บทที่ 2 หลักฐานที่มัดตัว

              “ถึงตอนนี้เจ้ายังคิดจะโยนความผิดให้ข้ารับใช้อีกหรือ”

              “หม่อมฉันไม่ได้โยนความผิดให้ผู้ใดเพคะ” เซี่ยเยว่หลันพยายามกดเสียงของตนไม่ให้สั่น

              “หม่อมฉันเพียงต้องการให้พระองค์ตรวจสอบ”

              “หลักฐานก็อยู่ตรงหน้า!”

              “แต่หม่อมฉันไม่ได้ทำนี่เพคะ!” นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรเขา

              “ฝ่าบาท...พระองค์รู้จักหม่อมฉันมานานถึงเพียงนี้ พระองค์คิดจริงๆ หรือเพคะ ว่าหม่อมฉันจะใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ทำร้ายสตรีคนหนึ่ง เพียงเพราะพระองค์โปรดปรานนาง” หลี่จิ้งเหยียนนิ่งไป

              เพียงชั่วอึดใจนั้น ความหวังอันน่าสมเพชกลับผุดขึ้นในหัวใจของเซี่ยเยว่หลันอีกครั้ง นางมองเขาอย่างรอคอย รอเหมือนที่เคยรอเขากลับจากสนามรบในคืนหิมะตก รอเหมือนเมื่อครั้งเขาถูกขุนนางในราชสำนักใส่ความ นางคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักไทเฮาจนเข่าทั้งสองช้ำม่วง เพียงเพื่อขอให้พระนางทรงให้โอกาสเขาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ รอเหมือนคืนก่อนขึ้นครองราชย์ที่เขาจับมือนางไว้แน่น แล้วบอกว่า...

              เยว่เยว่ รอข้าอีกนิดนะ...นางรอมาทั้งชีวิตแล้วดังนั้นอีกเพียงไม่กี่อึดใจนี้นางรอได้ เพียงเขาบอกว่า...ข้าเชื่อเจ้าเพียงสี่คำเท่านั้น ต่อให้วันนี้เขารับหญิงอื่นเข้าวัง นางก็พร้อมจะกลืนความเจ็บทั้งหมดลงไป พร้อมหลอกตัวเองอีกครั้งว่าอย่างน้อยชายที่นางรักยังรู้จักนางดี ทว่าหลี่จิ้งเหยียนกลับเอ่ยว่า

              “ข้าเคยคิดว่าข้ารู้จักเจ้า” เซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน คำตอบนั้นเบากว่าฝ่ามือแต่กลับเจ็บยิ่งกว่าคมดาบ

              “เคย...แค่เคยเองหรือเพคะ” ริมฝีปากของนางขยับอย่างยากลำบาก หลี่จิ้งเหยียนหันกลับไปมองยังซูหว่านหนิง ดวงตาของนางเปรอะเปื้อนด้วยรอยน้ำตา

              “หว่านหนิงเพิ่งเข้าวังวันนี้ นางไม่ได้คิดแย่งสิ่งใดจากเจ้า ตำแหน่งกุ้ยเฟยยังเป็นของเจ้า ตำหนักจี้เห่อก็ยังเป็นของเจ้า เจ้าจะไม่พอใจข้าอย่างไรก็ได้ แต่ไม่ควรลงมือกับนางเช่นนี้” เซี่ยเยว่หลันมองเขาเนิ่นนาน ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ

              “แย่งหรือเพคะ?”

              “เยว่หลัน”

              “พระองค์คิดว่าหม่อมฉันกลัวนางมาแย่งตำแหน่งกุ้ยเฟยหรือเพคะ” เธอแสยะยิ้มอย่างสมเพศในความหวังที่โง่งมของตัวเอง พลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองเหนือหัวผู้เป็นที่รักจนร่างสูงชะงักงัน

              “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

              “เช่นนั้นหม่อมฉันกลัวนางแย่งอะไร” นางกวาดสายตามองไปรอบตำหนัก

              ตำหนักจี้เห่อแห่งนี้...เขาเคยเป็นผู้เลือกชื่อให้ คำว่า จี้เห่อ เขาเคยบอกว่าหมายถึงความยินดีที่ปรารถนาจะรักษาไว้ชั่วชีวิต ม่านแพรสีอ่อนในห้องนี้ เขาเคยบ่นว่าสีแดงจัดเกินไปจึงให้เปลี่ยนเสียใหม่ เพราะรู้ว่านางชอบสีเรียบ ต้นเหมยด้านหน้าตำหนัก เขาเป็นคนสั่งให้ย้ายมาปลูก เพราะนางเคยพูดเพียงครั้งเดียวว่าชอบกลิ่นดอกเหมยในฤดูหนาว

             ทุกสิ่งยังอยู่แต่คนที่เคยทำสิ่งเหล่านั้นให้นาง...กลับเหมือนเลือนหายไปนานแล้ว

             “หรือ...เครื่องประดับงั้นหรือเพคะ” นางมองกำไลบนโต๊ะ

             “หรือตำหนัก?” จากนั้นสายตาค่อยๆ กลับมาหยุดบนพระพักตร์ของเขา

             “หรือพระทัยของพระองค์” หลี่จิ้งเหยียนขมวดคิ้วแน่น

             “อย่าพูดประชดข้า เซี่ยเยว่หลัน”

             “หม่อมฉันมิได้ประชด” น้ำตาค่อยๆ เอ่อขึ้นในดวงตา

             “เพราะหากสิ่งที่หม่อมฉันกลัวถูกแย่งคือ พระทัยของพระองค์...” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นงดงาม หากเศร้าเสียจนคนมองแทบไม่กล้าสบตา

             “หม่อมฉันยังเหลือสิ่งใดให้แย่งอีกหรือเพคะ” สีพระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนพลันเคร่งขรึม

             “เซี่ยเยว่หลัน!”

             “หม่อมฉันพูดผิดตรงไหนเพคะ”

             “เจ้ากำลังเสียกิริยามากเกินไปแล้ว”

             “เพคะ” นางพยักหน้า น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา

             “วันนี้หม่อมฉันคงเสียกิริยามากจริงๆ” นางสูดลมหายใจเข้าลึก

             “หม่อมฉันไม่ควรรู้สึกเจ็บ เมื่อเห็นสามีของตนไปรับหญิงอื่นเข้าวังด้วยพระองค์เอง ไม่ควรเจ็บเมื่อได้ยินเสียงประทัดดังไปทั่ววังเพื่อรับนาง ไม่ควรเจ็บเมื่อเห็นตำหนักของนางถูกจัดให้อยู่ใกล้ตำหนักเฉียนชิงเสียยิ่งกว่าตำหนักของหม่อมฉันและไม่ควรเจ็บ...” เสียงของนางสั่นเทา สายตามองไปยังพระหัตถ์ที่ยังคงประคองซูหว่านหนิงอยู่

             “เมื่อเห็นพระองค์จับมือนางด้วยมือที่เคยจับหม่อมฉัน” หลี่จิ้งเหยียนชะงักคล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มือของตนยังคงประคองแขนซูหว่านหนิงไว้แน่นอยู่ เขาคลายมือออกเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาเซี่ยเยว่หลัน

             และนั่นทำให้นางกลับยิ่งเจ็บเพราะหมายความว่าเขาเข้าใจทุกคำแต่เลือกจะทำมันอยู่ดี

             “ฝ่าบาท...” นางมองเขาทั้งน้ำตา

             “หม่อมฉันไม่ชอบนาง” ซูหว่านหนิงหน้าซีดลง

             “เซี่ยกุ้ยเฟย...”

             “ใช่ ข้าไม่ชอบเจ้า” เซี่ยเยว่หลันหันไปมองหญิงสาวเป็นครั้งแรก

             “ข้าไม่ชอบหญิงที่ทำให้สามีของข้าต้องลอบออกจากวังไปพบ ข้าไม่ชอบหญิงที่ทำให้คนทั้งวังพูดว่า คำสัญญาที่ข้าเฝ้ารอมาหลายปีไม่มีความหมายอีกแล้ว” นางหันกลับมามองหลี่จิ้งเหยียน

             “แต่ไม่ชอบ...ก็ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะต้องทำร้ายนาง หม่อมฉันมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ทำเช่นนั้น”

             “ศักดิ์ศรีหรือ?” หลี่จิ้งเหยียนหัวเราะเย็น

             “หากเจ้ามีศักดิ์ศรีจริง วันนี้เจ้าคงไม่ทำให้หว่านหนิงต้องเจ็บตัวเพราะความริษยาของเจ้า!” เซี่ยเยว่หลันเบิกตากว้าง

             “หม่อมฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ!”

             “กำไลมาจากตำหนักของเจ้า!” ฮ่องเต้แผดเสียงลั่นตำหนักอีกครั้ง

             “เช่นนั้นก็สอบสวนสิ!” เสียงของนางดังขึ้นเป็นครั้งแรก

             “พระองค์เป็นฮ่องเต้มิใช่หรือเพคะ! หม่อมฉันเป็นถึงบุตรีแม่ทัพเซี่ยที่ออกรบเพื่อราชสำนัก หากเรื่องนี้ถูกสอบสวนไม่กระจ่าง ตระกูลเซี่ยจะต้องถูกมองเช่นไรเพคะ” ทุกคนในตำหนักหน้าซีดเผือด

             “เหนียงเหนียง!” นางกำนัลคนสนิทรีบเอ่ยเตือนแต่เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ยินอีกแล้ว ความน้อยใจ ความผิดหวัง และความเจ็บปวดที่นางกดเอาไว้ตั้งแต่เสียงฆ้องมงคลดังขึ้นในยามเช้า กำลังทะลักออกมาจนไม่อาจเก็บกลับได้

             “ในเมื่อพระองค์เป็นโอรสสวรรค์ เป็นผู้ตัดสินผิดถูกของคนทั้งใต้หล้า เหตุใดจึงไม่ทรงสอบสวน! เหตุใดเพียงเห็นนางร้องไห้ พระองค์ก็ทรงเชื่อนาง! เหตุใดหลักฐานเพียงชิ้นเดียวจึงทำให้พระองค์ลืมว่าหม่อมฉันเป็นคนเช่นไร!”

             “เซี่ยเยว่หลัน พอ!”

             “หม่อมฉันไม่พอ!” นางตะโกนกลับทั้งน้ำตา

             “เพราะหม่อมฉันพอมานานแล้ว! หลายปีที่พระองค์บอกให้รอ หม่อมฉันก็รอ พระองค์บอกว่าราชสำนักยังไม่มั่นคง หม่อมฉันก็รอ พระองค์บอกว่าตำแหน่งฮองเฮาต้องคำนึงถึงขุนนางหลายฝ่าย หม่อมฉันก็รอ พระองค์บอกให้เชื่อพระองค์...” น้ำเสียงนางขาดห้วง ก้อนแข็งจุกแน่นที่คอของนางจนไม่สามารถกลืนความเจ็บใดลงคอได้อีก

             “หม่อมฉันก็เชื่อ” เซี่ยเยว่หลันยกมือทาบหน้าอก หัวใจเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

             “วันนี้หม่อมฉันไม่ได้ต้องการให้พระองค์รักหม่อมฉันมากกว่านางเสียด้วยซ้ำ หม่อมฉันขอเพียงให้พระองค์เชื่อหม่อมฉันสักครั้ง แค่เพียงครั้งเดียว...” น้ำตาหลั่งรินลงบนใบหน้า

             “ยังให้หม่อมฉันไม่ได้เลยหรือเพคะ” หลี่จิ้งเหยียนมองหญิงตรงหน้า แววตาไหววูบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงสะอื้นเบาๆ กลับดังขึ้นข้างกาย

             “ฝ่าบาท...” ซูหว่านหนิงเอ่ยทั้งน้ำตา

             “อย่าทรงทะเลาะกับเหนียงเหนียงเพราะหม่อมฉันเลยเพคะ เป็นหม่อมฉันเองที่ไม่ควรเข้ามา บางที...หากหม่อมฉันไม่เข้าวังแต่แรก เหนียงเหนียงก็คงไม่ต้องเสียพระทัยถึงเพียงนี้”

             “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า” หลี่จิ้งเหยียนหันไปปลอบนางทันที เซี่ยเยว่หลันมองภาพตรงหน้า หัวใจเหมือนถูกบดขยี้ซ้ำอีกครั้ง นางร้องไห้ต่อหน้าเขา เขาบอกให้นางพอแต่เพียงซูหว่านหนิงมีน้ำตา...เขากลับหันไปปลอบ