บทที่ 3 คำสัญญาที่ถูกฉีก

            “ช่างเถิด” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ หลี่จิ้งเหยียนหันกลับมา

            “เจ้าว่าอะไร”

            “หม่อมฉันบอกว่า...ช่างเถิดเพคะ” นางยกมือเช็ดน้ำตา

            “พระองค์ไม่เชื่อก็ช่างเถิด”

            “เซี่ยเยว่หลัน”

            “หม่อมฉันเหนื่อยมากแล้ว” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

            “เหนื่อยที่จะอธิบาย เหนื่อยที่จะรอและเหนื่อยที่จะต้องพิสูจน์กับพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าว่า...หม่อมฉันยังเป็นเยว่เยว่คนเดิมของพระองค์” คำว่า เยว่เยว่ ทำให้หลี่จิ้งเหยียนนิ่งงัน นานเท่าใดแล้วที่ไม่มีใครเรียกชื่อนี้ต่อหน้าพระองค์นานเท่าใดแล้ว...ที่เขาไม่ได้เรียกนางเช่นนั้น

            “ในเมื่อพระองค์ตัดสินว่าหม่อมฉันผิดแล้ว” เซี่ยเยว่หลันก้มหน้า นางไม่คิดว่าเขาจะเชื่อคนอื่นมากกว่าและทอดทิ้งนางกับตระกูลเซี่ยไว้ข้างหลังเช่นนี้

           “ก็เชิญลงพระอาญาเถิดเพคะ อย่างไรเสียหม่อมฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว” หลี่จิ้งเหยียนกำมือแน่น

           “เจ้ากำลังท้าทายข้าหรือ”

           “หม่อมฉันมิกล้า”

           “เช่นนั้นก็ขอโทษหว่านหนิงเสีย ข้าจะถือเสียว่า ไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าพรวด ความเจ็บปวดทั้งหมดในดวงตาเปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อ

            “พระองค์ว่าอย่างไรนะเพคะ”

            “ข้าบอกว่าให้เจ้าขอโทษนาง” เขาตรัสซ้ำ

            “เรื่องคืนนี้จะได้จบ”

             จบ...ง่ายเหลือเกินเพียงให้นางคุกเข่าขอโทษหญิงคนใหม่ของเขา ความบริสุทธิ์ของนางก็ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ความจริงก็ไม่จำเป็นต้องถูกค้นหา ศักดิ์ศรีของนาง...ไม่จำเป็นต้องเหลือ

             “หม่อมฉันไม่ขอโทษ” เซี่ยเยว่หลันตอบ ชัดเจนทุกคำ พระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนเย็นลง

             “เจ้าว่าอะไรนะ”

             “หม่อมฉันไม่ได้ทำ” นางสบพระเนตรเขา

             “ต่อให้พระองค์ประหารหม่อมฉันคืนนี้ หม่อมฉันก็จะไม่ก้มหัวรับผิดในสิ่งที่ตนไม่ได้ทำ”

             “เซี่ยเยว่หลัน!” เสียงของนางสั่น แต่แผ่นหลังกลับเหยียดตรง

              “บิดาของหม่อมฉันเคยสอนหม่อมฉันว่า คนตระกูลเซี่ยยอมตายได้ แต่ไม่ยอมรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่อ หม่อมฉันและตระกูลทำแต่ความชอบให้ราชสำนักมาโดยตลอด หม่อมฉันยอมตายก็ได้หากต้องรับผิดที่ไม่ได้ก่อ” หลี่จิ้งเหยียนก้าวเข้ามาหานาง

              “เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าลงโทษเจ้าและตระกูลเซี่ยหรือ” เซี่ยเยว่หลันมองเขาก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง

              “พระองค์ยังมีสิ่งใดให้หม่อมฉันกลัวอีกหรือเพคะ” ประโยคนั้นทำให้พระพักตร์ของเขาเปลี่ยนไป

              “เซี่ยเยว่หลัน!”

              “หากพระองค์ต้องการให้หม่อมฉันขอโทษนาง...” นางเหลือบมองซูหว่านหนิง

              “ก็ทรงฆ่าหม่อมฉันเสียก่อนเถิดเพคะ”

              เพียะ!

              ฝ่าพระหัตถ์กระทบลงบนใบหน้าของนางอย่างแรง ใบหน้าขาวเนียนของเซี่ยเยว่หลันสะบัดไปด้านข้าง เสียงนั้นดังชัดเสียยิ่งกว่าเสียงฆ้องมงคลในยามเช้า ชั่วขณะหนึ่ง...นางไม่ได้ยินสิ่งใดอีก ต่างหูมุกข้างหนึ่งหลุดกระเด็นออกจากติ่งหู เสียงกังวานจากแรงกระเด็นลงบนพื้นหินขาว แล้วกลิ้งไปตามแรง

              กึก...

              ไข่มุกเม็ดนั้นหยุดอยู่แทบเท้าของซูหว่านหนิง เซี่ยเยว่หลันยืนนิ่ง แก้มด้านซ้ายร้อนผ่าว ริมฝีปากด้านในแตกจนรสคาวเลือดกระจายอยู่ในปากแต่ความเจ็บบนใบหน้า...กลับเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่กำลังพังลงภายในอก นางไม่ได้ยกมือแตะแก้ม ไม่ได้ร้องไห้เพียงก้มลงมองต่างหูมุกที่อยู่แทบเท้าหญิงอีกคน

              ต่างหูคู่นี้...หลี่จิ้งเหยียนเป็นผู้มอบให้นางในวันเกิดปีที่ยี่สิบ วันนั้นเขาสวมมันให้นางด้วยมือของตนเองก่อนกระซิบข้างหูว่า

              ‘เยว่เยว่ของข้างดงามที่สุด’

              แต่คืนนี้...ของที่เขาเคยมอบให้นางกลับตกอยู่แทบเท้าสตรีที่เขารักช่างเหมือนนางเหลือเกิน เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองบุรุษตรงหน้ามองอยู่นาน...นานเสียจนหลี่จิ้งเหยียนเป็นฝ่ายหลบสายตานางไปชั่วขณะ

             “พระองค์...ตบหม่อมฉันหรือเพคะ” เสียงนั้นเบามาก ไม่มีความโกรธมีเพียงความไม่อยากเชื่อหลี่ จิ้งเหยียนมองรอยแดงที่ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าขาว รอยฝ่ามือที่เพิ่งตบนางกำเข้าหากัน แววตาของเขาสั่นไหวคล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำสิ่งใดลงไป

             “เยว่หลัน ข้า...” นางถอยหลังหนึ่งก้าวเพียงหนึ่งก้าวเท่านั้นแต่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกลับเหมือนยาวไกลกว่าหลายปีที่ผ่านมาเสียอีก เซี่ยเยว่หลันยิ้ม น้ำตาที่นางคิดว่าเหือดแห้งแล้วค่อยๆ ไหลลงผ่านรอยฝ่ามือ ริมฝีปากสั่นจนแทบพูดต่อไม่ได้

              “หม่อมฉันรอพระองค์มานานเหลือเกิน...รอจนลืมไปแล้วว่า ก่อนจะเป็นเซี่ยกุ้ยเฟย หม่อมฉันเคยเป็นเซี่ยเยว่หลัน รอจนคิดว่า หากอดทนมากพอ วันหนึ่งพระองค์จะรักษาคำสัญญา” นางมองเขาผ่านม่านน้ำตา

               “แต่คืนนี้หม่อมฉันเพิ่งรู้...” เสียงสะอื้นหลุดออกมาหนึ่งครั้ง

               “คนที่รออยู่มีเพียงแค่หม่อมฉัน” หลี่จิ้งเหยียนขยับพระบาทเข้าหา

               “เยว่หลัน”

               “อย่าเพคะ” นางถอยอีกก้าว

               ครั้งนี้เขาหยุดเซี่ยเยว่หลันก้มลง คุกเข่าต่อหน้าพระองค์อย่างช้าๆ หัวเข่าทั้งสองแตะพื้นหินเย็นเฉียบ แผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรง

                “เรื่องกำไล หม่อมฉันไม่ได้ทำ” นางกล่าวช้าๆ

                “หากฝ่าบาททรงเชื่อ โปรดสอบสวนให้หม่อมฉัน”

                “หากไม่เชื่อ...” เซี่ยเยว่หลันก้มศีรษะลง หน้าผากแตะพื้น

                “ก็โปรดลงพระอาญาเถิดเพคะ” คำว่า ฝ่าบาท ฟังห่างเหินเสียจนหลี่จิ้งเหยียนขมวดคิ้วแน่น ไม่มีเยว่เยว่ ไม่มีจิ้งเหยียน ไม่มีชายหญิงที่เคยจับมือกันใต้ต้นเหมยในอดีตเหลือเพียงฮ่องเต้กับกุ้ยเฟย

                “คืนนี้หม่อมฉันเสียกิริยา” เสียงของนางดังขึ้นจากพื้น

                “ขอฝ่าบาททรงอภัย” นางหยุดไปครู่หนึ่ง

                “หม่อมฉันขอส่งเสด็จเพคะ” หลี่จิ้งเหยียนยืนนิ่ง เขามองร่างของหญิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ในความทรงจำ เซี่ยเยว่หลันไม่เคยก้มศีรษะให้ใครเช่นนี้ นางเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ทัพเอกของวังหลวง ตระกูลเซี่ยเป็นกำลังหลักที่ทำให้เขาได้ขึ้นครองราชในวันนั้นแต่วันนี้นางกลับยอมก้มหัวให้เขา

                 เมื่อครั้งยังเป็นองค์ชาย นางเคยวิ่งตามเขาไปทั่วตำหนัก เคยแย่งถ้วยชาจากมือ เคยเรียกชื่อเขาตรงๆ เคยโกรธจนไม่ยอมพูดด้วย แต่แล้วสุดท้ายก็เป็นเขาที่ต้องไปง้อนางถึงจวนตระกูลเซี่ยทุกครั้ง

                แต่คืนนี้...นางกลับถวายบังคมเขาอย่างสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจนไม่มีความรักหลงเหลืออยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

                “เยว่หลัน...” เขาเรียกอีกครั้ง นางไม่เงยหน้า ซูหว่านหนิงจึงเอ่ยเบาๆ

                “ฝ่าบาท ข้อมือหม่อมฉันเจ็บเพคะ...” หลี่จิ้งเหยียนหันไปมองนาง เพียงชั่วขณะ สุดท้ายเขาก็หันหลัง

                “ตามหมอหลวงกลับไปดูแผลที่ตำหนักของหว่านหนิง คืนนี้กุ้ยเฟยเหนื่อยมามากพอแล้ว...ข้าจะกลับตำหนักเลิกราเรื่องราวเพียงเท่านี้”

                “เพคะ” เสียงฝีเท้าของคนทั้งสองค่อยๆ ห่างออกไป เซี่ยเยว่หลันยังคงหมอบอยู่กับพื้น ไม่เงยหน้าจนกระทั่งเสียงประตูตำหนักปิดลง

                 ครืน...

                 โลกทั้งใบของนางจึงเงียบสนิทนางค่อยๆ ยกศีรษะขึ้น ตรงหน้าคือสำรับอาหารที่เย็นชืดมานานแล้ว น้ำแกงเม็ดบัวที่นางเฝ้ารอให้เขากลับมากิน ขนมกุ้ยฮวาที่นางทำด้วยมือตนเองและตรงพื้นไม่ไกลนัก...ต่างหูมุกที่นางเฝ้าทะนุถนอมยังคงตกอยู่ตรงนั้น

                 เซี่ยเยว่หลันมองทุกอย่างอยู่นานก่อนคลานไปเก็บต่างหูเม็ดนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา นางเช็ดฝุ่นออกอย่างทะนุถนอมราวกับมันยังเป็นของล้ำค่า ราวกับความรักของเขาเมื่อหลายปีก่อนยังคงมีค่าอยู่ น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนไข่มุก

                “ที่แท้...” นางหัวเราะทั้งน้ำตา

                “สิ่งที่พระองค์ให้หม่อมฉันไว้...” นิ้วมือกำไข่มุกแน่น

                “ก็เหลือเพียงของพวกนี้กับคำลวงและการทรยศเพียงแค่นั้นเองสินะ” นางกำนัลคนสนิทที่คุกเข่าร้องไห้อยู่ไม่ไกลรีบคลานเข้ามา

                “เหนียงเหนียง...”

                “ออกไป”

                “แต่...”

                “ข้าอยากอยู่คนเดียว” เซี่ยเยว่หลันหันมามอง ใบหน้าขาวมีรอยฝ่ามือแดงชัด มุมปากยังมีเลือดซึม ทว่ารอยยิ้มกลับสงบนิ่งอย่างน่ากลัว

                “ข้าไม่เป็นไร” คำโกหกนั้นทำให้นางกำนัลร้องไห้หนักกว่าเดิมแต่สุดท้ายไม่มีผู้ใดกล้าขัดพระประสงค์ ประตูห้องชั้นในถูกปิดลงเซี่ยเยว่หลันจึงเหลือเพียงลำพัง นางนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ เนิ่นนานก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหีบไม้จันทน์ใบหนึ่งใต้โต๊ะเครื่องแป้ง