บทที่ 5 ไม่มีสัญญาณ

“ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตเหรอเนี่ย...”

น่านขมวดคิ้ว จ้องหน้าจอที่ยังคงหมุนค้าง

เธอชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว ขยับไปทางซ้ายที ขวาที เผื่อจะมีคลื่นหลงเข้ามาบ้าง

แต่ทุกอย่างนิ่งสนิท...ไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณขีดเดียวให้ได้ลุ้น

เธอถอนหายใจยาว ลดมือลงอย่างยอมแพ้ ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกบ้านพัก แสงสีส้มสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวภูเขา ท้องฟ้ากำลังถูกกลืนด้วยความมืดยามค่ำคืน

เงียบเกินไป...ที่นี่เงียบจนเธอได้ยินแค่เสียงลมหายใจของตัวเอง

น่านเม้มริมฝีปาก พึมพำกับตัวเอง

“ต้องอยู่แบบนี้ตั้งหกเดือนจริงดิ” เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

ไม่มีเสียงรถ

ไม่มีเสียงคน

ไม่มีแม้แต่ความวุ่นวายแบบที่เธอคุ้นเคย

มีเพียงกลิ่นดิน กับลมเย็นที่พัดผ่านต้นไม้เป็นระยะ และความจริงที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่า

ที่นี่...ไม่ใช่ที่ของเธอ

น่านเดินออกไปจากบ้านพักโดยที่โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ เธอไล่หาสัญญาณไปตามทางดินหน้าบ้าน เดินวนไปวนมา สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

จนกระทั่งมีเงาของใครคนหนึ่งปรากฎขึ้นตรงหน้า

“หาสัญญาณมือถืออยู่เหรอ”

น่านสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับเงาหนึ่งที่หยุดอยู่ตรงหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เจอเจ้าของไร่ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ในชุดนอนกระโปรงผ้าแพรสีน้ำเงินเข้ม พร้อมผ้าคลุมไหล่สีขาว และแก้วชาบนจานรองในมือ

“แถวนี้ไม่มีสัญญาณ ถ้าจะใช้อินเทอร์เน็ตต้องเดินไปหน้าบ้านพักของฉัน ตรงนั้นคลื่นชัดที่สุด”

“อ๋อ...” น่านพยักหน้าเบา ๆ “ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบค่ะ”

“ไม่เป็นไร”

เพียงพรรณตอบกลับแล้วหันหลังเดินกลับไปยังบ้านตัวเอง น่านจึงเดินตามไปห่าง ๆ เมื่อเข้าใกล้ตัวบ้าน มือถือของเธอก็เริ่มมีสัญญาณ และตามด้วยเสียงแจ้งเตือนรัว ๆ ทั้งกลุ่มไลน์ที่ทำงาน และการแจ้งเตือนในโซเชียลมีเดีย

 เธอรีบก้มหน้ากดพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว โดยที่สัมผัสได้ว่าสายตาของอีกฝ่ายมองเธออยู่ตลอดเวลา หากแต่ไม่ใช่สายตาดุ ๆ แบบเมื่อตอนบ่าย

ทว่ากลับเป็นสายตาเรียบนิ่งที่ไม่ได้เร่งเร้าการกระทำของเธอ เพียงแค่มองก็เท่านั้น...

ระหว่างที่น่านกำลังไล่ตอบข้อความเรื่องงานในมือถือ เจ้าของบ้านก็ยังยืนอยู่บริเวณนั้นพร้อมกับจิบชาไปด้วย จนกระทั่งเธอจัดการในสิ่งที่ต้องใช้อินเทอร์เน็ตเสร็จเรียบร้อย แววตาขี้เล่นก็หันไปมองเจ้าของบ้าน

“ที่นี่อากาศเย็นจัง ได้ชาสักแก้วน่าจะดีนะคะ”

เพียงพรรณได้ยินแบบนั้นก็หันขวับไปมอง “ชา?”

“ใช่ค่ะ” น่านพยักหน้าไปยังแก้วในมือ “ชาแบบที่พี่จิบอยู่ไงคะ มันหอมจนได้กลิ่นมาถึงนี่เลย”

“ที่บ้านพักของเธอก็มี ได้เข้าไปดูในครัวรึยังล่ะ ฉันให้แม่บ้านเตรียมให้แล้ว”

“ดูแล้วค่ะ แต่น่านชงไม่เป็น เล่นให้มาทั้งกระป๋องแบบนั้น ไหนจะต้องต้มน้ำ ไหนจะต้องเสียบปลั๊ก ยุ่งยาก”

“ถ้าแค่นั้นทำเองไม่ได้ก็วางมันไว้แบบนั้นแหละ”

เพียงพรรณถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เตรียมจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่คนเด็กกว่ารีบเรียกเธอไว้

“พี่เพียง...สอนน่านชงชาหน่อยสิคะ”

เพียงพรรณหันกลับมามองต้นเสียง “ทำไมฉันต้องสอน มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องงานเลย”

“ก็ถ้าพี่ไม่สอน น่านก็จะมารบกวนให้พี่ชงให้ทุกวันค่ะ เอ๊ะ...หรือว่าพี่เพียงอยากเห็นหน้าน่านบ่อย ๆ เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ”

“หึ เสียใจ ไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน อยากกินก็ไปจัดการเอาเอง”

เพียงพรรณเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่น่านก็ยังไม่ลดละความพยายาม

“พี่เพียงขา...ครั้งเดียวเองนะคะ”

คราวนี้ไม่พูดเปล่า แต่เอาตัวเองมาขวางหน้าอีกฝ่ายไว้ พร้อมกางแขนสองข้างออก

“นี่! อย่ามาทำตัวแบบนี้นะ กลับบ้านพักของเธอไปได้แล้ว”

“ชงชาให้น่านสักแก้วนะคะพี่เพียง...นะคะ”

คนเด็กกว่าก้าวไปขวางหน้าเพียงพรรณเอาไว้อีกครั้ง “แค่วันนี้วันเดียวก็ได้ค่ะ”

“เธอแน่ใจ?”

เมื่ออีกฝ่ายยื่นข้อเสนอ เจ้าของไร่ส้มก็หันมาถามด้วยแววตาจริงจัง

“แน่ใจที่สุดค่ะ หลังจากนี้น่านจะไม่มารบกวนพี่เพียงแล้วค่ะ วันนี้ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง เหนื่อยจนไม่อยากจะทำอะไรแล้ว”

คนตรงหน้านิ่งงันไปครู่หนึ่ง สายตามองคนเด็กกว่าอย่างพิจารณา เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิท

“งั้นก็ตามมา แต่อย่าทำของในครัวฉันพังล่ะ เข้าใจมั้ย!”

“รับทราบค่ะ!”

เมื่อเพียงพรรณหันหลังเดินจากไป แววตาไร้เดียงสาของน่านก็เปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ชนะ มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย...

ภายในห้องครัวของบ้านไม้หลังใหญ่ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ น่านเดินตามเข้าไปด้วยฝีเท้าที่บางเบาที่สุด สายตาก็หันมองภายในครัวอย่างสนใจ ห้องครัวของบ้านหลังนี้ดูจะกว้างกว่าห้องนอนของเธอทั้งห้องซะอีก

เพียงพรรณเดินไปหยุดหน้าตู้กระจกใสที่อยู่เหนือศีรษะ เอื้อมหยิบกระป๋องชาออกมา

“กับอีแค่ชามะลิก็ยังชงไม่เป็น จะทำอะไรกิน”

คนอายุมากกว่าเปรยออกมาเบา ๆ ระหว่างเปิดกระป๋องด้วยความระมัดระวัง

“แหมพี่เพียง ชงชาไม่เป็นก็ไม่ได้แปลว่าจะทำอย่างอื่นไม่เป็นนะคะ อยากชิมฝีมือน่านมั้ยล่ะ?”

คนเด็กกว่ายืนกอดอกมองเพียงพรรณตักชาใส่ที่กรองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม

“ไม่จำเป็น ฉันทำกินเองได้ เข้าเรื่องได้แล้ว...”

“โอเคค่ะ มา! น่านจะตั้งใจเรียน”

“เริ่มจากตักชาใส่ที่กรองแบบนี้ เทน้ำร้อนลงไป รอประมาณสามนาที ง่าย ๆ แค่นี้”

น่านพยักหน้าหงึก ๆ แล้วหยิบช้อนตักใบชาขึ้นมา

“เริ่มจากตักชาใส่ที่กรองใช่มั้ยคะ แล้วต้องตักกี่ช้อนคะ น้ำร้อนต้องร้อนแค่ไหน”

น่านตั้งท่าจะใช้นิ้วจุ่มลงไปในน้ำ เพียงพรรณเหลือบไปมองก็รีบร้องห้าม

“อย่าจุ่มนิ้วลงไป!”

คนเด็กกว่าลอบยิ้มมุมปาก ชะงักมือกลับทันที

“อ้าว ก็ไม่รู้ว่ามันร้อนแค่ไหน เลยอยากวัดระดับ ไม่ได้เหรอคะ”

น่านตั้งท่าจะจุ่มนิ้วลงไปอีกครั้ง คราวนี้เธอเอานิ้วลงไปในกาชาจนเกือบจะสัมผัสกับความร้อนในน้ำ แต่คนข้างกายคว้าข้อมือเธอไว้ทัน

สัมผัสนั้นเย็นวาบ ทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกันในเสี้ยววินาทีและหันมาสบตากัน เพียงพรรณสบสายตาน่านแน่นิ่ง

“อย่าจุ่ม เดี๋ยวน้ำร้อนก็ลวกนิ้วหรอก”

น่านพยักหน้าหงึก ๆ มุมปากยิ้มนิด ๆ “แล้วต้องร้อนขนาดไหนคะ”

“กะเอาก็ได้ ไม่ต้องเป๊ะถึงขั้นวัดระดับความร้อน”

“อ้อ...โอเคค่ะ”

คนเด็กกว่าพยักหน้า ยิ้มเบา ๆ จากนั้นหยิบกระป๋องชาขึ้นมาดู แต่ในจังหวะที่หยิบขึ้นมา ฝากระป๋องดันร่วง เพราะก่อนหน้านี้เพียงพรรณไม่ได้ปิดมันไว้แน่นนัก ทำให้ใบชาที่อยู่ด้านในร่วงออกมาเป็นกอง

น่านหันไปส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้เจ้าของบ้าน

“พี่เพียง น่านขอโทษค่ะ เดี๋ยวเก็บให้นะคะ”

พูดจบเจ้าตัวก็เตรียมจะใช้มือกวาดใบชาบนโต๊ะลงใส่กระป๋อง แต่ก็โดนดุอีกครั้ง

“อย่าทำแบบนั้น เดี๋ยวเศษผงอย่างอื่นบนโต๊ะก็ติดไปด้วยหรอก”

คนอายุมากกว่าหลับตาสั้น ๆ พลางถอนหายใจออกมา

“ไปนั่งเฉย ๆ เลย”

เจ้าของบ้านชี้ไปยังเก้าอี้สตูลตัวสูงด้านหน้าเคาร์เตอร์

“อ้าว ไม่สอนน่านชงชาแล้วเหรอคะ”

“ถ้าสอนเธอจนเสร็จ คืนนี้ฉันคงไม่ได้นอนพอดี เดี๋ยวสามทุ่มฉันจะเข้านอนแล้ว”

“โห นอนสามทุ่มซะด้วย รักสุขภาพจังเลยนะคะ”

“น่าน...”

เพียงพรรณมองกลับมาด้วยแววตาดุ แถมยังเรียกเธออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังเล่นไม่เลิก

“โอเคค่ะโอเค ไม่เห็นต้องดุเลย”

“หยุดพูดสักที ไปนั่งรอไป แล้วก็ช่วยอยู่เงียบ ๆ”

น่านน้ำพยักหน้าพลางยกยิ้มมุมปาก

“โอเคค่ะ น่านไปนั่งก็ได้”

เธอขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้สตูล เท้าคาง มองอีกฝ่ายโดยไม่หลบสายตา

และหลังจากนั้นก็มีเพียงความเงียบ พร้อมกับร่างของเพียงพรรณที่ขยับทำโน่นทำนี่อย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งเธอหันมาสบสายตากับน่านอีกครั้ง ทุกอย่างก็หยุดชะงัก

“จ้องอะไร หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?”

“เปล่าค่ะ หน้าพี่ไม่ได้มีอะไรติดหรอก แต่เวลาพี่ตั้งใจทำอะไร...มันน่ามองค่ะ” น่านยิ้มบาง ๆ “ดูดีกว่าตอนดุเยอะเลยนะคะ”

มือที่กำลังยกที่กรองชา ชะงักไปเล็กน้อย เพียงพรรณวางแก้วลงตรงหน้าคนเด็กกว่า

“ดื่มซะ...ชาร้อน ๆ ที่เธอขอ”

น่านมองแก้วชาแล้วเงยหน้าขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ กวาดสายตามองรอบห้องครัว แล้วกลับมามองแก้วชาอีกครั้ง

“เอ้...ที่นี่มีอย่างอื่นให้กินด้วยมั้ยน้า”

เพียงพรรณกอดอก “นี่เธอ! อยากดื่มชาฉันก็ชงให้แล้ว ยังจะมาอยากกินอะไรอีก”

“ก็หิวจริง ๆ นี่คะ” น่านพูดหน้าตาย “หรือพี่อยากให้น่านกลับไปนอนทั้งที่ยังหิวแบบนี้”

น่านไม่พูดเปล่า แต่กลับยกมือลูบท้องป้อย ๆ คนโตกว่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา

“ในตู้เย็นมีเค้ก” เพียงพรรณพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย “อยากกินก็จัดการเอาเอง รีบกิน...แล้วก็รีบกลับ!

“รับทราบค่ะ”

น่านยิ้ม รอยยิ้มที่เหมือนรู้ว่าตัวเองชนะ...