บทที่ 3 กฏของการอยู่ร่วมกัน

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลากมาวางไว้ตรงขั้นบันไดสีขาวหน้าบ้าน น่านรีบหอบแฟ้มเอกสารพะรุงพะรังเดินขึ้นไปบนบ้าน สิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้เมื่อย่างเท้าเข้าไปในบ้าน คือกลิ่นไม้สักเก่าแก่ผสมกลิ่นหอมของเปลือกส้มจาง ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ทว่าเมื่อน่านเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าของไร่ ความอบอุ่นเมื่อครู่ก็เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยความเนี้ยบ และความเป็นระเบียบจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง

ห้องทำงานของเพียงพรรณไม่ใช่ห้องทำงานธรรมดา แต่มันคือห้องที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้เป๊ะทุกมุมทุกองศา หนังสือบนชั้นก็วางเรียงตามเฉดสี และแทบไม่มีฝุ่นให้เห็นแม้แต่ปลายเล็บ

“นั่งสิ”

เจ้าของห้องเอ่ยพร้อมผายมือไปยังเก้าอี้ไม้บุหนังหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอเดินไปนั่งประจำที่ก่อนจะถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดด้วยผ้าไมโครไฟเบอร์อย่างใจเย็น

“มาคุยเรื่องงานกันเลย วันนี้ฉันเสียเวลาไปเยอะแล้ว ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ”

น่านน้ำยักไหล่เบาๆ แม้ว่าจนถึงตอนนี้สายตาของอีกฝ่ายจะยังดูไม่เชื่อถือในตำแหน่งของเธอ แต่คนเด็กกว่าก็เลือกที่จะมองข้ามไป ไม่ได้ตอบโต้ความใจร้อนนั้น น่านเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารแล้วกางแผนผังการดำเนินงานลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างใจเย็น

“ฉันจะอธิบายแบบง่าย ๆ ละกันค่ะคุณเพียง เอ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกพี่สินะคะ...เพราะคนแถวนี้อยากให้เรียกแบบนั้น”

“แล้วแต่! จะเรียกอะไรก็เชิญ”

น่านน้ำหัวเราะคิกเมื่ออีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายเหลือทน

“ฉันจะสรุปสาระสำคัญละกันนะคะ”

เมื่อเข้าสู่โหมดจริงจัง น้ำเสียงของนักวิชาการสาวก็เปลี่ยนเป็นความฉะฉาน

“เป้าหมายของเราไม่ใช่แค่การขอใบรับรอง GI เพื่อยืนยันแหล่งกำเนิด แต่มันคือการควบคุมมาตรฐานในการส่งออกค่ะ”

ระหว่างที่พูด น่านก็เปิดไอแพดของเธอขึ้นมาแล้วเปิดแผนภาพที่เธอตั้งใจทำมาค่อนคืน เพื่อให้ง่ายต่อการอธิบายข้อมูลทั้งหมด

นักวิชาการค่อย ๆ ไล่เรียงข้อมูลไปทีละหัวข้อ พร้อมกับเปิดแผนผังประกอบไปด้วย ขณะเดียวกันก็สายตาของเธอก็สบมองคนตรงหน้าที่กำลังตั้งใจฟังเป็นพัก ๆ

“งานของฉันคร่าว ๆ คือ ตรวจสอบธาตุอาหารในดิน แล้วก็พวกค่าพีเอช ให้ได้มาตรฐาน นอกจากนี้จะมีการสุ่มตรวจศัตรูพืชย้อนหลังหกเดือนด้วยค่ะ”

เพียงพรรณนิ่งฟัง สายตาคมกริบไล่ไปตามเนื้อหาในหน้าจอไอแพด

“ส่วนหน้าที่ของพี่เพียง คือการปรับมาตรฐานการจัดการแปลงใหม่ทั้งหมดค่ะ” น่านสบตาคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

“ฉันจะอนุญาตให้ใช้สารเคมีเฉพาะที่ระบุไว้ในเอกสารเท่านั้น พี่ต้องสั่งให้คนงานบันทึกข้อมูลการลงตรวจแปลงในแต่ละวันอย่างละเอียด รวมถึงการตรวจความสะอาดเครื่องมือทุกครั้งค่ะ

น่านน้ำยื่นแฟ้มเอกสารข้อมูลทั้งหมดให้เจ้าของไร่แล้วพูดต่อ

“กฎของฉันคือความเนี้ยบต้องเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่าจากปกติ ซึ่งดูจากบุคลิกพี่เพียงแล้ว...เรื่องระเบียบวินัยคงเป็นของถนัดอยู่แล้วใช่ไหมคะ?”

เจ้าของไร่สาวใหญ่เงยหน้าขึ้นมองคนเด็กกว่า แววตานิ่งลึกนั้นเริ่มมีความพึงพอใจจางๆ ซ่อนอยู่ แม้จะรำคาญท่าทางยียวน แต่ข้อมูลที่น่านน้ำพูดออกมาก็ดูเชื่อถือได้ และเธอไม่มีข้อโต้แย้งใดเลยสักนิด

“เรื่องงานฉันไม่มีปัญหา ถึงเธอจะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ก็เอาเถอะ ถ้ากรมส่งเธอมาเค้าก็คงคิดดีแล้ว และฉันจะเคารพในหน้าที่ของเธอ แต่เรื่องของการอยู่ที่นี่...เธอต้องเคารพกฎของฉัน”

ประโยคหลังเพียงพรรณเน้นเสียงชัด ทว่าคนฟังกลับยักไหล่ด้วยท่าทีสบาย ๆ

“กฎอะไรคะพี่เพียง? ห้ามตื่นสายเหรอ” น่านน้ำแกล้งถามพร้อมรอยยิ้มทะเล้น

“หนึ่ง...อยู่ที่นี่ต้องตรงต่อเวลา งานอะไรที่เราต้องทำร่วมกัน อย่าให้ฉันต้องรอเด็ดขาด”

“สอง...อย่าสร้างความวุ่นวายในพื้นที่ของฉัน และที่บ้านหลังนี้ในบางวันน้องสาวของฉันจะแวะมา ถ้าเจอก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย...อย่าเอาแต่ส่องกระจกรถเช็กความสวยเหมือนที่เราเจอกันวันนี้”

“สาม...บ้านพักที่นี่หลังเล็ก ๆ แต่ฉันให้คนไปทำความสะอาดและเตรียมของใช้จำเป็นไว้ให้แล้ว อยู่ได้ก็อยู่...อยู่ไม่ได้ก็จัดการหาเอาเองละกัน”

น่านยิ้มขำ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินวนไปเวียนมารอบ ๆ โต๊ะทำงานอีกฝ่าย

“พี่เพียงตั้งใจเตรียมไว้ให้ขนาดนี้ ฉันจะปฏิเสธได้ยังไงคะ อีกอย่าง...เรื่องอะไรจะต้องไปหาบ้านพักเองให้เสียเงินกันล่ะ”

“นั่นมันก็เรื่องของเธอ! มีอะไรอีกมั้ยที่ฉันต้องรู้”

เพียงพรรณลุกจากเก้าอี้เมื่อเห็นว่าคนเด็กกว่าเอาแต่มองหน้าเธอพร้อมกับรอยยิ้มยียวนบนใบหน้าที่ไม่จางไปสักที

“ตอนนี้มีเท่านี้ค่ะ แต่หลังจากนี้ฉันแนะนำให้คุณเตรียมใจไว้หน่อย”

น่านรวบเอกสารเข้าแฟ้มด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่สายตายังคงจับจ้องคนตรงหน้า “เพราะขั้นตอนการเก็บข้อมูลมันละเอียดมาก เราคงต้องเห็นหน้ากันทุกวันจนพี่เพียงอาจจะเบื่อไปเลย”

“เหอะ คิดว่าฉันอยากเห็นมากรึไง ที่ฉันตัดสินใจเข้าโครงการนี้ก็เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจทั้งนั้น”

น่านยักคิ้วเบา ๆ “เรื่องนั้นฉันทราบดีค่ะว่าคุณให้ความสำคัญกับธุรกิจมาเป็นอันดับหนึ่ง และฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ความสามารถไม่ได้ขึ้นอยู่กับบุคลิก”

น่านยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า “รับรองได้เลยว่าผลงานของฉันจะทำให้พี่เพียงลืมเรื่องความไม่น่าเชื่อถือไปเลยค่ะ...และในฐานะนักวิชาการ ฉันแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ค่ะ”

“นี่! เธอหาว่าฉันแยกไม่ได้รึไง” เพียงพรรณหันขวับมามอง

“เปล๊า” น่านน้ำตอบกลับเสียงสูง ยักไหล่เบา ๆ “ยังไม่ได้พูดแบบนั้นสักคำเลยนะ พี่พูดเองนะคะ”

เพียงพรรณกัดฟันกรอด รู้สึกถึงเส้นประสาทในหัวที่กำลังเต้นตุบ ๆ

ไม่รู้ว่าวันนี้เธอก้าวเท้าข้างไหนออกจากบ้าน วันนี้ถึงได้กลายเป็นวันที่อะไร ๆ ก็น่าหงุดหงิดซะเหลือเกิน

“เลิกกวนประสาทฉันได้แล้ว ถ้าคุยเรื่องงานเสร็จแล้วก็ตามมา ฉันจะพาไปบ้านพัก”

“เสร็จแล้วค่ะ!” น่านตอบรับในทันที “บ้านที่พี่เพียงอุตส่าห์เตรียมไว้ให้เนี่ย จะเป็นยังไงน้า...อยากเห็นจังเล๊ยยยยย”

เพียงพรรณถึงกับกลอกตามองบนเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยมาแบบนั้น เจ้าของบ้านรีบผลักประตูห้องทำงานเดินออกไป เพราะหากยังยืนฟังเสียงเจื้อยแจ้วของน่านน้ำอยู่แบบนี้ อีกไม่นานเส้นประสาทในหัวของเธอคงจะแตกแน่ ๆ

ทำไมโลกไม่เหวี่ยงเด็กน่ารักเรียบร้อยพูดน้อยมาให้เพียงพรรณบ้างนะ...ส่งเด็กกวนประสาทแบบนี้มาทำไม!

เพียงพรรณเดินนำน่านน้ำออกไปทางหลังบ้านไม้หลังใหญ่ เดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่มีซุ้มดอกพวงแสดบานสะพรั่ง น่านเดินตามไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ พลางสังเกตแผ่นหลังสง่างามของอีกฝ่าย ยิ่งมองจากข้างหลัง พี่เพียงคนนี้ยิ่งดูสวยและดูมั่นคงจนเธอเผลอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ผ่านไปไม่ไกลนัก น่านก็พบกับบ้านพักชั้นเดียว หลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางดงต้นเมเปิ้ลและต้นนางพญาเสือโคร่งที่กำลังเริ่มผลิใบ ตัวบ้านทำจากไม้สีอ่อน มีระเบียงกว้างที่มองออกไปเห็นวิวสวนส้มและยอดดอยได้แบบพาโนรามา

เพียงพรรณเปิดประตูบ้านพักออก กลิ่นน้ำมันหอมระเหยลาเวนเดอร์และกลิ่นสะอาดๆ ของผ้าปูที่นอนโชยมาทักทาย บนเตียงมีผ้าห่มผืนหนาสีขาวสะอาดพับไว้อย่างประณีต

และที่สำคัญ... มีตะกร้าเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ในนั้นมีสเปรย์กันยุง ครีมบำรุงผิว และของใช้จำเป็นที่น่านไม่คิดว่าจะได้รับ

“ไม่ต้องมองซะซึ้งขนาดนั้นหรอก แม่บ้านเป็นคนเตรียม ไม่ใช่ฉัน”

เพียงพรรณรีบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าน่านจ้องมองของในตะกร้าด้วยแววตาเปล่งประกาย

น่านหันไปมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู มุมปากคลี่ยิ้มเบา ๆ เธอหยิบสเปรย์กันยุงขึ้นมาดูใกล้ ๆ

“แม่บ้านที่นี่รสนิยมดีจังเลยนะคะ รู้จักสเปรย์กันยุงแบบออร์แกนิกที่สกัดจากยูคาลิปตัสสายพันธุ์ออสเตรเลีย...แถมกลิ่นยังเป็นแนว Woody โทนเดียวกับน้ำหอมที่พี่ใช้เลยนี่คะ”

เพียงพรรณยืนนิ่ง น่านน้ำเหมือนจะจับพิรุธของอีกฝ่ายได้จึงพูดต่อ

 “แม่บ้านของพี่เพียงนี่ใจตรงกับเจ้าของบ้านจังเลยเนอะ”

“...”

“ฉันฝากขอบคุณคุณแม่บ้านของพี่เพียงด้วยละกันค่ะ”

“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ของเค้าอยู่แล้ว เลิกพูดมากแล้วก็เอากระเป๋าไปเก็บ”

เพียงพรรณพยักหน้าไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของน่าน ที่ยังตั้งวางอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน

น่านน้ำจึงวางขวดสเปรย์กันยุงลงสู่ตะกร้าตามเดิม แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเจ้าของไร่ส้ม

“น่านเอาของมาเยอะเลยค่ะพี่เพียง ไม่รู้ว่า...จะมีคนช่วยน่านเก็บของให้มันเข้าที่เข้าทางมั้ยน้า...”

“เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ ของตัวเองก็จัดการเองสิ”

“อ้อ เหรอคะ...แต่ตอนนี้น่านชักอยากจะเป็นเด็กแล้วสิ”

น่านไม่พูดเปล่า แต่ยังมองเพียงพรรณด้วยสายตากวน ๆ ระหว่างที่ลากกระเป๋าเข้าไปในบ้าน จนอีกฝ่ายต้องเบือนหน้าหนี

“ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน เธอนี่พล่ามแต่เรื่องไร้สาระได้ตลอดเวลาเลยนะน่านน้ำ” เพียงพรรณถอนหายใจ

“โถ่แม่คุณ แล้วจะให้น่านพูดแต่เรื่องงานตลอดเลยเหรอคะ สมองแตกกันพอดี พี่ก็ด้วยค่ะ อย่าเครียดให้มันเยอะ เดี๋ยวตีนกาขึ้นนะคะ”

“น่าน! ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น!”

เพียงพรรณถลึงตาใส่อีกฝ่ายแล้วเดินลงบันไดขั้นสั้น ๆ หน้าบ้านสองขั้นไปอย่างรวดเร็ว

“พี่เพียง กลับมาก่อนค่ะ พี่เพียงงงงง”

น่านเดินออกไปยืนหน้าระเบียงแล้วมองแผ่นหลังอีกฝ่ายที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ พร้อมกับตะโกนไล่หลังไป

“น่านยังไม่ได้พูดสักคำเลยว่าพี่แก่ แค่กลัวว่าพี่จะเครียดเกินไปค่ะ พี่เพียงได้ยินมั้ยยยยย”

น่านน้ำทั้งตะโกนทั้งขำ เธอหัวเราะจนตัวโยนเมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบเดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง ไม่เคยรู้สึกว่าการได้เย้าแหย่ใครสนุกเท่าพี่เพียงมาก่อนเลย

‘หกเดือนนี้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ดี ๆ นะคะพี่เพียง น่านชักสนุกกับการอยู่ที่นี่แล้วค่ะ’