บทที่ 7 คนปากแข็ง

ค่ำคืนที่สามบนดอยฝางยังคงเงียบสนิทเช่นเคย ทว่ากลับมีบางอย่างที่สะดุดสายตาในตอนที่น่านลุกขึ้นมาดื่มน้ำกลางดึก

แสงไฟจากห้องชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ยังเปิดอยู่ น่านเหลือบสายตามองนาฬิกาข้างฝาผนังบอกเวลาตีสอง

“ไหนบอกว่านอนสามทุ่มไง...” เธอพึมพำกับตัวเอง ครุ่นคิดชั่วครู่ “คงไม่มีอะไรหรอก”

เช้าวันต่อมา...

วันนี้แดดแรงตั้งแต่ยังไม่สาย น่านมาถึงโซนบีก่อนเวลาทำงานเล็กน้อย แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่ามีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นส้มก่อนแล้ว

พี่เพียง...เธอยืนนิ่งเกินไป วันนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมีสีสันแต่งแต้มแต่แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลกลับซ่อนไม่มิด

น่านเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย แล้วก็เห็นชัดกว่าเดิมว่าใบหน้าของเพียงพรรณซีดกว่าปกติ ขอบตาคล้ำราวกับคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“พี่เพียง...โอเคมั้ยคะ เป็นอะไรรึเปล่า”

อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพียงพรรณในวันนี้ดูเหมือนหุ่นยนต์แบตหมด แทบไม่เหลือเค้าเดิมของภาพนายหญิงเจ้าของสวนส้มที่ชอบทำหน้าดุใส่น่านทุกครั้งที่เจอกัน

“ฉันโอเค ไม่ได้เป็นอะไร ไปทำงานกันเถอะ”

คนตรงหน้าตอบเสียงเบา และน่านจับพิรุธได้ว่า คำว่าโอเคที่ตอบมา มันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริง ๆ

“แน่ใจเหรอคะว่าโอเค วันนี้พี่ทั้งหน้าซีด ทั้งพูดน้อย ไม่เห็นดุน่านเหมือนเมื่อวานเลย”

“นี่!” เพียงพรรณหันขวับไปมอง “จะให้ฉันเอาแรงที่ไหนมาดุเธอทุกวัน วันนี้ฉันเครียดเรื่องงาน”

“นั่นไง พี่ไม่โอเคจริง ๆ ด้วย แล้วจะปากแข็งทำไมเนี่ย”

น่านส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังอีกฝ่าย เธอสังเกตเห็นท่าทีการทรงตัวของเจ้าของไร่ที่โอนเอนเล็กน้อย เพียงพรรณในวันนี้ดูผิดปกติกว่าทุกวันมากจริง ๆ

และในวินาทีนั้น ร่างของเพียงพรรณก็เซจนเกือบหงายหลัง

“พี่เพียง!”

แฟ้มในมือน่านหล่นลงพื้นทันที เธอพุ่งเข้าไปคว้าไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะล้มถึงพื้น สัมผัสแรกในขณะที่อีกฝ่ายอยู่ในอ้อมอกของเธอ คือความร้อนที่ออกมาจากตัว มันร้อนกว่าอุณหภูมิปกติ

“พี่…” น่านเรียกเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว มืออีกข้างประคองต้นคอไว้กันศีรษะกระแทก

มันเป็นระยะห่างที่ใกล้เกินไป ใกล้จนได้ยินลมหายใจของอีกฝ่ายแผ่วเบาอยู่ข้างอก

คนเด็กกว่าชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น

“พี่เพียง ลืมตาหน่อยค่ะ พี่ได้ยินน่านมั้ย”

ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่าย มีเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ยังแตะผ่านผิวของเธอ น่านเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ใช่แค่ตกใจ...ทว่าหัวใจกลับเต้นแรง น้ำเสียงที่เรียกอีกฝ่ายสั่นเครือและรับรู้ถึงก้อนบางอย่างที่จุกอยู่ตรงลำคอ

ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย...

“พี่เพียง...อย่ามาเป็นอะไรตอนนี้นะ” เสียงเรียกที่หลุดออกมานั้น บางเบากว่าที่เคย

“พี่เพียง…ได้ยินน่านมั้ย”

ไม่มีเสียงตอบ น่านเม้มปากแน่น ก่อนจะช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นโดยแทบไม่ต้องคิด แขนหนึ่งสอดใต้เข่า อีกข้างประคองแผ่นหลัง อุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

ร่างกายที่แนบชิดทำให้เธอชะงักไปเสี้ยววินาที เป็นครั้งแรกที่น่านอุ้มใครในแบบนี้ แต่ถึงจะใกล้เกินไป เธอกลับกระชับร่างกายอีกฝ่ายให้แนบชิดอ้อมอกมากขึ้น

ทางเดินจากสวนกลับบ้านดูไกลกว่าปกติ แดดเริ่มแรง ลมหายใจของคนในอ้อมแขนยังคงแผ่ว

“พี่เพียง…ทนอีกนิดนะ”

เสียงของน่านเบากว่าเดิมมาก สายตาจ้องมองใบหน้าคนในอ้อมแขนแทบไม่กะพริบตา

เมื่อถึงบ้านหลังใหญ่ เธอผลักประตูเข้าไปแทบจะทันที ถือวิสาสะพาอีกฝ่ายขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน วางร่างนั้นลงบนเตียงอย่างระมัดระวังที่สุด

เสี้ยววินาทีที่ปล่อยมือ ความรู้สึกบางอย่างกลับยิ่งชัด เธอส่ายหัวไล่ความคิดนั้นออก ก่อนจะรีบจัดหมอน ประคองศีรษะให้เอนสบาย

“พี่เพียง…พี่เพียง”

มือของน่านแตะหน้าผากเพียงพรรณอีกครั้ง ไอความร้อนยังคงอยู่ชัดเจน น่านรีบเดินเข้าห้องน้ำ หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด ๆ แล้วกลับมานั่งลงบนเตียง ค่อย ๆ เช็ดเบา ๆ ไปตามหน้าผาก ลำคอ และข้อมือ ทุกอย่างเป็นไปอย่างไม่รีบร้อน

แต่ถึงแม้ทุกสัมผัสจะเป็นไปด้วยความไม่รีบร้อน ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับชัดขึ้น น่านพยายามข่มมันไว้ ควบคุมบางอย่างในก้นบึ้งของหัวใจ กดเก็บเอาไว้ทุกความรู้สึก

“อย่านะน่าน...” เธอพึมพำออกมา

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เพียงพรรณเริ่มรู้สึกตัว วินาทีที่เปลือกตาบาง ๆ ค่อย ๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของคนเด็กกว่า เด็กที่เจอทุกครั้งเป็นต้องมีเรื่องให้เธอยกมือกุมขมับได้เสมอ

“เธอ...ทำอะไรน่ะ”

เพียงพรรณพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก น่านจึงช่วยประคอง

“ในมือมีผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ แบบนี้ พี่น่าจะเดาได้ไม่ยากนะคะ”

น่านน้ำยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่คนมองรู้สึกว่ามันต่างไปจากทุกครั้ง เพราะความยียวนดูลดลงไปกว่าเดิมมาก

“ฉันถามดี ๆ ก็ช่วยตอบให้มันดี ๆ ได้ไหม”

“โถ่พี่เพียง น่านตอบไม่ดีตรงไหน”

“ตอบโดยการให้ฉันเดา?” เธอส่งสายตาดุ

“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ก็พี่เป็นลมไป น่านก็เลยอุ้มมาที่นี่ แล้วก็เอาผ้ามาเช็ดตัวให้ค่ะ”

“เป็นลม?”

คนตรงหน้าถามย้ำราวกับไม่เชื่อหู

“ใช่ค่ะ พี่ทำน่านตกใจรู้มั้ย จู่ ๆ ก็ล้มไปแบบนั้น”

คำพูดของอีกฝ่ายฟังดูเหมือนบ่น แต่น่านยังคงใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าผากให้อีกฝ่ายซ้ำ ๆ

เพียงพรรณสบสายตากับคนตรงหน้า แววตาคู่เดิมนั้นกลับไม่เหมือนอย่างวันก่อน

สายตาของน่านฉายแววความเป็นห่วงออกมาชัดเจน...

“พอแล้ว ฉันไม่เป็นไรแล้ว...ขอบคุณ”

น่านชักมือกลับทันที ทว่าสายตายังไม่ละไปไหน เธอสังเกตหาความจริงจากแววตาคู่นั้น

“แน่ใจเหรอคะว่าไม่เป็นไรแล้ว พี่ตัวร้อนมาก ไม่สบายทำไมไม่บอก ฝืนออกมาทำงานทำไม”

คนโดนบ่นเงยหน้ามอง “ฉันไม่ใช่เด็ก แล้วเธอก็เลิกบ่นฉันได้แล้ว เป็นนักวิจัยโรคพืชหรือโรคคนกันแน่”

“เป็นนักวิจัยโรคพืชค่ะ แต่โรคคนบางโรคน่านก็รักษาได้ โดยเฉพาะโรคปากแข็ง”

“หึ เอาไว้รักษาตัวเองเถอะ”

เพียงพรรณหลับตาลงพลางถอนหายใจเบา ๆ ในจังหวะนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น...