หงส์ฟ้ากับซาตาน (20+)

“แต่งงานกับพี่นะ”

“ฮึก~ ค่ะ.. แต่งค่ะ”

สิ้นสุดฉากขอแต่งงานแสนโรแมนติกท่ามกลางเสียงเชียร์กึกก้อง ตามด้วยเสียงโห่ร้องและปรบมือร่วมยินดีกับคู่รักที่กำลังสวมแหวนให้กัน บรรยากาศการขอแต่งงานกลางคลับหรูใจกลางเมืองช่างแสนโรแมนติกและน่าอิจฉาอะไรปานนั้น แล้วทั้งสองก็ประกบจูบดูดดื่มแลกน้ำลายกันอย่างไม่แคร์สายตาใคร

ส่วนฉันที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลก็ได้แต่เบ้ปากมองบน เหอะ! ผีเน่ากับโลงผุชัด ๆ  เชิญไปรักกันให้ตายเลยเถอะค่ะ อีนรก!

ทั้งอวยพรและสรรเสริญแฟนเก่ากับชู้รักที่ยืนยิ้มหน้าบานเป็นจานข้าวหมา ที่ตอนนี้ได้เลื่อนสถานะเป็นว่าที่ภรรยาอยู่ในใจ

“ปากคว่ำจนสันนิบาตกินหน้าไปครึ่งซีกแล้วจ้ะเพื่อนจ๋า เบาได้ก็เบานะ” เสียงเพื่อนชายใจเป็นสาวอย่างแบมพูดแซะ จนต้องหันควับค้อนตาใส่

“สันนิบาตอะไรล่ะ ออกจะสวยขนาดนี้” ตอกกลับไปอย่างมั่นหน้า พร้อมโพสต์ท่าประหนึ่งมิสแกรนด์จนเพื่อนที่มาด้วยกันออกอาการหมั่นไส้ แต่เพราะสนิทและรู้นิสัยกันดีเลยไม่มีใครว่าอะไร เอาแต่กลอกตาแล้วส่ายหน้าเอือมระอาให้เหมือนทุกครั้งที่ฉันอวยตัวเองนั่นแหละ

“สวยให้ห้ามั่นหน้าให้ล้าน”

“ก็สวยจริงอะ ไอ้เวรนั่นมันตาถั่วทิ้งพี่ไปได้ไงก็ไม่รู้เนอะ”

อืม ยกเว้นไว้คนหนึ่งที่ไม่เคยด่า ยังเอาแต่อวยตลอดก็ไม่พ้นน้องแจ๊ครุ่นน้องร่วมอาชีพคนนี้

“น่ารัก” ฉันหยิกแก้มขาวเบา ๆ เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับเขินจนหน้าแดง เข้าใจอยู่นะว่าฉันมันสวย รวย เก่ง เพอร์เฟกต์ขนาดนี้คงไม่แปลกถ้าใครจะชอบ ยกเว้นไอ้บ้านั่นที่เพิ่งมีฉากขอแต่งงานไปเมื่อกี้ กล้าดียังไงถึงเขี่ยฉันทิ้งแล้วไปขอผู้หญิงคนใหม่แต่งงานได้ภายในเวลาไม่กี่เดือนกัน

นี่ใคร! นี่หมอหงส์ กรรวีเลยนะเว้ย

อกหักไม่เจ็บเท่าเสียหน้า ทั้งเจ็บทั้งอายที่มันทิ้งฉันก่อนแถมยังชิงแต่งงานตัดหน้าอีก ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เพียงเพราะไม่ยอมมีอะไรด้วย แถมโดนบรรดาพี่ชายตัวดีส่งคนไปขู่สั่งสอนที่มาแอบคบกับฉัน แค่นั้นเนี่ยนะ!

คนเราถ้ารักกันจริงอุปสรรคแค่นี้หรือแค่ไหนก็ต้องอดทนฝ่าฟันไปด้วยกันได้ แต่นี่อะไรกันไม่ทันไรก็ไม่ทนแล้ว ดีนะที่คบกันได้แค่ไม่กี่เดือน และดีนะที่ถึงฉันจะแรดยังไงแต่ก็ยังมีความยับยั้งชั่งใจไม่ยอมปล่อยตัวไปมีอะไรด้วยง่าย ๆ  ไม่อย่างนั้นคงเสียดายของแย่

“ไปห้องน้ำก่อนนะ” บอกเพื่อนสนิทก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ไปแอบร้องไห้ที่โดนผู้ชายเทเหรอคะ” เฟิร์นหันมาพูด

“โอ๊ย สาบานว่ามึงไม่รู้จักกู” รู้ว่าเพื่อนแซวเล่นขำ ๆ แต่ตอนนี้ฉันขำไม่ออกไง

พวกมันรู้ดีว่าฉันไม่ได้รักอะไรไอ้ธิตนั่นมากมาย แต่ที่คบก็เพราะว่าอยากลองมีแฟนดูบ้างสักครั้ง โพรไฟล์หมอนั่นพอใช้ได้ ทำงานเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาวิศวะฯของมหาวิทยาลัยชื่อดังในภาคใต้ที่เป็นเครือเดียวกันกับโรงพยาบาลที่ฉันทำงานอยู่ อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไปมาหาสู่กันง่ายเลยตกลงลองคบดู

เมื่อก่อนเรียกพี่ธิตเพราะแก่กว่าฉันตั้งห้าปี แต่ตอนนี้ขอเรียกไอ้เพราะเกลียดมันเข้าไส้แล้ว

“เออๆ รู้หรอกน่า แค่หยอกเล่นปะล่ะ ปะ! กูไปเป็นเพื่อน” เฟิร์นลุกขึ้นคล้องแขนฉันแล้วทำปากยื่นแก้มป่องใส่

“น่ารักตายแหละอิผี” พูดแล้วก็ยกนิ้วชี้ไปจิ้มนมเพื่อนด้วยความหมั่นไส้คนอะไรนมใหญ่น้อยกว่าลูกมะพร้าว

“นี่มึงปวดฉี่ด้วยหรือแค่อยากเดินไปอ่อยผู้ เอาดี ๆ” จูนที่นั่งจิ้มมือถือส่งข้อความด่าสามีอยู่นานสองนานเงยหน้าขึ้นถามเฟิร์น คู่นี้กัดกันเป็นเรื่องปกติ

ไม่ใช่แค่คู่นี้สิ เรียกว่ายกแก๊งเลยดีกว่า เป็นแก๊งหมอที่ปากหมายกกลุ่มก็ว่าได้ สำหรับคนนอกพวกเราจะวางตัวสุภาพเชื่อถือได้ ด้วยเพราะอาชีพหน้าที่การงาน สังคมที่บ้านหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่เมื่อรวมกลุ่มกันมันก็จะเป็นตัวเองอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ โปรดอย่าถือสาในความหยาบโลน

“โอ๊ย มองกูดี ๆ หน่อยก็ได้แมะ ก็แค่ห่วงเพื่อนปะล่ะ เดี๋ยวแม่งก็โดนลากไปปล้ำอีกหรอก”

“มึงก็เลยจะเสนอหน้าให้โดนปล้ำแทนว่างั้น”

“ไม่อะ กูจะจับเขาปล้ำเองมากกว่า” แล้วเพื่อน ๆ ฉันก็แซวกันตามประสา เสียงดังลั่นจนโต๊ะข้าง ๆ หันมามองแล้วหัวเราะด้วย