ตอนที่ 5 คุณชายผู้สูงศักดิ์

พ่อบ้านสือเดินมุ่งหน้าตรงเข้ามาหาซีห่าวตามคำสั่งของฮุ่ยเหอ

ขณะที่ซีห่าวตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จุดประสงค์ของคุณชายหยวน เขามีท่าทางร้อนรนคิดจะเดินหนี แต่ถูกพ่อบ้านสือคว้าตัวเอาไว้

            “พ่อบ้านสือจะทำอะไรข้าน่ะ” ซีห่าวถามสีหน้าตระหนกตกใจ

พ่อบ้านสือนิ่งไม่ตอบเดินเข้าไปดึงรั้งแขนเสื้อของนางขึ้นมา เข่อซิงในคราบซีห่าวใจหายวาบ

            “ปล่อยข้านะ” ซีห่าวกล่าวพร้อมดึงรั้งแขนตัวเองกลับมาและถอยหลังหนีห่างจากพ่อบ้านสือออกไปหลายก้าว

            “อาห่าว ข้าไม่ได้คิดทำร้ายเจ้าเพียงแต่ต้องการตรวจดูบาดแผลเจ้าเท่านั้น”

พ่อบ้านสือเห็นท่าทางตกอกตกใจของซีห่าวจึงรีบเอ่ยปากอธิบาย

เมื่อซีห่าวได้ฟังเหตุผลจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะรั้งแขนเสื้อลงมาจัดให้เรียบร้อย

            “บุคคลที่เจ้าพูดถึงช่างโหดร้ายยิ่งนัก ทำร้ายเจ้าหนักถึงเพียงนี้” 

ฮุ่ยเหอกล่าวหลังเห็นบาดแผลซึ่งยังไม่หายดีบนแขนซีห่าว

            “ข้าเดาว่านี่คงเป็นบางส่วนเท่านั้นสินะ ให้ข้าตรวจสอบดูได้หรือไม่ว่าเจ้าบาดเจ็บมากมายเพียงใดกัน”

เผิงหยวนเอ่ยขึ้นมาอีกคน พร้อมตั้งท่าจะเดินเข้ามาหาซีห่าว แต่เขารีบก้าวถอยหนีทันที

            “มะ ไม่ต้องขอรับ ข้าดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นอันใดมาก ขอบคุณขอรับ” ซีห่าวรีบเอ่ยกลับไป

ฮุ่ยเหอเห็นท่าทางหวาดระแวงเช่นนั้นของพ่อครัวตัวน้อย จึงส่ายหน้าส่งสัญญาณไม่ให้เผิงหยวนทำอะไรให้ซีห่าวตกใจอีก ซึ่งเขาพยักหน้าตอบรับโดยดี

            “อาห่าว นับจากนี้ไปเจ้าเป็นคนของข้า อยู่รับใช้ติดตามข้านี่แหละ รับรองว่าไม่มีใครหน้าไหนมาทำอะไรเจ้าได้แน่” ฮุ่ยเหอเอ่ยคำหนักแน่น

นึกสงสารเห็นใจชะตากรรมของซีห่าวซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนถูกคนชั่วนำไปเลี้ยงดู ทั้งยังคิดขายเขาให้แก่คนใจบาปตัณหากลับอีกด้วย

            “ขอบคุณ คุณชายขอรับ ข้ารับรองว่าจะทำหน้าที่พ่อครัวให้ดีที่สุด จะทำให้ท่านหายจากอาการเบื่ออาหาร ลิ้นไม่รับรู้รสชาติและสุขภาพร่างกายแข็งแรงให้ได้ขอรับ”

ซีห่าวเอ่ยอย่างมั่นใจ เนื่องจากนางมีน้ำวิเศษจากห้องครัวส่วนตัวในอีกมิติหนึ่งนั่นเอง

ซึ่งก่อนหน้านี้นางลอบใส่ลงไปในอาหารที่ทำให้ฮุ่ยเหอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันให้ผลดีเกินคาดนางจึงได้รับเลือกเป็นพ่อครัวประจำคฤหาสน์แห่งนี้สมใจ

            “พ่อบ้านสือ ช่วยจัดที่พักให้เขาที และนับจากนี้ไปให้อาห่าวคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ข้าทั้งหมด” ฮุ่ยเหอเอ่ยปากสั่งพ่อบ้านสือ

            “ขอรับ เช่นนั้นข้าจะจัดห้องพักให้อาห่าวที่..” พ่อบ้านสือเอ่ยค้างเอาไว้ ฮุ่ยเหอจึงกล่าวขึ้นมาเพื่อให้ความกระจ่างแก่เขา

            “ห้องพักติดกับห้องของข้านั่นแหละ หากมีอะไรจะได้เรียกใช้สะดวก” 

ซีห่าวถึงกับสะดุ้งโหยงเพราะคิดไม่ถึงว่าฮุ่ยเหอจะให้นางเข้าพักในห้องติดกันกับเจ้านายผู้สูงส่งอย่างเขา แทนที่จะเป็นเรือนพักของบ่าว

‘เรื่องนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคืออย่างน้อยฮุ่ยเหอก็ยอมรับนางเข้าทำงาน

หากแต่ข้อเสียหรือสิ่งที่นางต้องระวังคือ การที่เขาให้นางอยู่ใกล้ตัวอาจเป็นเพราะไม่ไว้วางใจในตัวนางจึงคิดเฝ้าจับตาดูอย่างใกล้ชิด

ดั่งเช่นคำกล่าวที่ว่าเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัว หากเป็นเช่นนั้นนางคงต้องระวังมากขึ้นไม่ให้เขาจับผิดได้ว่านางปลอมเป็นพ่อครัว

ทั้งที่นางเป็นแม่ครัวต่างหากล่ะ’ เข่อซิงในร่างซีห่าวอดหวั่นใจไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีหนทางใดดีไปกว่านี้แล้วล่ะ

‘นางต้องกุมกระเพาะมัดใจฮุ่ยเหอให้ไว้วางใจในตัวนาง ต่อไปจะได้มีผู้สนับสนุนคุ้มครอง ซึ่งตัวนางเองในโลกใบนี้นอกจากแม่บ้านถิงที่ดีต่อเข่อซิงแล้วก็นับว่าไม่มีผู้ใดเลยจริงๆ

ชาติก่อนนางเป็นเด็กกำพร้า ชาตินี้ยังต้องกำพร้าไร้พ่อแม่อีก’ เข่อซิงคิดอย่างเศร้าใจ

ก่อนจะตั้งสติฮึดสู้มองตรงไปข้างหน้าซึ่งหนทางของนางยังคงอีกยาวไกลนัก

“ขอบพระคุณขอรับคุณชาย หากแต่ในการทำงานรับใช้ท่านครั้งนี้ ตัวข้าเองก็มีเงื่อนไขอยากจะเอ่ยกับท่านเช่นกันขอรับ”

ซีห่าวกล่าวออกไป ทำเอาบุรุษทั้งสามคนต่างพากันอึ้งไปอีกรอบ เพราะคิดไม่ถึงว่าพ่อครัวตัวน้อยจะกล้าพูดจาเสนอเงื่อนไขกับผู้เป็นนายซึ่งมีอำนาจสูงสุดในเรือน

“เงื่อนไขอันใดงั้นหรือ” ฮุ่ยเหอถามอย่างใจกว้าง

“เงื่อนไขของข้ามีเพียงข้อดีและคิดว่าไม่ยากเย็นอะไรนักหรอกขอรับ”

“อะไรล่ะ”

“ในเมื่อคุณชายยกหน้าที่เรื่องอาหารการกินให้ข้าดูแลแล้ว”

“ข้าอยากขอความร่วมมือให้ท่านงดเว้นอาหารเครื่องดื่มรวมทั้งพฤติกรรมบางอย่างเพื่อช่วยส่งเสริมการรักษาสุขภาพร่างกายท่านให้แข็งแรงขึ้นด้วยขอรับ”

“เช่นอะไรบ้างเล่า”

“ห้ามคุณชายดื่มสุราละเว้นของมึนเมาโดยเด็ดขาดขอรับ” ซีห่าวเอ่ยข้อแรก

เนื่องจากสุราไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพตับของเขาเลยแม้นแต่น้อย ฮุ่ยเหอนิ่งคิดชั่วครู่

“ได้ มีอะไรอีก” ฮุ่ยเหอตอบรับกลับไป

ทำเอาผู้รับใช้ใกล้ชิดทั้งสองคนอย่างพ่อบ้านสือกับเผิงหยวนอึ้งไปเล็กน้อย เพราะขนาดหมอหลวงสั่งห้ามเขาดื่มสุรา คุณชายของเขาก็ไม่เคยรับปากและยังคงร่ำสุราอยู่บ้างเป็นครั้งคราวนั่นแหละ

“พวกอาหารต้องห้ามควรงดเว้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะข้าเป็นคนจัดการอาหารให้ท่านทุกมื้ออยู่แล้ว แต่เดี๋ยวข้าจะจดรายการอาหารที่ควรหลีกเลี่ยงเผื่อเอาไว้ให้แก่พ่อบ้านสือก็แล้วกันนะขอรับ”

“อืม แล้วนอกจากเรื่องอาหารล่ะมีอะไรอีกไหม”

“ท่านไม่ควรนอนดึก โหมทำงานหนักหรือทำอะไรเกินกำลัง”

“ควรหมั่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงด้วยขอรับ นอกนั้นก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว” ซีห่าวกล่าว ฮุ่ยเหอยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ได้ ข้ารับปากเจ้า”

“ดีขอรับ เช่นนั้นข้าคิดว่าอาการเจ็บป่วยของท่านคงรักษาหายขาดได้ในอีกไม่ช้าไม่นานนี้แหละ”

“หลังจากหายดีแล้วท่านจะรับประทานอาหารอร่อยได้มากขึ้น แต่พฤติกรรมการใช้ชีวิตก็ควรจะรักษาเอาไว้ตามที่ข้าแนะนำอยู่ดีนะขอรับ”

“ได้สิ ขอบใจนะ” ฮุ่ยเหอรับปากก่อนจะยิ้มตามซีห่าว ซึ่งเผยรอยยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจที่เขายอมตอบรับทำตามข้อเสนอของนางอย่างง่ายดาย

ทำเอาสองคนสนิทอย่างพ่อบ้านสือกับเผิงหยวนลอบมองสบตากันอย่างประหลาดใจที่คุณชายผู้สูงศักดิ์ของพวกเขาดูท่าว่าจะกลายเป็นคนว่าง่ายไปเสียแล้ว

หลังพ่อบ้านสือนำซีห่าวไปยังห้องพักติดกับคุณชายเจ้าของเรือนและปล่อยให้นางได้พักผ่อนตามสบายระหว่างรอทำมื้อเย็น

ตัวเขาก็เดินตรงมายังห้องทำงานของฮุ่ยเหอซึ่งมีเผิงหยวนสนทนาพูดคุยรออยู่ก่อนแล้ว

“มาแล้วเหรอสือกงกง” เผิงหยวนเอ่ยทักทายพ่อบ้านสือ ซึ่งแท้จริงแล้วเขาคือสือกงกงแห่งวังหลวงทำหน้าที่คอยดูแลฮุ่ยเหอมาแต่เยาว์วัย

“องครักษ์หนาน” สือกงกงทักทายกลับไป

เพราะเผิงหยวนนั้นแท้จริงคือองครักษ์คนสนิทข้างกายชินอ๋อง พระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบันนั่นเอง

แน่นอนว่าคุณชายหยวน หรือหยวนฮุ่ยเหอเจ้านายพวกเขาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากชินอ๋อง พระอนุชาในฮ่องเต้หยวนจื่อหยาง

ที่ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งให้มาดูแลดินแดนทางตอนใต้อันเคยเป็นเขตแดนที่เกิดสงครามกับแคว้นศัตรูอย่างแคว้นฉือ 

รับบรรดาศักดิ์เป็นหนานชินอ๋องซึ่งเคยเป็นแม่ทัพร่วมออกศึกแดนใต้จนคว้าชัยชนะเหนือแคว้นฉือมาได้เมื่อหลายปีก่อน

สุดท้ายจึงได้รับความไว้วางใจจากพระเชษฐาให้มาปกครองดูแลดินแดนทางตอนใต้ตามคำร้องขอของเขานั่นเอง

“เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนมาพร้อมหน้ากันแล้วสินะ ข้ามีเรื่องจะสั่งการพวกเจ้าให้แยกย้ายกันไปทำ” ฮุ่ยเหอหรือหนานชินอ๋องเอ่ยกับคนสนิท

“กระหม่อมพร้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” คนสนิทตอบรับอย่างแข็งขัน

“พวกเจ้าทั้งสองย่อมรู้ดีว่าเหตุใดข้าจึงเดินทางมาแดนใต้ เมืองสำคัญอย่างเจิ้นหนานก่อนถึงหมายกำหนดการที่ฝ่าบาททรงพระราชทานมาให้สินะ”

“ทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“หากเรื่องที่ซีห่าวกล่าวเป็นเรื่องจริง บางทีชนชั้นสูงที่เขาพูดถึงอาจจะเป็นผู้มีอิทธิพลในเมืองนี้และมีส่วนรู้เห็นกับคดีค้าของเถื่อน”

“ลอบขายเกลืออย่างผิดกฎหมายในดินแดนทางใต้ที่พวกเรากำลังต้องการตัวอยู่ก็เป็นได้” ฮุ่ยเหอสันนิษฐาน

ก่อนหน้านี้มีฎีกาฟ้องร้องไปถึงฮ่องเต้เกี่ยวกับภาวะขาดแคลนเกลืออันเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต ใช้ถนอมอาหารเก็บตุนไว้ในฤดูหนาวซึ่งขาดแคลนผลผลิตทางการเกษตร

แม้นมีขายก็ราคาแพงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก โดยเฉพาะทางแดนเหนือซึ่งไม่มีดินแดนติดกับทะเลประสบปัญหามากกว่าเขตแดนอื่น

ส่วนทางใต้ซึ่งมีชายฝั่งติดทะเลเป็นแหล่งผลิตเกลือที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของแคว้น

เป็นแหล่งกระจายค้าขายเกลือไปยังดินแดนต่างๆถูกจับตามองจากราชสำนักและฝ่าบาทมาระยะหนึ่งแล้ว

เนื่องด้วยมีข่าวว่าเกิดการทุจริต ลักลอบกักตุนสินค้า กีดขวางเส้นทางการขนส่งสินค้าเกลือไปยังพื้นที่ทั่วแคว้นหยวนอย่างเหมาะสม

จงใจให้เกลือเป็นสินค้าหายากมีราคาแพง ทำให้ผู้อยู่เบื้องหลังได้รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ

ฮุ่ยเหอจึงเร่งรุดเดินทางมาแดนใต้เพื่อสืบสาวเรื่องนี้ด้วยตนเองเพื่อแบ่งเบาภาระให้แก่พระเชษฐา ปัดเป่าทุกข์ภัยให้กับแคว้นหยวน