บทที่ 6 ปากร้ายไม่ใจร้าย

แสงแดดยามเช้าที่ดอยฝางดูจะสว่างไสวกว่าแดดในตัวเมืองเชียงใหม่ที่น่านเคยเจอหลายเท่า อากาศยังคงทิ้งไอเย็นจางๆ ไว้บนยอดใบส้ม น่านอยู่ในชุดทำงานที่คล่องตัว เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมพับแขนขึ้นและกางเกงสแล็คสีเข้ม เธอเดินเคียงคู่ไปกับพี่เพียงที่วันนี้สวมชุดลุยสวนดูทะมัดทะแมง เป็นภาพที่น่านไม่คิดว่าจะได้เห็นผู้หญิงคนนี้ในมุมนี้

“ไร่ของเราบริหารจัดการโดยแบ่งเป็นสี่โซนหลักตามสภาพพื้นที่”

เพียงพรรณอธิบายพลางผายมือไปยังลาดเนินที่ลดหลั่นกันอย่างเป็นระเบียบ

“โซนเอคือแปลงส้มดั้งเดิมที่เป็นพืชพื้นถิ่นของที่นี่ ส่วนโซนบีกับซีคือส้มสายน้ำผึ้งที่เราคัดคุณภาพไว้ เพื่อการส่งออกโดยเฉพาะ”

ขณะที่เดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินที่ตัดผ่านดงต้นส้ม น่านสังเกตเห็นความเอาใจใส่ในทุกรายละเอียด ระบบน้ำที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ และการตัดแต่งกิ่งที่ดูประณีต

“ทำไมถึงเลือกที่จะปลูกส้มคะ”

คนเด็กกว่าเอ่ยถามขณะที่มือก็จดบางอย่างขยุกขยิกลงบนไอแพดคู่ใจ

“มันเริ่มมาจากความรักน่ะ” เพียงพรรณเอ่ยแล้วทอดสายตามองสวนส้มในพื้นที่หลายไร่

“แม่ฉันชอบกินส้มมาก เป็นผลไม้ชนิดเดียวที่ชอบ พ่อก็เลยอยากปลูกไว้ให้ เริ่มจากปลูกไม่กี่ต้นจนขยายพื้นที่ไปเรื่อย ๆ”

น่านน้ำนิ่งฟัง เรื่องราวที่มาของไร่เกื้อวรากุลดูจะโรแมนติกกว่าที่เธอจินตนาการไว้ ความอบอุ่นในน้ำเสียงของพี่เพียงทำให้ภาพของนักธุรกิจหญิงจอมเฮี้ยบในหัวของน่านน้ำเริ่มจางหายไป เปลี่ยนแทนที่ด้วยภาพของลูกสาวที่ภูมิใจในความรักของพ่อกับแม่

ระหว่างที่ทั้งคู่พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย และกำลังจะก้าวเข้าสู่โซนบี คนงานหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเพียงพรรณ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณเพียงคะ...คือ พี่ขออนุญาตลากลับก่อนได้ไหมคะ ลูกชายพี่ไข้ขึ้นสูงมาก ยายที่บ้านเพิ่งโทรมาบอก พี่เป็นห่วงลูกมากค่ะ”

เพียงพรรณชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที “อ้าว แล้วหาหมอหรือยังพี่น้อย”

“ยังเลยค่ะ พี่กะว่าจะรีบกลับไปรับแกไปอนามัย”

เพียงพรรณพยักหน้า ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา เธอส่งธนบัตรใบละพันสองใบให้คนงานคนนั้น

“เอาเงินนี่ไปนะ พาลูกไปโรงพยาบาล ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน พักยาวๆ จนกว่าลูกจะหายดี ฉันไม่หักเงินเดือนหรอก ถ้าเงินไม่พอก็โทรมานะ”

คนงานหญิงคนนั้นยกมือไหว้ท่วมหัว น้ำตาคลอเบ้าขอบพระคุณซ้ำๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไป น่านน้ำมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

“เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว”

เพียงพรรณเล่าให้ฟัง หลังจากคนงานไปแล้ว

“พี่น้อยกับฉันอายุไล่เลี่ยกัน เธอสู้ชีวิตมาตลอด เลี้ยงลูกคนเดียว เห็นชีวิตพี่น้อยแล้วสงสาร ฉันเลยอยากช่วยเหลือเท่าที่ช่วยได้ โชคดีที่ฉันไม่มีลูก การเลี้ยงเด็กยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

น่านน้ำพยักหน้าเบา ๆ ฟังอย่างตั้งใจ แล้วก็นึกคำถามบางอย่างขึ้นมาได้

“พี่เพียงไม่มีลูกเหรอคะ แบบว่า เอ่อ...ยังไม่แต่งงาน?”

คนอายุมากกว่าหันไปมองด้วยแววตาสงสัย

“เธอจะอยากรู้ไปทำไม คงไม่ต้องใช้ข้อมูลส่วนนี้ในการทำงานหรอกมั้ง”

น่านยิ้มเบา ๆ พยักหน้าเล็กน้อย “ไม่ใช้ค่ะ น่านแค่อยากรู้ ถ้าพี่เพียงไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร”

คนเด็กกว่ายักไหล่เบา ๆ แล้วเดินปลีกตัวไปดูต้นส้มต้นอื่น

“ฉันยังไม่แต่งงาน...ไม่มีสามี”

คำตอบที่ไล่หลังมาทำให้สองเท้าของน่านชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้หันกลับไปมองต้นเสียง ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วกลับไปสนใจหน้าที่ของตัวเอง

ช่วงบ่าย น่านเริ่มปฏิบัติงานภาคสนามอย่างเต็มรูปแบบ นักวิชาการสาวอยู่ในชุดที่พร้อมลุยงาน สะพายชุดอุปกรณ์เก็บตัวอย่างและไอแพดที่เชื่อมต่อระบบจีพีเอสสำหรับปักหมุดพิกัดแปลง

เธอเดินสุ่มเก็บตัวอย่างดิน เพื่อเตรียมส่งวิเคราะห์ค่าพีเอชและปริมาณธาตุอาหารหลักอย่างละเอียด เพื่อพิสูจน์ว่าส้มที่นี่ได้รับแร่ธาตุที่ทำให้รสชาติโดดเด่นกว่าแหล่งอื่น

นอกจากนี้ยังต้องตรวจศัตรูพืช เพื่อเช็กความสมบูรณ์ของทรงพุ่มและอาการผิดปกติบนใบส้ม

และในจังหวะที่เธอกำลังก้มตัวลงใช้แว่นขยายส่องดูเพลี้ยไฟใต้ใบส้ม เงาสีขาวก็ทาบทับลงมาบังแสงแดดจัดยามบ่าย พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แนบเข้ากับข้างแก้มจนเธอสะดุ้ง

“โอ๊ะ” น่านสะดุ้งจนเกือบทำแว่นขยายหล่น “พี่เพียง...ซื้อมาให้น่านเหรอ?”

น่านเหลือบสายตามองแก้วกาแฟในมืออีกฝ่าย

“อืม ฉันไปคาเฟ่มา ก็เลยซื้อมาฝาก”

เจ้าของสวนเอ่ยเสียงเรียบพร้อมยื่นแก้วกาแฟให้คนเด็กกว่า

“จริงด้วย พี่เคยบอกว่าที่นี่มีคาเฟ่ คราวหน้าพาน่านไปบ้างสิคะ หรือจะให้ไปเป็นตากล้องก็ได้”

น่านรับแก้วกาแฟจากมืออีกฝ่ายไปถือไว้ แล้วมองใบหน้าเพียงพรรณพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เป็นอะไรของเธอ ผีเข้ารึไง เมื่อวานยังเถียงฉันฉอด ๆ วันนี้ทำมาเป็นพูดดี”

“โหพี่เพียง จะมองน่านเป็นเด็กนิสัยไม่ดีไปตลอดเลยเหรอคะ”

“แล้วมันจริงมั้ย เจอกันครั้งแรกเธอไม่มีท่าทีเคารพฉันเลย ทำไมจู่ ๆ มาพูดดี เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีนแบบนี้”

น่านหลุดขำกับคำเปรียบเทียบของอีกฝ่าย แต่ครู่เดียวก็รีบเก็บรอยยิ้มเมื่อเห็นสายตาดุ ๆ คู่เดิม

“เอาเป็นว่าน่านขอโทษพี่เพียงนะคะ ถ้าน่านทำอะไรให้พี่ไม่พอใจ ยังไงเราก็ต้องร่วมงานกันอีกหลายเดือน น่านจะพยายามปรับตัวค่ะ...เป็นเด็กดีอย่างที่พี่ต้องการ”

ประโยคหลังน่านน้ำเน้นย้ำทุกคำเสียงชัด ทว่าคนที่ได้ยินกลับขมวดคิ้วแล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“หึ อย่างเธอเนี่ยนะจะเป็นเด็กดี ถึงวันนั้นฟ้าคงถล่ม โลกคงแตก”

เพียงพรรณทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นแล้วหันหลังเดินกลับไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ในอากาศ ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับสเปรย์ยากันยุงที่น่านฉีดไปเมื่อคืน

คนเด็กกว่ายืนมองแผ่นหลังสวยสง่าเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ พร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นดูด

“สวย ปากร้าย แต่ไม่ได้ใจร้ายเลยหนิคุณเพียง”น่านส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปากเบา ๆ แล้วกลับไปสนใจงานของตัวเอง

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบดอย นักวิชาการสาวก็หอบความเหนื่อยล้ากลับมาที่บ้านพัก เธอจัดการล้างอุปกรณ์เครื่องมือที่ใช้ในการทำงานวันนี้และทำความสะอาดตัวเองจนสดชื่น

หลังจากนั้นก็เดินเข้าครัวไปสำรวจอย่างละเอียดอีกครั้งว่าเจ้าของสวนส้มเตรียมอะไรไว้ให้เธอบ้าง

ใช้เวลาเดินดูคร่าว ๆ ก็จับใจความได้ว่า ที่นี่มีแต่อาหารสำเร็จรูป และในตู้เย็นก็มีแค่น้ำดื่มและไข่ไก่ น่านจึงลงมือหุงข้าวและเจียวไข่ โชคดีที่ยังมีขวดซอสอยู่ในตู้เย็นด้วย อาหารมื้อนี้จึงไม่จืดชืดเกินไป

น่านออกมานั่งกินข้าวที่ระเบียงหน้าบ้าน ข้าวไข่เจียวฝีมือตัวเองก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก แต่อาหารมื้อนี้กลับไม่ทำให้เธอเจริญอาหารเลย

น่านน้ำหาสาเหตุเรื่องนี้ไม่ได้ เธอรีบกินอาหารในจานไปอีกหลายคำแล้วกลับเข้าบ้านเอาจานไปล้างทำความสะอาด เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย แผ่นฟ้าทั้งผืนก็กลายเป็นสีดำสนิทไปแล้ว

หมดไปอีกวัน กับการมาอยู่ที่นี่...