บทที่ 7 แตกหัก

ซูเถียนเถียนร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำแล้วเอ่ยวาจากับซูอี้เหวินด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ท่านพ่อ... ข้าเพียงอยากขอให้พี่หญิงใหญ่สั่งสอนวิชาความรู้ให้ข้าเพียงเท่านั้น แต่พี่หญิงใหญ่กลับด่าว่าข้าเป็นหมาป่าตาขาว”

ต่งเยว่ซินเองก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยาดน้ำตาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“นายท่าน ข้ารู้ว่าพวกเราสองแม่ลูกมีฐานะต่ำต้อย แต่ถึงอย่างไรเถียนเถียนก็ยังเป็นน้องสาวของคุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้ออกมา มันรุนแรงเกินไปจริง ๆ”

ยิ่งได้ฟังคำพูดของสองแม่ลูก ซูอี้เหวินก็ยิ่งรู้สึกโกรธ เดิมทีเขากำลังหาโอกาสดึงอำนาจการดูแลจวนกลับมาจากซูหรงหรงอยู่แล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้จึงนับว่าเป็นข้ออ้างชั้นดี เมื่อคิดได้เช่นนั้นซูอี้เหวินจึงแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

“เจ้าด่าน้องสาวของตนเองว่าเป็นหมาป่าตาขาว ในฐานะพี่สาว เจ้าไม่รู้จักรักและเอ็นดูน้อง ในฐานะคุณหนูใหญ่ เจ้ากลับใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น ข้าคิดว่าเจ้าไม่เหมาะที่จะดูแลเรือนหลังของจวนอีกต่อไป”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของต่งเยว่ซินก็พลันสว่างวาบด้วยความยินดี เพราะนี่คือสิ่งที่นางรอคอยมาตลอดตั้งแต่เข้าจวนหย่งอันโหวมา แม้ว่านางจะไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินผู้เป็นภรรยาเอก แต่หากนางได้มีหน้าที่เป็นผู้ดูแลจวนก็จะไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นนางกับลูกอีก และหากซูหรงหรงถูกยึดอำนาจการดูแลจวน คนที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดย่อมเป็นนาง

ซูหรงหรงจ้องมองสีหน้าของคนทั้งสาม ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง

“อ้อ! ที่แท้ท่านพ่อคิดจะยึดอำนาจการดูแลจวนจากลูกนี่เอง”

คำพูดของนางทำให้ซูอี้เหวินมีสีหน้าชะงัก แต่ซูหรงหรงกลับหัวเราะออกมาเบาเบา ๆ

“หากท่านพ่ออยากทำเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ลูกก็ยินดีเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในเรือนหลันฮวานิ่งงันไปในทันที

“เช่นนั้นท่านพ่อก็ส่งคนไปเชิญผู้อาวุโสทั้งหมดของสกุลซูมาเถิดเจ้าค่ะ เปิดศาลบรรพชน ไต่สวนกันให้ชัดเจน ลูกเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าลูกทำผิดตรงไหน”

คำพูดของนางทำให้ซูอี้เหวินขมวดคิ้ว แต่ซูหรงหรงยังคงพูดต่อ

“ลูกเชื่อว่าตนเองหาได้ทำความผิด แต่คนที่ผิดก็คือท่านพ่อ เพราะท่านลำเอียงต่ออนุและบุตรสาวที่ถือกำเนิดจากอนุอย่างออกนอกหน้า ไม่ทันได้สอบถามก็คิดจะลงโทษลูกแล้ว”

ทั้งซูอี้เหวินและต่งเยว่ซินพลันมีสีหน้าซีดเผือดไปในทันที

“คุณหนูใหญ่ ท่าน...”

“หุบปาก!”

ซูหรงหรงตวาดพลางหันไปมองนาง สายตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

“ที่นี่มีที่ให้อนุเช่นเจ้าพูดแทรกด้วยหรือ”

ต่งเยว่ซินแสร้งทำเป็นเนื้อตัวสั่น ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก ซูหรงหรงหันกลับไปมองผู้เป็นบิดา

“หากเปิดศาลบรรพชนจริง ไม่ใช่แค่ท่านพ่อที่จะถูกลงโทษตามกฎสกุล แม้แต่ต่งอี๋เหนียงก็อาจถูกโบยตีและขายออกจากจวน”

ซูอี้เหวินพลันหน้าถอดสีไปในทันที

“เจ้ากล้าหรือ”

“เหตุใดลูกจะไม่กล้ากันเล่าเจ้าคะ”

ซูหรงหรงเอ่ยพลางยิ้มออกมาอย่างเย็นชา

“อนุคนหนึ่งมีฐานะสูงกว่าสาวใช้เพียงขั้นเดียว แต่กลับกล้ายุยงให้บุตรสาวของตนมารบกวนบุตรสาวสายตรง กล้ายุแยงให้เกิดความขัดแย้งภายในจวน โทษเพียงเท่านี้ก็หนักพอแล้วที่จะทำให้ต่งอี๋เหนียงถูกขายออกไป”

นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“และยังมีเรื่องเมื่อสามปีก่อนอีก”

ประโยคนั้นทำให้ซูอี้เหวินหน้าซีดลงไปอีกเขาทำท่าว่าจะเปิดปากพูดแต่กลับไม่ทันคำพูดของซูหรงหรง

“สามปีก่อน ท่านพ่อหลงใหลอนุจนทอดทิ้งภรรยาเอก ปล่อยให้มารดาของลูกต้องตรอมใจจนสิ้นชีวิต หากเรื่องนี้ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ท่านคิดว่าผู้อาวุโสสกุลซูจะตัดสินอย่างไร คิดว่าผู้คนในเมืองหลวงจะพูดถึงเรื่องนี้อย่างไร”

ทุกคำพูดราวกับค้อนหนักที่ทุบลงมาบนหัวใจของซูอี้เหวิน แม้จะเห็นสีหน้าของเขาแต่ซูหรงหรงยังไม่ยอมหยุดพูด

“ถึงเวลานั้นชื่อเสียงของสตรีที่ใช้ความงามยั่วยวนเจ้านายจนภรรยาเอกตรอมใจตายอย่างต่งเยว่ซิน ล้วนจะกลายเป็นเรื่องเล่าของคนทั้งเมืองหลวง นางเป็นอนุของท่านพ่อ ย่อมจะทำลายชื่อเสียงของท่านพ่อและชื่อเสียงของจวนหย่งอันโหว แล้วเหล่าผู้อาวุโสของสกุลจะยอมปล่อยให้ต่งเยว่ซินมีชีวิตรอดหรือ”

ต่งเยว่ซินทรุดนั่งลงกับพื้น ใบหน้าไร้สีเลือด ซูหรงหรงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“และที่สำคัญหากท่านตาของลูกทราบเรื่องนี้ด้วยอารมณ์ของท่าน ท่านพ่อคิดหรือว่าตนเองจะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้”

ปัง! ซูอี้เหวินตบโต๊ะจนถ้วยชากระเด็นตกแตก

“ซูหรงหรง! เจ้ากล้าข่มขู่ข้าหรือ”

ความโกรธของเขาปะทุถึงขีดสุด

“ใครก็ได้! จับตัวคุณหนูใหญ่ไปรับโทษโบย”

เสียงคำสั่งดังก้องไปทั่วห้อง แต่ทว่า... กลับไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว

สาวใช้ภายในเรือนหลันฮวายังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้น บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดก้าวออกมาแม้แต่คนเดียว ความเงียบแผ่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ซูอี้เหวินมองซ้ายมองขวา สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป

"พวกเจ้าหูหนวกกันหรือ ข้าสั่งให้จับตัวนาง"

ก็ยังคงไม่มีผู้ใดกล้าขยับ ในตอนนั้นเอง เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ถึงความจริงอันน่าหวาดหวั่น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยสนใจเรื่องภายในจวน ทุกอย่างถูกส่งต่อให้จ้าวซินหรูเป็นผู้ดูแล

หลังจากจ้าวซินหรูเสียชีวิตแล้ว อำนาจทั้งหมดก็ตกอยู่ในมือซูหรงหรง ทั้งสาวใช้และบ่าวรับใช้ทุกคนล้วนถูกคัดเลือกโดยสองแม่ลูก ผ่านการอบรมสั่งสอนจากพวกนาง ได้รับเบี้ยหวัดจากพวกนาง ได้รับความเมตตาจากพวกนาง คนเหล่านี้จึงภักดีต่อซูหรงหรงมากกว่าท่านโหวผู้แทบไม่เคยเหลียวแลเรือนหลังอย่างเขา

ทันใดนั้นซูอี้เหวินจึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า แม้เขาจะเป็นเจ้าของจวน แต่จวนโหวแห่งนี้กลับถูกซูหรงหรงควบคุมเอาไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ซูหรงหรงเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เป็นบิดา นางมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ท่านพ่อ! ที่ผ่านมา ลูกยึดถือความกตัญญูเป็นหลัก ดังนั้นลูกจึงอดทน ทั้งเอาอกเอาใจ ทั้งไม่เคยโต้เถียง แม้ท่านจะลำเอียงเพียงใด ลูกก็ยังยอมถอย”

นางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายไปเหลือเพียงความเย็นชาบนใบหน้า แล้วจึงได้เอ่ยต่อ

“แต่ยามนี้ เมื่อท่านพ่อเริ่มแสดงความลำเอียงอย่างออกนอกหน้า เริ่มคิดแย่งชิงผลประโยชน์ของลูกเพื่อยกให้อนุและบุตรสาวที่ถือกำเนิดจากอนุของท่านพ่อ ความกตัญญูของลูกก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว”

ดวงตาของซูหรงหรงเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี

“ลูกจะยังคงนับถือว่าท่านคือบิดา เพราะเห็นแก่สายเลือด แต่หากท่านพ่อยังคิดจะกดขี่ลูกเช่นนี้ต่อไป ลูกก็ไม่รังเกียจที่จะเปิดศาลบรรพชนฟ้องร้องต่อผู้อาวุโส และทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้เห็น ว่าท่านโหวผู้สูงส่งแห่งจวนหย่งอันโหว เป็นคนเช่นไร”

ภายในโถงของเรือนหลันฮวาเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ซูอี้เหวินจ้องมองบุตรสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า เด็กสาวที่เคยเชื่อฟังและอ่อนโยนผู้นี้ ได้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว และที่น่ากลัวยิ่งกว่า... เขาเพิ่งค้นพบว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคนที่ควบคุมจวนหย่งอันโหวเอาไว้ในมือไม่ใช่เขาแต่เป็นซูหรงหรงต่างหาก