซื้อแป้ง ครีม วัสดุซึ่งสามารถนำมาปรุงแต่งทาผิวหน้าผิวกายเพื่อการพรางตัวด้วย

            เมื่อได้ของทุกอย่างครบตามต้องการ เข่อซิงก็หาที่ลับตาคนเข้าไปในมิติพิเศษเพื่อทำการแปลงโฉมแต่งกายเป็นบุรุษ

เข่อซิงนำผงชาโคลที่ใช้ทำอาหารมาผสมกับครีมที่ซื้อมาเพื่อทาหน้าตาเนื้อตัวให้ดูหมองคล้ำไม่ผุดผ่องดังเช่นสตรีรูปโฉมงดงาม ซึ่งเป็นตัวตนที่แท้จริง

            นางเปลี่ยนรูปโฉมกลายเป็นบุรุษหนุ่มน้อยรูปร่างหน้าตาดี แม้นผิวพรรณจะหม่นคล้ำลงไปบ้างแต่นับว่าหล่อเหลาเอาการอยู่ 

จากนั้นก็เก็บสัมภาระและเงินบางส่วนเอาไว้ในมิติพิเศษ ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางณ.ชานเมืองเจิ้นหนาน

ซึ่งยามนางเข้าไปหาซื้อของในตลาดก่อนหน้านี้ได้ยินพวกชาวเมืองเล่าลือกันว่ามีผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงเดินทางมายังแดนใต้และอาศัยอยู่ในเรือนหลังใหญ่ตรงชานเมือง

เขากำลังประกาศรับพ่อครัวแม่ครัวฝีมือดีที่สามารถทำให้ผู้เป็นนายหายจากอาการเบื่ออาหาร ลิ้นไม่รับรู้รสชาติเข้าประจำหน้าที่ในจวน พร้อมให้ค่าจ้างรายเดือนราคาสูง

อีกทั้งยังสามารถรับเงินกับรางวัลพิเศษหากทำให้ผู้เป็นนายมีความอยากอาหารหรือลิ้มรสได้ด้วย ตรงกับคุณสมบัติของเข่อซิงซึ่งเป็นสุดยอดเชฟจากโลกสมัยใหม่ยิ่งนัก

เข่อซิงเดินทางมายังคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ชานเมืองซึ่งมีชาวเมืองใจดีที่ตั้งใจมาสมัครเป็นพ่อครัวเช่นกันให้นางติดรถเทียมเกวียนมาด้วย

เมื่อมาถึงก็พบว่ามีผู้สนใจมาสมัครเป็นพ่อครัวแม่ครัวจำนวนไม่น้อย เข่อซิงจึงไม่รีรอรีบตรงเข้าไปลงรายชื่อที่นางเพิ่งจะคิดขึ้นมาได้นามเฉินซีห่าว 

เคยเป็นลูกมือในครัวและทำงานสารพัดอย่างให้แก่ตระกูลสูงศักดิ์แห่งเมืองเจิ้นหนาน

เข่อซิงนั่งรอทำอาหารให้เจ้าของคฤหาสน์ซึ่งมาจากเมืองหลวงได้ลิ้มลอง โดยนางอยู่รายชื่อลำดับที่ 18 จากผู้สมัครทั้งหมด

นางนั่งรอฟังคนเรียกชื่ออยู่ในศาลาพัก พร้อมจ้องมองดูบริเวณโดยรอบคฤหาสน์และสังเกตไปทั่ว

‘อืม คฤหาสน์หลังนี้หรูหรามีระดับไม่น้อย แม้นดูเพียงผิวเผินจะเรียบง่ายเหมือนไม่มีอะไร แต่สวนและสระน้ำถูกตกแต่งออกมาอย่างเอาใจใส่เป็นระเบียบเรียบร้อยสะอาดสะอ้านทุกกระเบียดนิ้ว

อีกทั้งภายในตัวคฤหาสน์ที่นางเห็นเข้าไปถึงด้านในมีของประดับตกแต่งเป็นหยก เครื่องเคลือบ ภาพแขวนซึ่งดูแล้วไม่ธรรมดาเลยสักนิด

ขนาดโต๊ะเก้าอี้ ข้าวของเครื่องใช้ก็ดูประณีตสูงค่ามีราคากว่าชาวเมืองทั่วไปหรือแม้นแต่บรรดาเศรษฐี อย่างเช่นจวนนายอำเภออ้ายที่ชอบใช้ของดีหรูหรามีราคาแพงอยู่มาก

คนสูงศักดิ์ผู่นี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่ หากนางเกาะติดได้ทำงานที่นี่ทำให้เขาพึงพอใจแล้ว นางอาจจะได้ที่พึ่งช่วยเหลือให้รอดพ้นจากน้ำมือสกุลอ้ายกับสกุลเจิ้งก็เป็นไปได้’ 

เข่อซิงคิด หวังอาศัยบารมีผู้สูงศักดิ์ในคฤหาสน์หลังใหญ่เป็นที่พึ่ง

ขณะเดียวกันทางด้านจวนนายอำเภออ้ายเมื่อรู้ว่าเข่อซิงหนีไปก็เกิดความวุ่นวายออกตามหาตัวนางเป็นการใหญ่

“แม่บ้านถิง ท่านนี่แย่จริงๆปล่อยให้นังเข่อซิงนั่นหนีรอดไปได้อย่างไรกัน” ซูเม่ยเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“ข้าพลาดไปแล้วจริงๆเจ้าค่ะ พอเปิดประตูเข้าไป ยังไม่ทันตั้งตัวนางก็ผลักข้าล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงทำให้บาดเจ็บตั้งตัวไม่ติด”

“ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆนะเจ้าคะคุณหนู” แม่บ้านถิงเอ่ยแก้ตัว

โดยหลังจากเข่อซิงหนีออกไปแล้ว นางก็แกล้งล้มลงกระแทกพื้นบาดเจ็บมีบาดแผลถลอกเพื่อให้ดูสมจริง

“รู้ตัวว่าแก่สู้แรงนังนั่นไม่ได้ ก็น่าจะหาสาวใช้คนอื่นติดตามไปด้วย ไม่น่าไปคนเดียวเลย” ซูเม่ยเอ่ยตำหนิแม่บ้านถิงด้วยความไม่พอใจ

“พอได้แล้วเม่ยเอ๋อ แม่บ้านถิงเจ็บตัวเพียงนั้นแล้ว หยุดโวยวายเสียทีเถอะ”

“หลานเฟินเจ้ากลับไปพักรักษาตัวให้ดี อยู่ทางนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ” อ้ายฮูหยินหันไปปรามบุตรสาว ก่อนจะบอกแม่บ้านถิงให้กลับไปพัก

“ขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” แม่บ้านถิงกล่าวขอบคุณพร้อมเอ่ยลาอ้ายฮูหยินทันใด

นางรู้แน่แก่ใจดีว่าอ้ายฮูหยินหาได้ใจดีมีเมตตาอะไรต่อนางไม่

หากแต่เป็นเพราะนางอยู่กับสกุลอ้ายมานานทำให้รู้เรื่องลับลมคมในเรื่องที่ไม่ควรรู้มากมาย สกุลอ้ายจึงจำต้องเก็บนางเอาไว้ข้างกาย

“ท่านแม่ เป็นเช่นนี้แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดีล่ะเจ้าคะ” ซูเม่ยเอ่ยถามมารดาสีหน้าร้อนรน

“เข่อซิงนั่นเป็นสตรีตัวคนเดียว ไม่มีทรัพย์สินติดกาย อีกทั้งร่างกายอ่อนแอ ไม่ได้ฉลาดหลักแหลมอันใด คงหนีไปไหนไม่ได้ไกลหรอก”

“ให้คนของเราออกติดตามค้นหาดูให้ทั่ว ที่สำคัญต้องไม่ให้เรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูเถ้าแก่เจิ้งเป็นอันขาด” อ้ายฮูหยินสั่ง

นางปรามาสดูถูกเข่อซิง ซึ่งเดิมทีเป็นสตรีอ่อนแอไม่สู้คน ไม่ค่อยพูดค่อยจา เก็บเนื้อเก็บตัวไม่มีมิตรสหายที่ไหน จึงคิดว่านางหนีไปไหนไม่ได้

โดยไม่รู้เลยว่าเข่อซิงที่นางตามหาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่สตรีอ่อนแอไร้แรงกายแรงใจคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทั้งยังเฉลียวฉลาดมากความสามารถรู้จักเอาตัวรอดได้เป็นอย่างดี

กลับมาทางด้านเข่อซิงซึ่งยามนี้ใกล้ถึงลำดับของนางที่จะต้องเข้าไปทำอาหารให้แก่ผู้สูงศักดิ์ได้ลิ้มรสเต็มทีแล้ว

นางนั่งรออยู่นานเกือบสองชั่วยามก็มีคนมาเรียกตัวไปทำอาหาร

“เฉินซีห่าว เข้าไปทำอาหารได้” พ่อบ้านสือ หรือสือจิ้งไห่เอ่ยขึ้น พร้อมทำท่าจะเดินนำนางไป

“เดี๋ยวก่อนขอรับ” เข่อซิงหรือเฉินซีห่าวในเวลานี้กลับเรียกรั้งเขาเอาไว้

“มีอะไรงั้นหรือ” พ่อบ้านสือเอ่ยถาม

“ก่อนจะเข้าครัวทำอาหาร ข้ามีเรื่องจะสอบถามขอรับ” ซีห่าวถามอย่างใส่ใจ

“มีอะไรจะถามก็ว่ามา”

“ข้าอยากทราบว่านายท่านมีอาหารที่แพ้ มีโรคประจำตัวหรือมีวัตถุดิบอะไรที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษหรือไม่ขอรับ”

เข่อซิงถามอย่างใส่ใจทำให้พ่อบ้านสือถึงกับอึ้งไป แต่ก็อดชื่นชมในความละเอียดรอบคอบของซีห่าวไม่ได้

“อืม เจ้าเป็นคนแรกและข้าคิดว่าคงเป็นคนเดียวด้วยที่เอ่ยถามออกมาอย่างละเอียดรอบคอบเช่นนี้” พ่อบ้านสือกล่าว ซีห่าวยิ้มให้เขาน้อยๆ

“เอาล่ะ นายท่านของข้าไม่ได้แพ้อะไร ส่วนโรคประจำตัวนั้น ก็มีอาการเบื่ออาหาร ชิมไม่รู้รสชาติ รู้สึกอ่อนเพลียหมดแรง รวมทั้งปวดเมื่อยเนื้อตัวอยู่บ่อยครั้ง”

“ท่านมักจะปวดท้องบริเวณใต้ชายโครงทางด้านขวา และมักจะมีอาการท้องอืดแน่นท้องโดยเฉพาะหลังมื้ออาหารด้วยหรือไม่ขอรับ”

เข่อซิงถามเพิ่มเติม เพราะนางไม่ได้เป็นเพียงเชฟยอดฝีมือธรรมดาแต่กลับมีความรู้ทางด้านโภชนาการด้วย

นางเคยร่วมงานกับทางโรงพยาบาลทำโครงการส่งเสริมรักษาโรคด้วยอาหารการกินมาก่อน ทั้งยังมีความรู้เรื่องแพทย์สมุนไพรอยู่พอตัวเลยทีเดียว

“เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน อย่าบอกนะว่านอกจากเป็นพ่อครัวแล้ว เจ้ายังมีความรู้เรื่องการแพทย์ด้วย” พ่อบ้านสือถามออกไปด้วยความทึ่ง

“ข้าพอจะมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้างจริงนั่นแหละขอรับ แต่ถนัดไปทางด้านพืชสมุนไพรมากกว่า”

“เนื่องจากสนใจศึกษาในการนำพวกมันมาปรุงอาหารเพื่อให้ได้ประโยชน์ต่อสุขภาพหรือใช้รักษาอาการเจ็บป่วยน่ะขอรับ”

ซีห่าวตอบออกไปตามตรง เพราะนางเคยศึกษาด้านแพทย์สมุนไพรด้วยความสนใจนำมาปรุงอาหารจริงๆ

“อืม ดีมาก ถ้าเช่นนั้นแล้วเจ้าคิดว่านายท่านของข้าเป็นโรคเกี่ยวกับอะไรงั้นหรือ” พ่อบ้านสือถามกลับ

“ข้าคิดว่า นายท่านน่าจะมีปัญหาเกี่ยวกับตับ ภาวะตับอักเสบเจ็บป่วยเรื้อรังทำให้เบื่ออาหารจึงมีอาการดังกล่าวข้างต้นขอรับ”

ซีห่าวตอบตามหลักการเบื้องต้นหลังจากได้รับรู้อาการของผู้ป่วย ทำให้พ่อบ้านสืออึ้งไปอีกรอบ

เพราะคำกล่าวนั้นเหมือนกับที่หมอหลวงเอ่ยเอาไว้ไม่มีผิด เพียงแต่ถ้อยคำที่นางใช้กลับฟังดูแปลกประหลาดไม่น้อย