LOGINShare
บทที่ 228 สกุลเซี่ยที่หายไป
publish date:
2026-10-03 10:33:23
Latest chapter
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 232 เดินทางถึงวังหลวง
ขบวนรถม้าเดินทางต่อไปอย่างเร่งรีบ ตลอดเส้นทางไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นอีก ทุกอย่างราบรื่นจนกระทั่งในที่สุดกำแพงเมืองหลวงก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง ผู้คนสองข้างทางต่างหลีกทางให้ขบวนเสด็จอย่างนอบน้อม ธงประจำพระองค์ของฮ่องเต้โบกสะบัดอยู่เหนือขบวน ขณะที่เหล่าองครักษ์คอยรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เซี่ยเยว่หลันเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อย เมืองหลวง...ในที่สุดนางก็กลับมาแล้ว สถานที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม ถนนสายเดิม ร้านค้าเดิม กำแพงเมืองเดิม แต่ความรู้สึกของนางกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว สามสัปดาห์ในอู่หนานทำให้นางได้รู้หลายสิ่ง นางรู้ว่าครอบครัวของตนยังมีชีวิตอยู่ รู้ว่าหกแสนตำลึงไม่ได้หายไปเพียงอย่างเดียว รู้ว่าชื่อของสกุลมู่และสกุลซูปรากฏอยู่ในเรื่องนี้และรู้ว่า...หลี่จิ้งเหยียนกำลังปิดบังบางอย่างจากนาง เซี่ยเยว่หลันลดม่านลง “กลับถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าคิดจะทำสิ่งใดก่อน?” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้นจากอีกด้านของรถม้า “ตรวจสอบห้องของคลังหลวงและกลับไปที่จวนสกุลเซี่ยเพคะ” นางตอบโดยไม่ต้องคิด “หม่อมฉันอยากรู้ว่า
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 231 เดินทางเพื่อหาความจริง
เซี่ยเยว่หลันยืนมองประตูที่ปิดลงหลังจากร่างของหลี่จิ้งเหยียนหายไป ดวงตาของนางยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย คำพูดของพระองค์ก่อนจากไปยังวนเวียนอยู่ในหัว 'อีกไม่นานคงมีข่าวคราว...' หมายความว่าอย่างไรกัน หากพระองค์ไม่รู้เรื่อง แล้วเหตุใดจึงพูดออกมาเช่นนั้นแต่หากรู้เรื่อง...เหตุใดจึงไม่ยอมบอกนางตรงๆ “อย่าคิดมากเลย” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้นด้านหลัง เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมองพระองค์ “แต่หม่อมฉันรู้สึกว่าฝ่าบาททรงรู้อะไรบางอย่าง” “ข้าก็คิดเช่นนั้น” หลี่เซวียนตอบโดยไม่ปฏิเสธ “เพียงแต่หากเสด็จพี่ไม่ต้องการบอก ต่อให้ถามตอนนี้ก็คงไม่ได้คำตอบ” เซี่ยเยว่หลันถอนหายใจเบาๆ “นั่นสิ” นางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ขอเพียงครอบครัวของข้าปลอดภัย เรื่องอื่นข้าจะค่อยๆ หาคำตอบเอง” หลี่เซวียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือแตะศีรษะของนางเบาๆ “เช่นนั้นคืนนี้พักผ่อนเสีย” “เพคะ” คืนนั้นเซี่ยเยว่หลันหลับไปพร้อมกับความกังวลที่ยังคงค้างอยู่ในใจ ทว่าเมื่อรุ่งเช้ามาถึง...เวลาสามสัปดาห์ที่พวกนางเดินทางมาอู่
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 230 คนที่ไม่ควรไปยุ่งอีก
เซี่ยเยว่หลันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำใจ แม้ในใจยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่นางก็รู้ดีว่าหากเสวียนอู่เป็นผู้จัดการเรื่องนี้จริง เขาย่อมไม่ปล่อยให้คนในครอบครัวตกอยู่ในอันตราย “อืม...เช่นนั้นเรารอเขา” นางตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองเรือนที่ว่างเปล่าอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่นแต่สิ่งของทุกอย่างกลับยังอยู่ครบ ภาพนั้นทำให้หัวใจของนางหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก หลี่เซวียนเดินเข้ามาหยุดข้างนาง “กลับไปพักก่อนเถิด” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “เพคะ” ทั้งสามคนจึงเดินกลับมายังเรือนพัก ท่ามกลางความมืดของค่ำคืนที่ค่อยๆ ปกคลุมทั่วจวน เซี่ยเยว่หลันยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องของครอบครัวตลอดทาง นางไม่รู้เลยว่า... ในขณะที่นางกำลังพยายามค้นหาว่าใครพาคนสกุลเซี่ยออกไปจากจวน บุรุษอีกคนหนึ่งกำลังนั่งรอนางอยู่ในห้อง เมื่อเซี่ยเยว่หลันเดินมาถึงหน้าประตูเรือน นางก็หยุดฝีเท้า แสงจากโคมด้านในลอดผ่านช่องประตูออกมา นางจำได้ดีว่า ก่อนออกไป นางไม่ได้จุดโคมทิ้งไว้ หลี่เซวียนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน พระองค์ก้าวขึ้นมาด้านหน้า ทว่าก่อนจะท
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 229 สัญลักษณ์ของสกุลเซี่ย
เซี่ยเยว่หลันมองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง แม้คำพูดของอวี้หลิงจะทำให้นางคลายความกังวลลงได้บ้าง แต่ความรู้สึกเย็นวาบในอกกลับยังไม่จางหาย นางก้มมองกระดาษในมืออีกครั้ง ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับทำให้หัวใจของนางหนักอึ้ง หากเสวียนอู่เป็นผู้พาคนในครอบครัวหลบหนีจริง เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่มีผู้ใดแจ้งข่าวกับนางก่อนและเหตุใดต้องเลือกเส้นทางป่าหลังวัง “ข้ายังไม่วางใจ” เสียงของนางเบาแต่หนักแน่น “ถึงจะเป็นเสวียนอู่ ข้าก็อยากเห็นกับตาว่าพวกเขาปลอดภัย” หลี่เซวียนยืนอยู่ไม่ไกลนัก พระองค์มองเซี่ยเยว่หลันนิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหานาง “ข้ารู้” เพียงสองคำกลับทำให้ความตึงเครียดในอกของนางคลายลงเล็กน้อย “แต่หากเสวียนอู่พาพวกเขาออกไปจริง เขาย่อมไม่เลือกเส้นทางที่ง่ายที่สุด เขาเลือกเส้นทางที่ไม่มีใครคาดคิด เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือพาคนเหล่านั้นออกจากสายตาของผู้ที่กำลังตามหา” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น “พระองค์คิดว่าเสวียนอู่รู้ว่ามีคนกำลังตามพวกเขาหรือเพคะ?” “ไม่ใช่เพียงรู้” หลี่เซวียนก้มมองรอยล้อรถที่ยังคงเ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 228 สกุลเซี่ยที่หายไป
สีหน้าขององค์หญิงยิ่งร้อนรนยิ่งกว่า เหล่าองครักษ์ต่างเข้าตรวจจวนกันจ้าละหวัน เซี่ยเยว่หลันรีบเดินเข้าไปใกล้จวนด้วยสีหน้ากังวลใจที่สุด “ข้าสั่งให้คนของข้าตรวจดูทุกเรือนแล้ว ไม่มีใครอยู่เลย” “แล้วพระองค์ทรงเห็นสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?” องค์หญิงส่ายหน้า “ไม่มีเพคะ” นางกำมือแน่น “ทุกอย่างเหมือนเดิม” เซี่ยเยว่หลันหันมองรอบจวนอีกครั้ง ถ้วยชา เสื้อผ้า ข้าวของทุกอย่างยังอยู่แต่คนกลับหายไปหมด “พวกเขาไม่ได้ถูกจับตัวไป” หลี่เซวียนเอ่ยขึ้น ทุกคนหันไปมองเขา “หากถูกจับตัวไป ย่อมมีร่องรอยแต่นี่...” เขาก้มมองพื้น “แต่ที่นี่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการต่อสู้” เซี่ยเยว่หลันนิ่งคิด “ถ้าอย่างนั้นพวกเขาไปกันเอง?” “อาจเป็นไปได้เพคะ” องค์หญิงส่ายหน้า “ไม่สิ เป็นไปไม่ได้เพคะ” “เพราะเหตุใดเพคะกัน?” “เพราะหม่อมฉันสั่งคนเฝ้าจวนเอาไว้” คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก องค์หญิงมองไปยังประตูจวน “ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากที่นี่โดยไม่มีคำสั่งจากข้า”
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 227 จวนรับรองที่ว่างเปล่า
ขบวนม้าถูกเตรียมขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่เซวียนไม่เสียเวลาแม้แต่ชั่วขณะ เขาขึ้นม้าตัวแรก ขณะที่เซี่ยเยว่หลันกับอวี้หลิงตามมาติดๆ องครักษ์อีกกลุ่มกระจายกำลังออกเป็นสองทาง บางส่วนมุ่งหน้าไปยังจวนโดยตรง ส่วนอีกกลุ่มอ้อมไปตรวจสอบเส้นทางโดยรอบ เสียงกีบม้ากระทบพื้นถนนดังต่อเนื่อง ตึก! ตึก! ตึก! เซี่ยเยว่หลันกำสายบังเหียนแน่น ความคิดของนางวนเวียนอยู่กับข้อความในจดหมายไม่หยุด 'รีบพาคนในตระกูลเซี่ยไปอยู่ในที่ปลอดภัย อย่าให้ใครรู้ว่าตระกูลเซี่ยยังมีชีวิตอยู่และกำลังจะไปที่ใด' คำพูดนั้นประหลาดเกินไปโดยเฉพาะประโยคที่บอกว่า 'อย่าให้ใครรู้ว่าตระกูลเซี่ยยังมีชีวิตอยู่' เหตุใดผู้ส่งจึงใช้คำว่า ยังมีชีวิตอยู่ราวกับว่า...คนที่เขียนจดหมายกำลังรู้ว่ามีใครบางคนต้องการให้ตระกูลเซี่ยตาย “พี่หญิง” เสียงอวี้หลิงดังขึ้นจากด้านข้าง เซี่ยเยว่หลันหันไปมอง “มีอะไร?” “หากมีคนคิดร้ายกับคนในจวนจริงๆ...” เขากลืนน้ำลาย “เราจะทำอย่างไร?” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป นาง
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.8K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม31.3K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.7K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่39.1K viewsช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง403 viewsรวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา547 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ
หวงตี้ny76 viewsวาสนารักไม่หวนคืน
วอลจู102 views
