เข้าสู่ระบบหลี่เซวียนทวนคำถาม ก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาดพระทัย “ใช่เพคะ วันนี้ฝ่าบาทไม่ได้พบคุณหนูฟ่านหรือ?” “พบแล้ว” “เช่นนั้นก็ถูกต้องแล้วเพคะ” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้าเล็กน้อย ทำท่าจะหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง ทว่าหลี่เซวียนกลับทรงยื่นพระหัตถ์มาจับข้อมือนางไว้ “เดี๋ยวก่อน เหตุใดจู่ๆ เจ้าจึงถามถึงนาง?” “หม่อมฉันเพียงถามตามมารยาทเพคะ” “ถามตามมารยาท?” “เพคะ” หลี่เซวียนทอดพระเนตรใบหน้าที่พยายามทำเป็นสงบนิ่งของนาง ก่อนจะทรงเลิกพระขนง “เช่นนั้นข้าควรตอบตามมารยาทด้วยหรือไม่?” “ย่อมแล้วแต่ฝ่าบาทเพคะ” “นางนำขนมมาให้ข้า” ปลายนิ้วของเซี่ยเยว่หลันที่วางอยู่บนถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย “อ้อ...” “แล้วก็กล่าวแสดงความยินดีเรื่องการอภิเษก” “เช่นนั้นหรือเพคะ” “นางยังกล่าวอีกว่า หากข้าต้องการพระชายาที่ช่วยแบ่งเบาภาระในฝ่ายใน นางก็ยินดีจะช่วยเหลือ” เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลงทันที “คุณหนูฟ่านช่างมีน้ำใจจริงๆ เพคะ” หลี่เซวียนนิ่งไป ก่อนจะทรงมอ
เซี่ยเยว่หลันกอดหมอนอิงอยู่นาน จนกระทั่งชิงหลัวนำยาทาแผลมาให้ นางจึงยอมยื่นมือออกไปอย่างไม่เต็มใจ “คุณหนูเจ้าคะ ยื่นมือมาเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะทายาให้” “แผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทายาก็ได้” “หากฝ่าบาททรงเห็นว่าคุณหนูมีแผล พระองค์คงทรงถามไม่หยุดแน่เจ้าค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะรีบยื่นมือออกไป “เช่นนั้นก็รีบทาเถิด” ชิงหลัวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม นางไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะเสียอาการได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่เอ่ยถึงฝ่าบาทก็ยอมทำตามแต่โดยดี “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวขอถามสักเรื่องได้หรือไม่?” “ว่ามาสิ” “หากฝ่าบาททรงมีสตรีอื่นจริงๆ คุณหนูจะทำอย่างไรเจ้าคะ?” เซี่ยเยว่หลันเงียบไปทันที “ข้าคง...” นางหยุดคิด ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่รู้” “คุณหนูไม่คิดจะถามฝ่าบาทให้ชัดเจนหรือเจ้าคะ?” “ข้าจะถามอย่างไรเล่า? หรือจะเดินไปถามพระองค์ว่า วันนี้ทรงพบคุณหนูฟ่านแล้วรู้สึกพอพระทัยหรือไม่?” “หากคุณหนูอยากถามเช่นนั้น บ่าวก็คิดว่าไม่เสียหายอะไรนะเจ้าคะ อย่างไรเสียฝ่าบา
เซี่ยเยว่หลันเดินเล่นอยู่ในสวนอีกครู่หนึ่ง แต่ไม่ว่าจะมองดอกไม้หรือฟังเสียงนกร้อง นางก็ไม่อาจสงบจิตใจลงได้เสียที ยิ่งคิดถึงภาพฟ่านจื่อเหยาถือกล่องขนมไปเข้าเฝ้าหลี่เซวียน นางก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ขนมที่พระองค์โปรดปราน...นางรู้ดีว่าพระองค์ชอบรสชาติแบบใด ไม่ชอบสิ่งใด แม้กระทั่งเวลาที่พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยจากราชกิจ ก็มักจะต้องการชารสอ่อนกับขนมหวานเพียงเล็กน้อย แต่เพราะหลี่เซวียนเคยตรัสว่าไม่ชอบให้ใครเอาใจด้วยเรื่องเล็กน้อย นางจึงไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้มากนัก แล้วเหตุใดฟ่านจื่อเหยาจึงรู้หรือว่าช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ในวัง อีกฝ่ายได้เข้าไปใกล้ชิดพระองค์มากถึงเพียงนั้น “คุณหนูเจ้าคะ ระวัง!” เสียงชิงหลัวดังขึ้นกะทันหัน เซี่ยเยว่หลันสะดุ้ง หันกลับมามองก็พบว่าตนเองเกือบเดินชนกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากข้างทาง “ข้าไม่เป็นไร” “คุณหนูทรงเหม่อลอยมาครู่ใหญ่แล้วนะเจ้าคะ หรือจะกลับไปพักก่อนดีหรือไม่?” “ไม่ต้อง ข้าเพียงคิดเรื่องอื่นอยู่เท่านั้น” “เรื่องคุณหนูฟ่านหรือเจ้าคะ?” เซี่ยเยว่หลันหันขวับไปมอ
เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่ในตำหนักของสกุลเซี่ย ท่ามกลางความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ ทว่าตั้งแต่กลับจากเมืองชิงเหอมา นางกลับรู้สึกว่าตนเองมีเรื่องให้ขบคิดอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะข่าวเรื่ององค์หญิงอู่หนาน แม้จื่อจิ่วหลินจะเคยยืนยันว่าเรื่องอภิเษกไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลี่เซวียน แต่ก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแก่ตน อีกทั้งเซี่ยอวี้หลิงก็ยังปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าอะไรสักคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรอบตัวนางมีความลับกันไปหมด “คุณหนูเจ้าคะ ชาร้อนเจ้าค่ะ” ชิงหลัวยกถ้วยชามาวางตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองผ้าแพรที่วางอยู่บนโต๊ะ “ท่าน...ปักผ้าผืนนี้มาหลายวันแล้วนะเพคะ เหตุใดจึงยังไม่เสร็จเสียที?” เซี่ยเยว่หลันก้มมองผ้าในมือ บนผืนผ้ามีลายดอกเหมยที่ปักผิดไปหลายจุด นางถอนหายใจเบาๆ “ข้าคงไม่มีสมาธิกระมัง” “คุณหนูกำลังคิดถึงฝ่าบาทหรือเจ้าคะ?” “ใครว่ากัน?” ชิงหลัวยิ้มบางๆ “บ่าวยังไม่ได้เอ่ยว่า คุณหนูคิดถึงฝ่าบาทด้วยเรื่องใดเลยนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะวางเข็มลงทันที “เจ้าช่างพูดมากขึ้นทุกวันแล้ว” “บ่าวเพียงเห็นว่าตั้งแต่กลั
หลี่เซวียนประทับอยู่ที่ศาลาริมน้ำอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสเรียกเซี่ยอวี้หลิงให้ตามไปหารือเรื่องการจัดส่งเสบียงกลับเมืองหลวง ส่วนเซี่ยเยว่หลันก็ถือโอกาสพาจื่อจิ่วหลินไปตรวจดูพื้นที่พักฟื้นของผู้ป่วยที่เพิ่งหายจากโรค ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะเดินพ้นศาลา จื่อจิ่วหลินกลับหันไปมองเซี่ยอวี้หลิงอีกครั้ง “ท่านแม่ทัพ อย่าลืมสิ่งที่รับปากข้าไว้ด้วยเล่า” เซี่ยอวี้หลิงชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “ข้าไม่เคยลืม” “ดีมาก เช่นนั้นข้าจะรอ” คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้เซี่ยเยว่หลันหันมองน้องชายอย่างสงสัย แต่เมื่อเห็นใบหูของเซี่ยอวี้หลิงแดงขึ้นเล็กน้อย นางก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองคงพลาดเรื่องสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว “อวี้หลิง” “ขอรับพี่หญิง?” “เจ้ากับองค์หญิงจิ่วหลินมีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่?” เซี่ยอวี้หลิงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะประสานมือคำนับ “เมื่อถึงเวลา พี่หญิงจะทราบเองขอรับ” “แม้แต่เจ้าก็พูดเช่นนี้อีกคน” เสียงหัวเราะของจื่อจิ่วหลินดังขึ้นเบาๆ ก่อนนางจะเดินตามเซี่ยเยว่หลันไปอย่างอารมณ์ดี ทางด้านหลี่เซวียน เมื่อเห็นท
“เรื่องอภิเษกที่ท่านกำลังคิดถึง ไม่ใช่เรื่องของฝ่าบาทกับข้า และก็ไม่ใช่เรื่องของอวี้หลิงกับข้าด้วย” เซี่ยเยว่หลันชะงัก “แล้วเป็นเรื่องของผู้ใดกัน?” จื่อจิ่วหลินมองเซี่ยอวี้หลิง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เรื่องนี้นั้น...” “องค์หญิงจิ่วหลิน” เซี่ยอวี้หลิงเรียกนางด้วยน้ำเสียงเตือนแต่ดูเหมือนองค์หญิงจะไม่คิดหยุดง่ายๆ “ท่านหญิงอยากรู้จริงๆ หรือเจ้าคะ?” “แน่นอนสิองค์หญิง ข้าย่อมอยากรู้ถึงงานอภิเษกที่จะเกิดขึ้น” จื่อจิ่วหลินกำลังจะตอบ ทว่าเซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือไปปิดปากนางเสียก่อน “เรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาพูดขอรับพี่หญิง” จื่อจิ่วหลินดึงมือเขาออก ก่อนจะทำแก้มพอง “ท่านนี่ช่างใจร้ายจริงๆ ท่านแม่ทัพ...” “ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านพูดเรื่องที่ยังไม่ควรพูดองค์หญิง” เซี่ยเยว่หลันมองทั้งสองคนแล้วถอนหายใจ “เอาเถิด หากเป็นความลับในราชสำนักขนาดนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงไม่อยากให้พวกเจ้าต้องปิดบังกันจนเกิดความเข้าใจผิด” “ท่านหญิงวางใจได้...เพราะว่า...” จื่อจิ่วหลินยิ้มหวาน “หากถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะบอกท่านทุกอย่างแน่นอน”







