บทที่ 9 แผนแย่งชิง

วันรุ่งขึ้นซูอี้เหวินก็ส่งคนสนิทที่เคยดูแลซูหรงเจ๋อออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังจวนไหวกั๋วกง หน้าที่ของคนผู้นั้นมีเพียงอย่างเดียวก็คือการยุยงซูหรงเจ๋อ ทำให้ซูหรงเจ๋อหลงเชื่อว่าพี่สาวของเขากำลังถูกรังแก

น้องชายเพียงคนเดียวของนางอย่างซูหรงเจ๋อจึงควรจะออกจากจวนไหวกั๋วกง กลับมาคอยปกป้องพี่สาวที่จวนหย่งอันโหว หลังจากซูหรงเจ๋อกลับเข้าจวนมาแล้ว ซูอี้เหวินก็มีหลากหลายวิธีที่จะทำให้ซูหรงเจ๋อกลายเป็นแต้มต่อรองที่เขาจะใช้บีบบังคับซูหรงหรง

“คุณชายน้อยขอรับ ยามนี้ต่งอี๋เหนียงกับคุณหนูรองกำลังร่วมมือกันกลั่นแกล้งคุณหนูใหญ่ ท่านโหวก็ลำเอียงเข้าข้างพวกนาง หากคุณชายอยากปกป้องคุณหนูใหญ่ก็ควรรีบกลับจวนเถิดขอรับ”

เมื่อเห็นว่าซูหรงเจ๋อยังคงสงบนิ่งบ่าวรับใช้จึงได้เอ่ยต่อ

“การเรียนสำคัญก็จริงนะขอรับ แต่คุณหนูใหญ่คงจะต้องการคุณชายน้อยมากกว่า”

คำพูดของบ่าวรับใช้ทำให้ซูหรงเจ๋อยิ้มออกมา พวกเขาคงคิดว่าซูหรงเจ๋อจะร้อนใจและคงคิดว่าซูหรงเจ๋อจะรีบกลับมา แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เมื่อวานนี้ซูหรงหรงได้ส่งจดหมายมาจนถึงมือของซูหรงเจ๋อแล้ว

จดหมายที่ซูหรงหรงเขียนมา ทำให้ซูหรงเจ๋อไม่สนใจถ้อยคำยุยงของบ่าวรับใช้ นอกจากจะเอ่ยปากขับไล่บ่าวรับใช้ให้กลับจวนหย่งอันโหวแล้วเขายังสำทับไปอีกว่า

“หากไม่มีธุระสำคัญก็ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้า บอกกับคนที่ส่งเจ้ามาด้วยว่าไม่ต้องมาเสียเวลากับข้าหรอก เด็กน้อยเช่นข้าไม่คิดจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของผู้ใหญ่”

เมื่อซูหรงเจ๋อเอ่ยออกมาเช่นนี้ บ่าวรับใช้จึงทำได้แค่เพียงต้องกลับจวนไปรอรับการลงโทษจากซูอี้เหวิน โทษฐานที่เขาพูดจายุยงซูหรงเจ๋อไม่สำเร็จ

ภายในจดหมายที่ซูหรงหรงส่งมาให้ซูหรงเจ๋อ นางเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างอย่างละเอียด ตั้งแต่การที่ซูเถียนเถียนไปรบกวนนางจนถึงเรือนหลันฮวา อยากให้นางช่วยอบรมสั่งสอนซูเถียนเถียน แต่นางไม่คิดจะเสียเวลาเพิ่มโอกาสให้บุตรีที่ถือกำเนิดจากอนุผู้นั้นปีนป่ายขึ้นมาเหยียบบนศีรษะของนาง

พวกนางโต้เถียงกัน สุดท้ายซูเถียนเถียนก็ร้องไห้วิ่งไปฟ้องซูอี้เหวินเรื่องที่นางด่าซูเถียนเถียนไปว่า ซูเถียนเถียนคือสุนัขป่าตาขาวที่รอวันหันมาแว้งกัด

นางเล่าแม้กระทั่งเรื่องที่ซูอี้เหวินพยายามจะใช้โอกาสนี้ยึดอำนาจการดูแลจวนไปจากนาง จนลุกลามไปถึงการที่นางข่มขู่ว่าจะเปิดศาลบรรพชนเพื่อไต่สวน คนที่เต็มไปด้วยความผิดต่อมารดาของนางอย่างซูอี้เหวินย่อมไม่มีทางยินยอมให้นางเปิดศาลบรรพชนมาไต่สวนความผิดอย่างแน่นอน

ดังนั้นช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับซูอี้เหวินและคนในเรือนมู่ตานไม่ค่อยจะดีต่อกันนัก พวกเขาไม่สามารถควบคุมและยึดอำนาจการดูแลจวนไปจากมือของนาง ดังนั้นจึงต้องพยายามที่จะทำทุกวิถีทางให้นางยอมแพ้

การที่ซูหรงเจ๋ออยู่ที่จวนไหวกั๋วกง จึงเป็นเรื่องดีสำหรับนางที่จะลงมือเล่นงานกับคนที่ฉากหน้าแสดงตนว่าหวังดี แต่ฉากหลังกลับคิดหาหลากหลายวิธีที่จะมาเล่นงานนาง นางอยากจะลงมืออย่างไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ดังนั้นหากไม่มีความจำเป็นนางไม่อยากให้ซูหรงเจ๋อกลับจวนหย่งอันโหวในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดนี้

ท้ายจดหมายยังมีประโยคหนึ่งที่ซูหรงหรงตั้งใจเขียนเอาไว้อย่างชัดเจน

“ไม่ว่าผู้ใดจะพูดอะไรกับเจ้า เจ้าห้ามเชื่อ! เรื่องภายในจวน พี่สามารถจัดการได้ เจ้าจงตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้ดีก็พอ”

เมื่อซูหรงเจ๋ออ่านจดหมายจบ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“พี่หญิงนี่นะ...” เขาส่ายหน้าอย่างขบขัน หากไม่ติดคำว่ากตัญญู เขาเชื่อจริง ๆ ว่าพี่สาวของตนคงไม่ได้เพียงพูดจาข่มขู่เรื่องจะเปิดศาลบรรพชนเพื่อไต่สวนบิดา แต่นางพร้อมจะลงมือทำจริงๆ

น่าเสียดายที่บิดาของเขาไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะปล่อยให้พี่สาวของเขาลงมือได้ดังใจปรารถนา นางจึงส่งจดหมายมาบอกเล่าและตักเตือนเขา เพื่อไม่ให้เขาหลงเชื่อคนไม่ดีเหล่านั้น

การที่ซูหรงหรงส่งจดหมายมาบอกเล่าและเตือนเอาไว้ก่อนนับเป็นเรื่องดี เพราะจดหมายฉบับนี้ทำให้ซูหรงเจ๋อสามารถเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายในจวนได้อย่างชัดเจน

ตอนที่บ่าวรับใช้ที่เคยดูแลตามมาจนถึงที่นี่ เขาก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งที่พี่สาวของเขาเขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังอย่างแน่นอน

ทว่า... สิ่งที่ซูหรงเจ๋อและซูหรงหรงไม่รู้ก็คือ จดหมายฉบับนั้นไม่ได้มีแค่เพียงซูหรงเจ๋อที่ได้อ่าน

ในช่วงเวลานี้ องค์ชายสามเซียวจิ่นอันกำลังมาฝึกวิชาการต่อสู้และศึกษาตำราพิชัยสงครามร่วมกับบรรดาคุณชายของจวนไหวกั๋วกง ด้วยเหตุนี้เขาจึงสนิทสนมกับซูหรงเจ๋อไม่น้อย

วันนั้นจดหมายฉบับดังกล่าวกางอยู่บนโต๊ะหนังสือ เซียวจิ่นอันเห็นเข้าโดยบังเอิญ และเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง เขาก็อดเหลือบมองไม่ได้ หลังจากนั้น... เขาก็อ่านจนจบโดยไม่รู้ตัว หลังอ่านจบเซียวจิ่นอันยืนเงียบอยู่นาน

ซูหรงหรง... เขารู้จักนางดี นางคือคู่หมั้นขององค์ไท่จื่อเซียวเทียนเช่อ ตั้งแต่วัยเยาว์ นางก็โดดเด่นเหนือเด็กสาวคนอื่น ๆ ทั้งงดงาม อ่อนหวาน มีมารยาท และเฉลียวฉลาด เป็นเด็กผู้หญิงที่สามารถเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นสตรีในอุดมคติที่ผู้คนต่างชื่นชมและอยากได้เป็นคู่ครอง

แต่วันนี้... ภาพลักษณ์ทั้งหมดในความทรงจำของเขากลับถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น กลับซุกซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้

ภายใต้ท่าทางเรียบร้อยนั้น กลับเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและการวางแผนที่แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนยังเทียบไม่ได้

ยิ่งคิดเซียวจิ่นอันก็ยิ่งรู้สึกสนใจ สตรีเช่นนี้หาได้ยากนัก น่าเสียดายที่ดอกไม้เช่นนางกลับถูกปักลงบนกองมูลวัว

เมื่อนึกถึงเซียวเทียนเช่อ ดวงตาของเขาก็ฉายแววดูแคลน หลายปีมานี้ องค์ไท่จื่ออาศัยเพียงอำนาจเก่าที่อดีตฮองเฮาทรงทิ้งเอาไว้ ไม่เคยสร้างผลงาน ไม่เคยพัฒนาตนเอง เอาแต่คิดจะพึ่งพาอำนาจจากตระกูลฝ่ายภรรยาที่องค์ไท่จื่อตั้งใจจะสมรสด้วย

ตรงกันข้ามกับเขาที่ไม่มีใครมอบสิ่งใดให้ ทุกอย่างที่ได้มา ล้วนต้องแย่งชิงด้วยสองมือของตนเอง เซียวจิ่นอันทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบไม้เกิดเป็นเสียงแผ่วเบา มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เดิมที... สิ่งที่เขาอยากแย่งชิงมีเพียงตำแหน่งไท่จื่อของเซียวเทียนเช่อ แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะอยากแย่งชิงสัญญาการหมั้นหมายฉบับนั้นมาด้วย และเมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจ เขาก็พบว่าความคิดนี้เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ได้ครอบครองทั้งหญิงงาม ได้ครอบครองทั้งอำนาจ อีกทั้งยังได้ครอบครองสตรีที่เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและเขี้ยวเล็บอันคมกริบ ความทะเยอทะยานที่เขาพยายามซุกซ่อนเอาไว้พลันพุ่งทะยานออกมา จนเขารอไม่ไหวแล้วที่จะเข้าไปแย่งชิงซูหรงหรงมาเป็นคู่หมายของตนเอง

หลังจากนั้นแผนการแย่งชิงของเซียวจิ่นอันก็เริ่มต้นขึ้น เขาไม่เพียงพยายามตีสนิทกับซูหรงเจ๋ออย่างออกหน้าออกตา แต่เขายังหมั่นแวะเวียนไปที่ตำหนักบูรพา เพื่อพูดคุยกับองค์ไท่จื่อเป็นประจำ

“เหตุใดช่วงนี้น้องสามจึงได้ขยันแวะเวียนมาที่นี่ ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้น้องสามมักจะขลุกตัวเรียนรู้กับบรรดาคุณชายจากจวนไหวกั๋วกงมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงได้มีเวลาแวะเวียนมาหาพี่ได้” คำถามของเซียวเทียนเช่อทำให้เซียวจิ่นอันแย้มยิ้มออกมาในทันที

“พอได้ยินข่าวคราวเรื่องความดุร้ายของคุณหนูใหญ่จวนหย่งอันโหวเข้า กระหม่อมก็เลยคิดถึงเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ” คำพูดของเซียวจิ่นอันทำให้เซียวเทียนเช่อนิ่วหน้า

“เจ้ากำลังเอ่ยถึงหรงหรงเช่นนั้นหรือ เรื่องที่เจ้าได้ยินมาคงจะมีคนตั้งใจใส่ร้ายนางแล้ว นางทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยนถึงเพียงนั้น จะกลายเป็นสตรีดุร้ายได้อย่างไร” ถ้อยคำประโยคนี้ของเซียวเทียนเช่อทำให้เซียวจิ่นอันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“อาจจะมีคนใส่ร้ายนางจริงๆ ก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ แต่ถึงอย่างไรจวนไหวกั๋วกงก็เป็นจวนสกุลเดิมของมารดาของนาง คนที่กล้าพูดจาเช่นนี้ในจวนกั๋วกงช่างกล้าหาญเสียงจริง”

ถ้อยคำประโยคนี้ของเซียวจิ่นอันทำให้สีหน้าของเซียวเทียนเช่อพลันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ส่วนสีหน้าของเซียวจิ่นอันกลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ข้อเสียที่เป็นจุดเด่นมากที่สุดขององค์ไท่จื่อผู้นี้ก็คือ “ความหูเบา” เขาจึงจงใจมาพูดจาเช่นนี้ที่ตำหนักบูรพา

คนอย่างเซียวเทียนเช่อมักจะชื่นชอบแค่เพียงความสมบูรณ์แบบ แม้ว่าจะมีความสัมพันธ์อันดีกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่หากรู้ว่าสตรีที่เป็นคู่หมายของตนเองมีข้อเสีย เซียวเทียนเช่อก็จะเริ่มมองหา “สตรีอื่น” ที่จะสามารถมอบความสมบูรณ์แบบให้เขาได้ในทันที