บทที่ 4 ระวังตกหลุมรักคนแก่

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ น่านน้ำทิ้งตัวลงบนเตียงทันที อากาศของฝางเย็นจัดจนปลายจมูกชา แต่ในอกกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ…คงเป็นเพราะใบหน้าดุ ๆ ของคนที่เพิ่งเดินหนีไป

เธอควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดวิดีโอคอลหาเบอร์ที่คุ้นเคย

“มีไร...ถึงฝางแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มของ คีริน หรือ คี เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ม.ปลาย ดังขึ้นพร้อมใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่

“เออ ถึงสักพักแล้ว เพิ่งเก็บของเสร็จ มีเรื่องจะเล่าว่ะคี”

น่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ปลายสายจึงละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอนหลังพิงเบาะหนังราคาหลายหมื่นเพื่อตั้งใจฟังเพื่อนรัก

“คี แกรู้ปะว่าฉันเจออะไร เจ้าของไร่ส้มที่นี่นะ สาวแก่รุ่นใหญ่เว้ย!”

น่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ส่วนปลายสายถึงกับหลุดหัวเราะหึในลำคอ

“สาวแก่เลยเหรอ แก่ขนาดไหน”

“ก็ใกล้จะห้าสิบแล้วอะ เป็นแม่ฉันได้เลย ฮ่า ๆ”

น่านหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“โอ๊ย ก็ไม่แก่ขนาดนั้นหรอก แล้วเป็นไง ดูท่าทางโอเครึเปล่าล่ะ แกไปอยู่ที่นั่นตั้งหกเดือนฉันก็เป็นห่วงอยู่นะ คนในเมืองต้องไปอยู่บนดอย ไม่มีเน็ตฟลิกซ์ ไม่มียิมให้เข้า มีอาหารสุขภาพให้กินไหม อยู่ได้ปะเนี่ย”

คีรินส่งคำถามมารัว ๆ นั่นก็เพราะเธอรู้ใจเพื่อนคนนี้ดี ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างมีงานรัดตัว แต่เมื่อมีเวลาว่างก็มักจะนัดกินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ คีรู้ดีว่าเพื่อนของเธอนิสัยแบบไหน ชอบอะไรไม่ชอบอะไร และการที่น่านยอมมาดูแลโครงการนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเธอเช่นกัน

“อยู่ได้ดิ สบายมาก แกก็รู้ว่าเวลาทำงานฉันก็เต็มที่ เอาจริงที่นี่อากาศดีใช้ได้เลยล่ะ ยิ่งได้มีคนปะทะฝีปากด้วยฉันก็ยิ่งสนุก แกไม่ต้องห่วงฉันหรอก”

“หืม? ปะทะฝีปากเลยเหรอ นี่อย่าบอกว่าไปถึงวันแรกก็ไปสร้างวีรกรรมไว้แล้วนะ”

“เอ้า ช่วยไม่ได้ ก็ยัยป้านั่นไม่เชื่อว่าฉันเป็นนักวิชาการหนิ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ยังไม่ชินอีกเหรอ”

ปลายสายถึงกับขำก๊าก แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คีได้ยินเรื่องเล่าแบบนี้จากเพื่อนสนิท ที่ผ่านมาก็มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง กับการที่น่านโดนตัดสินไปว่าเป็นคนยังไง เพียงเพราะบุคลิกภายนอก

“หึ ไอชินน่ะมันก็ชินแหละ แต่กับคนนี้ฉันรู้สึกอยากปะทะคารมณ์ด้วย ได้ต่อปากต่อคำแล้วคิดถึงแม่ แกก็รู้ว่าแม่ฉันปากจัด แถมยังขี้บ่น เหมือนกันเป๊ะ!”

“แหม พูดซะเว่อร์ แต่คิดดูให้ดี ถ้าแม่แกไม่ดุ แกอาจจะไม่ได้เป็นนักวิชาการก็ได้นะน่าน”

ประโยคจากปลายสายทำเอาน่านน้ำนิ่งงันไป และมันคือเรื่องจริงที่น่านเถียงไม่ออก

ถูกทุกอย่างนั่นแหละที่คีรินพูดมา หากไม่มีแม่ หากไม่มีเสียงบ่น หากแม่ไม่ได้เข้มงวด ตอนนี้อาจจะไม่มีน่านน้ำที่อยู่ในตำแหน่งนักวิชาการ

แต่อาจจะเป็นน่านที่ไปเป็นนักร้องตามผับตามบาร์ที่ไหนสักแห่งแล้วก็ได้...

“น่าน...เป็นไรมั้ย โทษทีนะที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา”

เสียงจากปลายสายทำให้น่านได้สติ

“อ้อ เปล่า ๆ แค่จู่ ๆ ก็นึกถึงน่ะ ว่าแต่ปีนี้แกจะไปทำบุญครบรอบวันตายแม่กับฉันอีกมั้ย”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง พลางสายตาก็เหลือบมองกองเอกสารบนโต๊ะ

“น่าน ช่วงนี้งานฉันเยอะมากเลย ไว้บอกอีกที”

“อ้อ...อื้ม ได้สิ ไม่เป็นไร ๆ ค่อยว่ากัน”

“เออ แล้วเจ้าของไร่ส้มที่แกเล่าน่ะ ยังไม่แก่ขนาดนั้น ไปเรียกเค้าป้าได้ไง อย่าเรียกให้เค้าได้ยินล่ะ เค้าจะโกรธเอานะน่าน”

“ฮ่า ๆ โกรธสิดี ฉันชอบชะมัดเวลาเห็นหน้าตาเซ็งโลกของคุณเพียงพรรณ มาเจอกับคนอย่างฉันรับรองว่าชีวิตจะมีสีสันอีกเยอะ”

น่านน้ำนอนกลิ้งไปมาบนเตียงพลางเล่าเหตุการณ์ปะทะคารมเรื่องสเปรย์กันยุงและเรื่องตีนกาให้เพื่อนฟังอย่างออกรส คีรินฟังเงียบๆ มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ จะปรากฏขึ้นทีหนึ่ง

“คี แกเชื่อปะ เวลาเค้าโกรธนะ หน้าเค้าดูเด็กกว่าอายุจริงอีก แต่ก็นั่นแหละ แก่กว่าฉันรอบครึ่งเลยนะนั่น”

“หึ ไปแกล้งเค้าเยอะๆ ระวังเหอะน่าน...” คีรินเอ่ยขัดขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบๆ “ระวังจะตกหลุมรักคนแก่เข้าสักวัน”

“ฮ่า ๆ รุ่นแม่เนี่ยนะ ไม่มีทางจ้ะ ชาตินี้ขอมีแม่คนเดียวจ้า” น่านตอบอย่างมั่นใจ

“เอ้า ก็ถ้าเค้ารักแก ก็จะได้มีทั้งเมียทั้งแม่ คุ้มนะเว้ย”

“หึ แล้วคนเราจะอยากมีทั้งเมียและแม่ในคนเดียวกันไปทำไมวะ ฉันไม่เห็นประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้เลย อีกอย่าง ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันมากไป แกก็รู้นี่คี”

เพื่อนสนิทอย่างคีรินพยักหน้าเบา ๆ

“อืม ก็พอรู้อยู่ ก็เลยไม่สงสัยว่าทำไมแกยังโสดถึงตอนนี้ไง”

“หึ คนอย่างน่านเค้าเรียกตัวซีเคร็ท ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงานรู้จักไหม แกคอยดูแฟนของฉันในอนาคตเถอะ รับรองเลยว่าจะต้องเพียบพร้อมทุกอย่างแบบไม่มีที่ติ”

ปลายสายถึงกับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วยกมือนวดขมับ อันที่จริงคีก็พอจะรู้ว่าเพื่อนตัวเองมีความมั่นใจในทุกเรื่องเกินร้อยมาแต่ไหนแต่ไร แต่ก็ไม่คิดว่าจะมั่นขนาดนี้

“เอาเหอะ ขอให้แกสมหวังละกัน ฉันจะรอดูคนเพียบพร้อมของแกนะน่าน”

“ได้เลย”

“แค่นี้ก่อนนะน่าน ฉันมีประชุม ทำงานให้รอดล่ะ อย่าให้เค้าเตะออกมาจากไร่ซะก่อน”

“ไม่มีวันนั้นแน่นอน...”

หลังจากวางสายจากเพื่อนสนิท น่านน้ำใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการจัดการสัมภาระที่แบกมาให้เข้าที่เข้าทาง เธอเปลี่ยนจากเสื้อเชิ้ตทำงานมาเป็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำและกางเกงวอร์มขาสั้นสวมทับด้วยถุงเท้าหนาๆ ความติสท์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เครื่องแบบข้าราชการปรากฏออกมาเต็มที่เมื่อเธอหยิบหูฟังไร้สายมาสวมแล้วตัดสินใจเดินออกไปสำรวจอาณาจักรเกื้อวรากุลในช่วงพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน

แสงสีส้มทองทอประกายพาดผ่านทิวต้นส้มที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ น่านน้ำเดินทอดน่องลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่พี่เพียงเพิ่งพาเดินผ่านมาเมื่อบ่าย ความเงียบสงบของไร่ส้มยามเย็นถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นหอมของดอกส้มที่ยิ่งค่ำยิ่งส่งกลิ่นขจรขจาย

“อ้าว...นี่ใช่นักวิชาการที่จะมาอยู่ที่นี่มั้ยจ๊ะ”

เสียงทักทายอย่างอารมณ์ดีดังขึ้นจากหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังถือตะกร้าผ้าเดินออกมาจากอาคารหลังเล็กข้างบ้านใหญ่

“ใช่ค่ะ น่านน้ำนะคะ เรียกน่านเฉยๆ ก็ได้ค่ะป้า”

น่านน้ำยกมือไหว้พลางฉีกยิ้มกว้างที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู “ป้าเป็นแม่บ้านที่นี่เหรอคะ?”

น่านน้ำเอ่ยถามพลางเหลือบสายตามองตะกร้าผ้าที่อยู่ในอ้อมแขนคนตรงหน้า

“จ้ะ ป้าชื่ออุ่น เป็นคนทำความสะอาดบ้านพักให้หนูนั่นแหละค่ะ อยู่ได้ไหมจ๊ะ ของใช้ขาดเหลืออะไรบอกป้าได้นะ”

น่านน้ำนึกถึงตะกร้าของใช้บนหัวเตียงขึ้นมาได้พอดี จึงลองเลียบเคียงถาม

“ที่พักดีมากเลยค่ะป้าอุ่น ขอบคุณมากนะคะที่จัดเตรียมของใช้ให้ครบเลย โดยเฉพาะสเปรย์กันยุงขวดนั้น...ป้าไปซื้อที่ไหนคะเนี่ย รสนิยมดีสุดๆ เลย”

ป้าอุ่นหัวเราะเบาๆ พลางวางตะกร้าผ้าลง

“โอ๊ย ของแบบนั้นป้าไม่รู้จักหรอกค่ะ ของทั้งหมดในห้องของหนู คุณเพียงเป็นคนจัดหามาจ้ะ ป้าแค่เอาไปวางไว้ให้”

น่านน้ำชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาขี้เล่นที่เคยมีกลับนิ่งงันไปชั่วขณะ

“คุณเพียงเธอบอกป้าว่า กลัวนักวิชาการที่มาจากในเมืองจะอยู่ลำบาก” ป้าอุ่นเล่าต่ออย่างเจื้อยแจ้วโดยไม่ทันสังเกตอาการของคนฟัง

“ที่นี่มีแต่ป่า ยุงมันเยอะ อากาศก็เริ่มเย็น ผิวเด็กเมืองคงจะแห้ง เธอก็เลยกำชับป้าว่าต้องวางสเปรย์กันยุงกับครีมบำรุงในที่ที่หยิบง่ายที่สุด ตอนนั้นคุณเพียงเธอย้ำกับป้าว่า...”

‘เค้าต้องอยู่ที่นี่ตั้งหกเดือนนะป้าอุ่น สิ่งไหนที่เราอำนวยความสะดวกเค้าได้ก็ช่วย ๆ กัน’

น่านน้ำยืนนิ่งไปนานจนป้าอุ่นต้องเรียกซ้ำอีกรอบ ทัศนียภาพของไร่ส้มที่เคยดูสวยงามยามเย็น ตอนนี้กลับดูอบอุ่นขึ้นในความรู้สึกของเธออย่างประหลาด

“คุณเพียงน่ะ อาจจะดูเข้มงวด แต่เรื่องของคนในไร่เธอไม่เคยละเลย ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกนะหนู หรือถ้าไม่กล้าบอกคุณเพียง มาบอกป้าก็ได้จ้ะ”

น่านน้ำพยักหน้าเบา ๆ ทว่าในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวที่เธอตั้งใจหยอกเย้าเพียงเพราะอยากเห็นอีกฝ่ายหงุดหงิดก็เท่านั้น

ภาพของผู้หญิงที่ทำหน้าดุกุมขมับใส่เธอ

ภาพของผู้หญิงที่เดินหนีเธอไปเพราะถูกแซวเรื่องอายุ...

ผู้หญิงคนนั้นเองเหรอที่เป็นคนจัดหาของใช้จำเป็นแบบที่ดีที่สุดมาเตรียมไว้ให้ แม้ยังไม่รู้ว่าคนที่จะมาอยู่จะหน้าตาเป็นยังไง นิสัยยังไง แต่อีกฝ่ายก็ยังตระเตรียมการต้อนรับไว้เป็นอย่างดี

น่านน้ำเม้มริมฝีปากเบา ๆ ภาพผู้หญิงที่เธอเพิ่งแซวไปเมื่อบ่าย ผุดขึ้นมาอีกครั้ง…จากที่คิดว่าอีกฝ่ายตัดสินเธอไปแล้วตั้งแต่แรกเห็น ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิด

“ขอบคุณป้าอุ่นมากนะคะ น่านไม่ต้องการอะไรแล้วล่ะค่ะ”

“โอเคจ้ะ งั้นป้าไปทำงานก่อนนะ มีอะไรก็ไปหาป้าได้นะ ป้าพักอยู่บ้านหลังเล็กตรงท้ายสวน”

ป้าอุ่นพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังบ้านไม้หลังเล็กที่มองเห็นไกล ๆ

“ค่ะป้า ขอบคุณมากค่ะ”

ป้าอุ่นเดินจากไปแล้ว แต่น่านกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิมชั่วครู่ พร้อมกับคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างคีรินที่ดังก้องขึ้นมาในหัว

‘ถ้าเค้ารักแก ก็จะได้มีทั้งเมียทั้งแม่ คุ้มนะเว้ย’

“เพ้อเจ้อไปเรื่อยเลยคี รุ่นนั้นน่ะคงจะแต่งงานมีสามีมีลูกไปแล้วน่ะสิ”

น่านน้ำเดินกลับบ้านพักด้วยฝีเท้าที่เบากว่าเดิม ทว่าในหัวไม่ได้คิดเรื่องจะหาคำพูดไหนมาแกล้งพี่เพียงให้โกรธเล่นอีกแล้ว

แต่กลับคิดถึงน้ำเสียงนิ่ง ๆ นั่นแทน และเป็นครั้งแรกที่เธออยากรู้ว่า ภายใต้มาดเย็นชานั้น ผู้หญิงคนนั้นซ่อนอะไรเอาไว้