Beranda / รักโบราณ / หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ / บทที่ 118 เจ้ายังงดงามเช่นเดิม

Share

บทที่ 118 เจ้ายังงดงามเช่นเดิม

last update Tanggal publikasi: 2026-09-13 21:01:20

หลี่เซวียนมองเปลวไฟในเตาถ่าน ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งตำหนักเช่นเดียวกับอากาศหนาวทวีความรุนแ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci
Komen (1)
goodnovel comment avatar
จิราพร ฟักเจริญ
เริ่มไม่ปล่อยให้อ่านอีกแล้ว น่าเบื่อ
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 285 จดหมายกับกุญแจ

    “เมื่อคืนกระหม่อมสามารถห้ามเลือดได้ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อยามใกล้รุ่ง บาดแผลกลับเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีก ทั้งยังไม่สามารถหยุดได้อย่างที่ควรจะเป็น แม้กระหม่อมจะถวายยาห้ามเลือดและพยายามรักษาบาดแผลแล้วก็ตาม” หมอหลวงอาวุโสหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ “พระโลหิตของฝ่าบาทลดลงอย่างต่อเนื่อง พระวรกายก็อ่อนแรงลงมาก หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป...” “พอแล้ว!” หลี่เซวียนตวาด เสียงดังจนขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างสะดุ้งเฮือก “ข้าไม่ต้องการฟังคำพูดคลุมเครือ บอกมาให้ชัดว่าเจ้าจะรักษาเสด็จพี่ได้หรือไม่!” หมอหลวงอาวุโสก้มหน้าจนหน้าผากแทบแตะพื้น “กระหม่อมกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ แต่บาดแผลอยู่ใกล้จุดสำคัญ ทั้งยังมีการเสียพระโลหิตซ้ำหลายครั้ง...กระหม่อมเกรงว่า หากไม่สามารถควบคุมพระโลหิตให้หยุดไหลได้ในเร็ววันนี้ พระอาการอาจ...” เขาไม่กล้ากล่าวต่อแต่ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าปลายนิ้วของตนเย็นเฉียบ นางก้าวเข้าไปใกล้หมอหลวงอาวุโส ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า “แล้วเมื่อครู่พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมาหรื

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 284 อาการที่ทรุดหนักลง

    แสงแรกของรุ่งอรุณค่อยๆ สาดผ่านชายคาตำหนักบรรทม ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า ทว่าความเงียบสงบของยามเช้ากลับไม่อาจปัดเป่าความอึมครึมที่ปกคลุมทั่วทั้งตำหนักได้ตลอดทั้งคืน ไม่มีผู้ใดกล้าพักผ่อนอย่างแท้จริง หมอหลวงผลัดเปลี่ยนกันเข้าออกตำหนักเพื่อถวายการรักษา ขันทีและนางกำนัลต่างเดินอย่างระมัดระวัง แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ยังถูกกดให้เบาที่สุด ราวกับทุกคนกำลังหวาดกลัวว่าเสียงเพียงเล็กน้อยอาจทำให้ลมหายใจอันแผ่วเบาของฮ่องเต้ขาดหายไป เซี่ยเยว่หลันนั่งรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อคืน นางตั้งใจว่าจะรอจนกว่าหลี่จิ้งเหยียนจะทรงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจว่าจะไม่ยอมพลาดแม้แต่คำเดียวที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีของตระกูลเซี่ย แต่หลังจากอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเอาชนะความตั้งใจของนางอย่างช้าๆ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ เอนพิงเสาข้างประตู ศีรษะเอียงลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงกำผ้าเช็ดหน้าที่มีรอยเลือดจางๆ ติดอยู่ นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อใด หลี่เซวียนเดินกลับมาจากห้องทรงงานในยามฟ้าสาง หลังจากจัดการเรื่องเอกสารที่หายไปจากคลังเ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 283 เขาเคยมาหาข้า

    “หม่อมฉันได้ยินพระองค์ตรัสถึงบิดาของหม่อมฉัน” พระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงัน “ฝ่าบาท...” นางจ้องมองเขาโดยไม่หลบสายตา “พระองค์ตรัสว่า พระองค์ช่วยบิดาของหม่อมฉันไม่ทัน” ภายในตำหนักเงียบลงทันที หลี่เซวียนมองพระเชษฐาอย่างเคร่งเครียด ขณะที่เซี่ยเยว่หลันรู้สึกได้ถึงพระหัตถ์ในมือที่เกร็งขึ้นอย่างชัดเจน หลี่จิ้งเหยียนหลับพระเนตรลงชั่วครู่ คล้ายกำลังรวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เมื่อทรงลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นกลับไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวดจากบาดแผล หากยังมีความรู้สึกผิดบางอย่างที่พระองค์พยายามซ่อนเอาไว้มานานหลายปี “เยว่เยว่...” พระองค์ตรัสช้าๆ “มีบางเรื่อง...ที่ข้าไม่เคยบอกเจ้าตลอดเวลาที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมา” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองติดขัด “เรื่องใดเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ บีบพระหัตถ์ของนางเบาๆ “ก่อนคืนที่บิดาของเจ้าจะเข้าวังหลวงกลางดึกและถูกวางยา...เขาเคยมาหาข้า” ดวงตาของเซี่ยเยว่หลันเบิกกว้าง “อะไรนะเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวต่อ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 282 เจ้าได้ยินว่าอะไร

    เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เยว่หลัน มีบางอย่างที่ข้าอยากให้เจ้ารู้ แม้เราจะพบชื่อของเสด็จพี่อยู่ในราชโองการเก่า แต่จนถึงตอนนี้ เรายังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะยืนยันว่าพระองค์ทรงเป็นผู้สั่งการทุกอย่างด้วยพระองค์เอง” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น “ท่านอ๋องกำลังจะบอกว่า ฝ่าบาทอาจไม่ได้เป็นผู้ลงมือหรือเพคะ?” “ข้ากำลังบอกว่าเรายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด” หลี่เซวียนตอบหนักแน่น “ผู้ลงนามในราชโองการ ผู้สั่งการให้ดำเนินคดี และผู้ที่ลงมือทำให้แม่ทัพเซี่ยต้องตาย อาจเป็นคนเดียวกัน หรืออาจไม่ใช่ก็ได้ เราต้องแยกเรื่องเหล่านี้ออกจากกัน” เซี่ยเยว่หลันนิ่งเงียบ นางเข้าใจเหตุผลของเขา แต่การยอมรับว่าหลี่จิ้งเหยียนอาจมีความจริงบางอย่างที่นางไม่เคยรู้ กลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เพราะหากพระองค์เคยพยายามช่วยบิดาของนางจริง แล้วเหตุใดนางจึงต้องสูญเสียทุกอย่าง หากพระองค์รู้ว่าบิดาของนางไม่ได้เป็นกบฏ เหตุใดจึงปล่อยให้ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยถูกทำลาย และหากพระองค์พยายามช่วยจริง...ใครกันแน่ที่ขัดขวางพระองค์ “ท่านอ๋อง” นางเอ่ยขึ้นหลัง

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 281 ข้าช่วยเขาไม่ทัน

    "ท่านพ่อ...นั่นไม่ใช่บัญชีของพวกเขา...พวกเขาภักดีต่อเรา...ท่านพ่อ..." หัวใจของเซี่ยเยว่หลันพลันกระตุกอย่างรุนแรง บัญชี...นางจ้องมองบุรุษบนเตียง รู้สึกว่าทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขากำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่นางตามหามานานหลายปี “ฝ่าบาท...บัญชีอะไรเพคะ?” นางรีบถาม ทว่าเขากลับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายพระพักตร์อย่างอ่อนแรง “ไม่...อย่าให้พวกเขาเอาไป...” ปลายนิ้วของหลี่จิ้งเหยียนบีบมือของนางแน่นขึ้น “เยว่เยว่...หนีไป...” เซี่ยเยว่หลันรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกระแทกลงกลางอก พระองค์ทรงเรียกชื่อนาง ไม่ใช่กุ้ยเฟย ไม่ใช่ชายาที่อยู่ภายใต้พระบัญชา แต่เป็นชื่อที่พระองค์เคยเรียกในวันที่ทั้งสองยังไม่มีระยะห่างระหว่างกันมากถึงเพียงนี้นางพยายามข่มความสั่นไหวในหัวใจ ก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ “พระองค์กำลังตรัสถึงเรื่องบิดาและครอบครัวของหม่อมฉันหรือเพคะ?” คำถามนั้นทำให้หลี่จิ้งเหยียนพลันนิ่งงันราวกับแม้ในความฝัน ชื่อของแม่ทัพเซี่ยก็ยังเป็นสิ่งที่ทำให้พระองค์ไม่อาจสงบลงได้ ผ่านไปครู่ใหญ่ พระองค์จึงพึมพำออกมาอีกครั้ง

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 280 เสียงละเมอที่อ่อนแรง

    “หม่อมฉัน...” นางกำนัลชราก้มหน้า “หม่อมฉันรับใช้ในตำหนักของฝ่าบาทมาหลายปีแล้วเพคะ วันนี้เห็นฝ่าบาททรงบาดเจ็บเช่นนี้ หม่อมฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่พระองค์ทรง...” นางหยุดพูดราวกับไม่กล้ากล่าวต่อ เซี่ยเยว่หลันมองนางนิ่ง “จะมีวันที่ทรงอะไร?” นางกำนัลชราลังเล ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “จะมีวันที่ฝ่าบาททรงยอมเอาพระวรกายเข้าขวางอาวุธแทนผู้ใดเฉกเช่นวันนี้เพคะ” หัวใจของเซี่ยเยว่หลันกระตุกวูบ นางไม่ตอบในทันที เพียงหันไปมองบุรุษบนเตียงอีกครั้ง นางกำนัลชรารีบก้มศีรษะ “หม่อมฉันล่วงเกินแล้วเพคะ เพียงแต่...ฝ่าบาทไม่เคยรักผู้ใด...นอกจากกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ” “ไม่เป็นไร เจ้าออกไปเถิด” เมื่อประตูปิดลง เซี่ยเยว่หลันก็กลับมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง คำพูดของนางกำนัลยังคงวนเวียนอยู่ในหัว นางไม่รู้ว่าหลี่จิ้งเหยียนเคยทำเช่นนี้เพื่อใครมาก่อนหรือไม่ แต่สิ่งที่นางรู้คือ ในวินาทีที่ซูเฟยพุ่งเข้ามา เขาไม่มีเวลาคิดทบทวน ไม่มีเวลาชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย และไม่มีเวลาสร้างคำโกหกใดๆ เขาเพียงพุ่งเข้ามาขวางนางไว้ ราวกับสิ่งเดียวที่สำคัญในขณะนั้นคือการไม่ปล

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status