บทที่ 8 จุดอ่อนของซูหรงหรง

แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจในตัวบุตรสาวมากเพียงใดซูอี้เหวินก็ไม่กล้าเสี่ยงให้ซูหรงหรงเปิดศาลบรรพชน หากเรื่องราวลุกลามไปจนถึงเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลจริง ต่อให้เขาเป็นท่านโหวก็ใช่ว่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด

สุดท้ายสิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงชี้หน้าซูหรงหรงด้วยความโกรธแค้น

“ดี! ดีมาก ซูหรงหรง เจ้าเก่งขึ้นมากจริง ๆ”

เมื่อกล่าวจบเขาก็สะบัดแขนเสื้อจากไปพร้อมใบหน้าดำคล้ำ

ต่งเยว่ซินที่เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสกดดันซูหรงหรงให้มอบอำนาจดูแลเรือนหลังออกมาก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงไป นางพาซูเถียนเถียนติดตามซูอี้เหวินกลับไปเรือนมู่ตานอย่างไม่เต็มใจนัก

เมื่อคนทั้งสามจากไปแล้ว เรือนหลันฮวาก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ปี้เถาและปี้จื่อมองหน้ากัน ก่อนจะเดินเข้ามาหาซูหรงหรงด้วยสีหน้ากังวล

“คุณหนูใหญ่...” ปี้เถาเอ่ยเสียงเบา “หากวันนี้ท่านโหวตอบรับจริง ๆ แล้วเปิดศาลบรรพชนขึ้นมา บรรดาผู้อาวุโสอาจจะไม่ได้เข้าข้างท่านก็ได้นะเจ้าคะ”

ปี้จื่อพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของปี้เถา

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ หลายปีมานี้พวกเขาไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวเรื่องในจวน หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาจะช่วยคุณหนูนะเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหรงหรงก็หัวเราะออกมาเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามดูสงบนิ่งราวกับทุกสิ่งอยู่ในการคาดการณ์ของนางอยู่แล้ว

“พวกเจ้าคิดว่าข้าหวังจะพึ่งพาความยุติธรรมจากใจจริงของพวกเขาเช่นนั้นหรือ หึหึ ข้าไม่กล้าเข้าข้างตนเองถึงเพียงนั้นหรอก”

คำพูดของนางทำให้สองสาวใช้ชะงักไป ซูหรงหรงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“หลายปีที่ผ่านมา คนเหล่านั้นล้วนได้อยู่ดีกินดีเพราะสินเดิมของมารดาของข้า หลังจากมารดาของข้าจากไป ข้าก็รับช่วงดูแลเรือนหลังต่อจากนาง เงินทอง เสื้อผ้า ของกำนัลในเทศกาล ข้าล้วนจัดการส่งมอบสิ่งของเหล่านั้นไปให้พวกเขาอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง เพียงแต่หลายปีมานี้พวกเขาเคยชินกับการรับเพียงอย่างเดียวมากจนเกินไป จนลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนมอบให้”

น้ำเสียงของนางเรียบเฉย แต่กลับทำให้ปี้เถาและปี้จื่อรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาอย่างประหลาด

“เมื่อก่อนข้าไม่เคยคิดจะทวงบุญคุณ เพราะเห็นว่าพวกเขาเป็นคนในตระกูลเดียวกัน แต่เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ส่งสัญญาณให้พวกเขาได้รับรู้แล้วว่า หากวันหนึ่งข้าไม่ใช่ผู้ดูแลเรือนหลังของจวนหย่งอันโหว ความมั่งคั่งและความสุขสบายที่พวกเขาเคยได้รับจากข้า ก็จะจางหายไปเช่นกัน”

ดวงตาคู่งามของซูหรงหรงฉายประกายเย็นเยียบออกมา

ทั้งปี้เถาและปี้จื่อต่างหันมองหน้ากัน ในใจของพวกนางเต็มไปด้วยความซับซ้อน คุณหนูใหญ่ของพวกนางเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ตั้งแต่ต่งเยว่ซินและซูเถียนเถียนเข้าจวนมา คุณหนูใหญ่ก็ดูเหมือนจะเติบโตขึ้นในชั่วข้ามคืน

จากเด็กสาวอ่อนโยนที่เคยยิ้มให้ทุกคน กลับกลายเป็นผู้ที่มองเห็นผลประโยชน์และความโลภของผู้คนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

พวกนางอดคิดไม่ได้ว่า... คงเป็นเพราะท่านโหวทำให้คุณหนูใหญ่ของพวกนางรู้สึกผิดหวังมากจนเกินไป คุณหนูใหญ่ของพวกนางจึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากถึงเพียงนี้

ซูหรงหรงย่อมอ่านความคิดของสาวใช้ทั้งสองออก แต่นางไม่ได้อธิบายอะไร เพราะความจริงแล้ว... สิ่งที่เปลี่ยนนางไม่ใช่ความผิดหวัง แต่เป็นความตายที่บิดาและคนในเรือนมู่ตานช่วยกันมอบให้นางในชาติที่แล้ว

หากไม่ใช่เพราะซูหรงเจ๋อผู้เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของนาง นางคงไม่เสียเวลาต่อสู้กับคนเหล่านี้ให้เสียเวลา

ในชาติที่แล้ว จวนหย่งอันโหวแห่งนี้ทำลายชีวิตของนางจนย่อยยับ หากไม่ใช่เพราะต้องการเก็บรักษาทุกสิ่งเอาไว้ให้ซูหรงเจ๋อ นางคงถล่มจวนโหวแห่งนี้ให้ราบคาบไปนานแล้ว

ตำแหน่งหย่งอันโหวของซูอี้เหวิน ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องทำให้ซูหรงเจ๋อได้ครอบครองตำแหน่งนี้โดยชอบธรรม แม้ว่านางจะต้องทำเรื่องที่อาจจะถูกผู้คนกล่าวหานางว่าเป็นคนอกตัญญู แต่นางก็ไม่คิดจะสนใจ เพราะคนที่ไม่เห็นแก่ลูกแท้ ๆ ของตนเองเช่นซูอี้เหวิน ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะเรียกร้องความกตัญญูจากนาง

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น จวนหย่งอันโหวก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง อย่างน้อยภายนอกก็เป็นเช่นนั้น แต่ภายในใจของซูอี้เหวิน ต่งเยว่ซิน และซูเถียนเถียน กลับเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความเกลียดชังที่นับวันก็ยิ่งทับถมอยู่ในใจมากยิ่งขึ้น

โดยเฉพาะต่งเยว่ซิน นางรู้ดีว่า หากปล่อยให้ซูหรงหรงเติบโตต่อไปเช่นนี้ วันหนึ่งนางกับบุตรสาวย่อมจะไม่มีที่ให้ยืนอยู่ในจวนแห่งนี้เป็นแน่

ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ ภายในห้องพักส่วนตัวของต่งเยว่ซิน หลังจากนางและซูอี้เหวินผ่านกิจกรรมอันเร่าร้อนระหว่างสามีภรรยาไปแล้ว ต่งเยว่ซินก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“นายท่าน! หากท่านอยากควบคุมคุณหนูใหญ่ ท่านต้องจับจุดอ่อนของนางให้ได้นะเจ้าคะ”

คำพูดของนางทำให้ความรื่นรมย์ในดวงตาของซูอี้เหวินจางหายไป เขาโอบกอดร่างบางของนางเอาไว้แล้วเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“จุดอ่อนของนางเช่นนั้นหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

ต่งเยว่ซินเอ่ยพลางยิ้มออกมา

“คุณหนูใหญ่ผู้นี้ดูเหมือนว่านางจะไม่เกรงกลัวและไม่กังวลต่อสิ่งใด แต่แท้จริงแล้วนางยังมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางหวาดกลัวและเป็นกังวล นั่นก็คือความเป็นอยู่และความปลอดภัยของคุณชายน้อยเจ้าค่ะ”

คำพูดของนางทำให้ซูอี้เหวินชะงักไป

“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของข้า”

คำพูดของซูอี้เหวินทำให้ต่งเยว่ซินส่ายหน้า

“ก็ใช่ว่านายท่านจะมีลูกชายอีกคนไม่ได้นี่เจ้าคะ หลายปีมานี้ข้าพยายามดูแลตนเองอย่างดี ท่านหมอที่ดูแลข้าบอกกับข้าแล้วว่าขอเพียงข้าดื่มยาที่นางเขียนเทียบยาให้จนครบ ครรภ์ของข้าก็มีวี่แววว่าจะมีข่าวดีแล้วเจ้าค่ะ”

คำพูดของนางทำให้ซูอี้เหวินจ้องมองใบหน้างามของนางด้วยความยินดี ต่งเยว่ซินคือบุตรสาวของแม่นมของเขา เขากับนางเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พี่ชายของนางตายจากไปเพียงเพราะช่วยชีวิตเขา เขาจึงรับปากกับแม่นมของเขาว่าจะดูแลนางเป็นอย่างดีไปตลอดชีวิต และนางก็คือสตรีเพียงคนเดียวที่เขามอบความรักให้จากใจจริง

จ้าวซินหรูคือสตรีที่เขาเคยใฝ่ฝันอยากจะได้มาครอบครอง ไม่ใช่เพียงแค่ความงาม แต่นางยังมีทั้งทรัพย์สินและอำนาจทางทหารของครอบครัวเดิมคอยช่วยหนุนหลัง ตอนที่เขาได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับนาง เขาจำต้องรับปากกับไหวกั๋วกงว่าจะไม่มีทั้งอนุและสาวใช้อุ่นเตียง

เดิมทีเขาตั้งใจว่าเมื่อแต่งงานแล้วจะรับต่งเยว่ซินเข้ามาเป็นอนุ แต่เพราะรับปากกับพ่อตาเอาไว้ เขาจึงต้องเลี้ยงดูต่งเยว่ซินอยู่นอกจวน

ต่อมาเมื่อจ้าวซินหรูรู้ว่าเขาเลี้ยงดูสตรีอื่นอยู่นอกจวน แม้ว่าจะไม่พอใจแต่นางก็ทำอันใดกับเขาไม่ได้ เขาไม่ได้รับสตรีอื่นเข้าจวนนับว่าให้เกียรตินางอย่างเต็มที่แล้ว หากนางแสดงความไม่พอใจออกมาสิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือการประชดประชันนางด้วยการไม่ยอมกลับเข้าจวน

พอเขาทำเช่นนั้นหลายครั้งเข้า สุดท้ายนางก็ไม่กล้าอาละวาดกับเขาและไม่กล้าทำให้เขาไม่พอใจในตัวนางอีก

เมื่อนางสิ้นใจจากไปเพราะอาการป่วยไข้ เขาก็ทำตามธรรมเนียมไว้ทุกข์ให้นางถึงสามปี แล้วจึงค่อยพาต่งเยว่ซินเข้าจวนมา เดิมทีเขาคิดว่าจะอบรมเลี้ยงดูบุตรชายและบุตรสาวที่จ้าวซินหรูให้กำเนิดเป็นอย่างดี แม้แต่ตำแหน่งซื่อจื่อเขาก็เตรียมหนังสือกราบทูลขอพระราชทานการแต่งตั้งตำแหน่งซื่อจื่อจากองค์ฮ่องเต้เอาไว้แล้ว

เป็นเพราะซูหรงหรงไม่รู้จักดีชั่ว กล้าใช้บรรดาผู้อาวุโสมาข่มขู่เขา อีกทั้งยังกล้าพูดจาดูหมิ่นต่งเยว่ซินและซูเถียนเถียนโดยไม่คิดจะไว้หน้าเขา กล้ายึดครองอำนาจการดูแลจวนโดยไม่ยอมปล่อยมือ ความโอหังเช่นนี้ของนาง เขาจึงไม่คิดจะปล่อยให้นางและน้องชายของนางใช้ชีวิตอย่างปกติสุขในจวนหย่งอันโหวของเขาได้อีกต่อไป