บทที่ 1 ป้ายสีพญาหงส์

                ยามซวีล่วงผ่านไปนานแล้ว ทว่าตำหนักจี้เห่อยังคงจุดโคมไว้ทุกดวง แสงสีส้มอ่อนจากโคมแก้วส่องลอดม่านแพรออกมา ท่ามกลางความมืดของราตรี ตำหนักแห่งนี้จึงดูคล้ายกำลังเฝ้ารอใครบางคนกลับมาแม้จะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

                เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่บนตั่งตัวเดิมมาหลายชั่วยามแม้ในสมองจะคิดถึงเรื่องที่จวนเซี่ย แต่บนโต๊ะเบื้องหน้ากลับมีสำรับอาหารวางเรียงรายอยู่หลายอย่าง ล้วนเป็นอาหารที่หลี่จิ้งเหยียนโปรดปรานทั้งสิ้น ปลานึ่งสุราดอกเหมย เนื้อกวางตุ๋นรากบัว น้ำแกงเม็ดบัว รวมถึงขนมกุ้ยฮวาจานเล็กที่ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่านางทำได้รสชาติดีเสียยิ่งกว่าห้องเครื่องหลวง

                “หากท่านพ่อยังอยู่คงนั่งดื่มสุราดอกเหมอกับข้าและอวี้หนิงเป็นแน่...ท่านพ่อคงจะบอกข้าว่า การรับใช้ฝ่าบาทด้วยภักดีถือเป็นเกียรติสูงสูดของคุณหนูใหญ่สกุลเซี่ย” น้ำเสียงของหญิงสาวพร่าสั่น นางขำขันกับโชคชะตาของตนยิ่งนัก สายตาจ้องมองอาหารที่เย็นชืดไปนานแล้ว ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ได้สั่งให้เก็บสำรับนี้ไปราวกับหัวใจส่วนหนึ่งยังคงหลอกตนเองว่า...บางทีเขาอาจมา แม้ว่าวันนี้เขาจะรับหญิงอื่นเข้าวังอย่างเอิกเกริกก็จริงและเมื่อเขามานางจะถามให้แน่ใจถึงเรื่องราวของคนในจวนเซี่ย

                 เซี่ยเยว่หลันก้มมองน้ำแกงเม็ดบัวที่ไร้ไอร้อน ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบาๆ น่าสมเพชเสียจริง เขารับหญิงอื่นเข้าวังแล้วแท้ๆ และอาจจะเป็นเขาที่ทอดทิ้งตระกูลเซี่ยที่เคยเคียงข้างเขามาตลอดแต่นางกลับยังรอเขาอยู่

                 เสียงลมหนาวพัดกระทบหน้าต่างดังครืดคราด ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้น

                “ฝ่าบาทเสด็จ!” มือที่วางอยู่บนตักพลันกำชายกระโปรงแน่น เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงชั่วขณะเดียว ดวงตาที่หม่นหมองมาตลอดทั้งวันกลับมีประกายบางอย่างขึ้นมา

                เขามาแล้ว...หลี่จิ้งเหยียนมาหานางจริงๆ

                “เหนียงเหนียง...” ชิงหลัวยังไม่ทันกล่าวจบ เซี่ยเยว่หลันก็รีบลุกขึ้นก่อนจะเซเพียงนิดเพราะฤทธิ์ของสุราดอกเหมย เซี่ยเยว่หลันยิ้มบางๆ ทว่าเมื่อประตูตำหนักเปิดออก รอยยิ้มนั้นที่เพิ่งมีให้เห็นในวันนี้ก็ค่อยๆ เลือนหาย หลี่จิ้งเหยียนก้าวเท้าเข้ามาในตำหนักอย่างสง่างาม แต่ข้างกายเขา...กลับมีซูหว่านหนิงเคียงข้าง มือของฮ่องเต้ประคองหญิงสาวผู้นั้นไว้ราวกับกลัวว่านางจะล้ม

                เซี่ยเยว่หลันมองมือนั้นนิ่งอยู่นานแต่ภายในกลับแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ มือเดียวกันนั้นเมื่อครั้งนึงที่เขายังเป็นองค์ชาย เคยยื่นให้นางกลางหิมะแล้วกล่าวว่า

                ‘เยว่เยว่ จับมือข้าไว้...ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีผู้ใดรังแกเจ้าได้’ คืนนี้มือนั้นได้ประคองหญิงอื่นเข้ามาหานางเสียแล้ว เยว่หลันหลบสายตาจากภาพนั้นสีหน้าเรียบนิ่ง

                “ถวายพระพรฝ่าบาท” เซี่ยเยว่หลันย่อตัวลงตามธรรมเนียม น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับจะหมดแรง

                “ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” ไม่มีเสียงให้ลุกขึ้นนางจึงค้างอยู่เช่นนั้นหลายอึดใจจนหัวเข่าเริ่มปวด ในที่สุดพระสุรเสียงเย็นชาจึงดังขึ้น

                “เซี่ยเยว่หลัน” ไม่มีคำว่า เยว่เยว่ อย่างเช่นเคย ไม่มีเสียงที่นางคุ้นเคยมีเพียงชื่อเต็มของนางจากปากฮ่องเต้ เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ เงยหน้า

                “เพคะ?”

                “เจ้ายังมีสิ่งใดที่ยังไม่ได้กล่าวกับข้าหรือไม่” นางไม่เข้าใจกระทั่งเห็นรอยแดงบนข้อมือของซูหว่านหนิง หญิงสาวยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ ดวงตาแดงก่ำ มีคราบน้ำตาติดอยู่บนใบหน้า เซี่ยเยว่หลันมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม

                “เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนหัวเราะเย็น

                “เจ้ายังจะกล้าถามข้า?”

                “หม่อมฉันไม่ทราบจริงๆ”

                “ตำหนักจี้เห่อส่งเครื่องประดับพระราชทานไปที่ตำหนักฉ่งอ้ายใช่หรือไม่” เซี่ยเยว่หลันจ้องมองพระพักษตร์ที่คุ้นเคยพลางพงักหน้าตอบ

                “เพคะ...ตามธรรมเนียมตำหนักจี้เห่อต้องส่งเครื่องประดับและนางกำนัลไปยังตำหนักใหม่เพื่อต้อนรับ...”

                “เช่นนั้น...กำไลนี่ก็มาจากเจ้าใช่หรือไม่”

                ภายในตำหนักตกอยู่ในความเงียบที่เย็นยะเยือกสิ้นพระสุรเสียง หลี่จิ้งเหยียนยกพระหัตถ์ขึ้น กำไลหยกขาววงหนึ่งวางอยู่บนฝ่าพระหัตถ์ ลวดลายดอกไห่ถังถูกแกะสลักอย่างประณีต งดงามจนเซี่ยเยว่หลันจำมันได้ในทันที นางเป็นผู้เลือกกำไลวงนี้ออกจากหีบเครื่องประดับด้วยตนเองเมื่อวานในยามบ่าย เซี่ยเยว่หลันมองกำไลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง

               “เพคะ กำไลวงนี้เป็นของจากตำหนักจี้เห่อ หม่อมฉันเป็นผู้เลือกด้วยตนเอง” เพียงเท่านั้นแววพระเนตรของหลี่จิ้งเหยียนก็เย็นเยียบลงทันที

               “ในเมื่อเจ้ายอมรับ ก็ไม่มีสิ่งใดต้องแก้ตัวอีก” เซี่ยเยว่หลันชะงักงัน

               “แก้ตัว?” นางยังไม่ทันเข้าใจ ซูหว่านหนิงที่ยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ก็ค่อยๆ ดึงแขนเสื้อของตนขึ้นอย่างลังเลข้อมือขาวเนียนที่ควรงดงามกลับแดงเป็นปื้น บางแห่งบวมพองจนน่ากลัว รอยนั้นวนรอบข้อมือพอดีกับตำแหน่งของกำไล เซี่ยเยว่หลันเบิกตากว้าง

               “นี่มัน...”

               “หว่านหนิงสวมกำไลที่ตำหนักของเจ้าส่งไป” หลี่จิ้งเหยียนวางกำไลลงบนโต๊ะเบื้องหน้า

               “ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข้อมือของนางก็กลายเป็นเช่นนี้ หมอหลวงตรวจพบว่าด้านในกำไลถูกคลุกด้วยผงกำมะถัน”

               “เป็นไปไม่ได้เพคะ!” เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้า

               “หม่อมฉันไม่เคย...”

               “เจ้าก็เพิ่งยอมรับมิใช่หรือ ว่าเป็นผู้เลือกกำไลวงนี้ด้วยตนเอง”

               “หม่อมฉันเลือกจริงเพคะ แต่หม่อมฉันไม่ได้ใส่กำมะถันลงไป” นางรีบอธิบาย

               “เครื่องประดับทุกชิ้นถูกนำออกมาจากคลังเมื่อวานในช่วงยามเว่ย หลังจากหม่อมฉันเลือกแล้วจึงมอบให้นางกำนัลจัดลงหีบก่อนส่งไปเตรียมไว้ยังตำหนักฉ่งอ้าย หากฝ่าบาททรงสงสัย สามารถเรียกคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาสอบถามได้ หม่อมฉัน...”

               “พอเสียที!” พระสุรเสียงตวาดดังลั่นตำหนัก เซี่ยเยว่หลันหยุดชะงัก บรรดานางกำนัลที่อยู่รอบด้านต่างทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้า หลี่จิ้งเหยียนมองหญิงตรงหน้าด้วยสายพระเนตรที่นางไม่คุ้นเคย