1.2

ที่พวกนี้พูดไปก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง เพราะฉันเคยเกือบโดนฉุดครั้งหนึ่ง แต่แค่เกือบนะเพราะแค่ไอ้นักเลงพวกนั้นเดินเข้ามาจับแขนฉันก็โดนการ์ดที่พ่อให้ตามมาคุมห่าง ๆ จัดการแล้ว และนั่นมันก็เมื่อสมัยมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายโน่นแหละ ตอนนั้นทั้งพ่อทั้งพี่ฉันให้ลูกน้องตามคุมแจเลย

ต่างจากหลังเรียนจบหน่อยโดยเฉพาะช่วงนี้ที่ตั้งแต่ขอพ่อว่าไม่ต้องให้การ์ดตามคุมแล้ว ชีวิตส่วนใหญ่ก็อยู่แค่โรงพยาบาลกับบ้าน นาน ๆ ถึงได้ออกมาเที่ยวเพราะไม่ค่อยมีเวลา แค่กินนอนให้ตรงเวลายังยาก คิดผิดหรือคิดถูกกันแน่เนี่ยที่เลือกเรียนหมอ

แล้วดูสิ นาน ๆ ออกมาเที่ยวทั้งทีดันมาเจอโมเมนต์ดี ๆ ของคนอื่นเสียได้ แต่จะให้เรียกว่าภาพบาดตาบาดใจก็ไม่ถึงขนาดนั้น เอาตรง ๆ  คือฉันไม่ได้เสียดายผู้ชายคนนั้นเลย

แฟนเก่าหลบไปพอดีว่าที่แฟนใหม่หางแถวยาวไปถึงเชียงรายแล้วจ้า

ฉันรีบเดินปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งเฟิร์นให้ทะเลาะกับจูนต่อไปเพราะปวดฉี่จนจะอั้นไม่ไหวแล้ว ระหว่างทางเดินชนใครไปบ้างก็ขอโทษด้วยนะ พรุ่งนี้วันหยุดคืนนี้คนเยอะเป็นพิเศษจนเดินเบียดเสียดกัน คลับหรูระดับนี้แต่แอบมีโซนที่คนเยอะจนแทบจะเดินเหยียบเท้ากันอยู่เหมือนกันแฮะ ได้แต่พูดว่าขอโทษทุกครั้งที่เดินชนคนไม่ได้มองหน้าใครเลย ห้องน้ำอยู่ไหน ใจคิดอยู่แค่นี้

จนจัดการธุระเสร็จก็ออกมายืนส่องกระจกเช็กหน้าผมเพิ่มความมั่นใจ เรียบร้อยแล้วฉันก็พาตัวเองที่เริ่มเซด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกไปจากห้องน้ำ และในตอนนั้นเอง…

“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งจะ...” คำพูดสุดท้ายถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ

“เรามาทำอะไรที่นี่” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยถามแข็งกร้าวในขณะที่ฉันกำลังกล่าวขอโทษที่เดินออกจากห้องน้ำไปชนกับแผงอกเขาอย่างจัง และนั่นทำให้ฉันชะงักเมื่อรับรู้ได้ว่าผู้ชายตรงหน้านั่นคือ... ‘ไอ้พี่ธิต!’

“เหอะ!” กรรวีเบ้ปากมองบนใส่แล้วตั้งใจจะเชิดหน้าเดินออกมาสวย ๆ  แต่กลับมีมือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวเอาไว้ก่อน

“อ๊ะ!” เธอถลึงตาดุใส่สั่งให้เขาปล่อย หากนอกจากเขาจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังดึงเธอเข้าไปใกล้ขึ้นกว่าเดิมจนตัวติดกันก่อนเอ่ยถามอย่างกังวลใจ

“มาที่นี่ทำไม?” มือหนาจับแขนเธอไม่ปล่อย อยากกอดมากกว่า ทว่ารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสิทธิแล้ว

“เสือก” กรรวีตอกกลับด้วยคำหยาบคายอย่างไม่คิดไว้หน้า ไม่หลงเหลือความคิดถึงในแววตา คำพูดหวานหูหรือการให้เกียรติกันอย่างที่เคยผ่านมาก็ไม่มีให้ ไม่สนว่าจะแก่กว่ากี่ปี ไม่สนรุ่นพี่รุ่นน้องอะไรทั้งนั้น

เลิกกันแล้วมีสิทธิอะไรมาถามด้วยท่าทางเหมือนหึงหวงแบบนี้ไม่ทราบ

“หงส์!” ส่วนเขาตะคอกใส่อย่างไม่พอใจเช่นกันที่หญิงสาวพูดจาหยาบคาย แต่แล้วไงใครแคร์?

“ทำไม!” ความดื้อรั้นในแววตาหญิงสาวทำเอาสาธิตต้องผ่อนลมหายใจพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง รู้ดีว่าหากยังร้อนใส่กันอย่างนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้น

“หงส์มากับใคร?” เขาถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเย็นลง แต่หญิงสาวก็ยังตอกกลับคำเดิมว่า...

“เสือก” พลางดันตัวเองออกห่างเขา สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม

“คุยกันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง พี่แค่ถามว่าเรามากับใคร ทำไมเราต้องพูดจาหยาบคายใส่พี่ขนาดนี้ด้วย?”

“อ่อ... ค่ะ! กราบขออภัยที่หยาบคายใส่ด้วยนะคะอาจารย์สาธิต ขอตัว!” กรรวีประชดประชัน เห็นหน้าเขานาน ๆ แล้วอยากอาเจียนชะมัด แต่คนหน้าด้านก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ  

“หงส์..” สาธิตอ่อนใจ ขณะที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ ก็มีเสียงเล็กแหลมแปดปรอทลอยดังมาแต่ไกล

“ทำอะไรกันน่ะ! นี่! ปล่อยสามีฉันเลยนะหมอหงส์!” นานาเดินมากระชากกรรวีให้แยกกับสามีตน

กรรวีกลอกตาเมื่อจังหวะนรกมีอยู่จริง แค่บังเอิญมาเที่ยวที่เดียวกันก็เป็นเสนียดชีวิตจะตายอยู่แล้ว ดันมีซีนเราสองสามคนอะไรแบบนี้อีก จะบ้าตาย!

“เธอมาทำไม บอกแล้วไงว่าให้รอที่โต๊ะ” ชายหนุ่มพูดกับหญิงสาวที่มาใหม่