บทที่ 6 องครักเงากับฮูหยินเอกท่านเสนาบดี  nc

ยามจื่อ ณ จวนเสนาบดีกรมกลาโหม หวังฉี  จวนหลังใหญ่โตโอ่อ่าสว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟ ทว่ายิ่งลึกเข้าไปในเขตเรือนหลัง บรรยากาศกลับยิ่งเงียบเหงาและวังเวง  เฮ่อเหลียนเร้นกายอยู่บนหลังคาเรือนหลัก อำพรางลมหายใจและตัวตนอย่างแนบเนียน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรี  สอดส่องหาห้องหนังสือของเสนาบดีชั่ว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนกายข้ามไปยังอีกเรือนหนึ่ง เสียงตวาดด่าทอก็ดังแว่วมาจากลานหินด้านล่าง

“นังหญิงไร้ค่า! แต่งเข้ามาห้าปี ท้องของเจ้าก็ยังว่างเปล่า ไร้บุตรสืบสกุลให้ข้า! แล้วยังมีหน้ามาห้ามไม่ให้ข้าไปรับอนุภรรยาคนที่สี่เข้าจวนอีกงั้นหรือ!”   ร่างของบุรุษวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมชุดขุนนางชั้นสูง กำลังตวัดฝ่ามือตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งอย่างแรงจนนางล้มกองลงกับพื้น

“โอ๊ย!”  สตรีนางนั้นคือ ‘เสิ่นอวี้’ ฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดี นางเป็นสตรีวัยเบญจเพสที่งดงามหยาดย้อย ทรวดทรงองเอวอวบอิ่มสมบูรณ์แบบเย้ายวนใจ ทว่าแววตาของนางกลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความอมทุกข์  ผิวพรรณขาวเนียนมีรอยเขียวช้ำประปรายจากการถูกทุบตี

“ท่านพี่... ข้าเพียงแค่เตือนท่าน อนุคนที่ท่านจะรับเข้ามา เป็นเพียงบุตรีของพ่อค้า ข้าเกรงว่าจะทำให้จวนเสนาบดีเสื่อมเกียรติ “  เสิ่นอวี้พยายามอธิบาย น้ำตาไหลอาบแก้ม

“หุบปาก! หน้าที่ของเจ้าคืออุ่นเตียงและคลอดบุตร  แต่ในเมื่อเจ้าทำไม่ได้ ก็จงหดหัวอยู่แต่ในเรือนซอมซ่อของเจ้าไปเสีย ข้าจะไปนอนเรือนอนุสาม!”

หวังฉีสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์  ทิ้งให้ฮูหยินเอกของตระกูลนั่งสะอื้นไห้อยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบเพียงลำพัง คล้อยหลังเสนาบดีไปแล้ว  สาวใช้คนสนิทรีบวิ่งเข้ามาประคอง ฮูหยินเสิ่นให้ลุกไปนั่งที่เตียง

 เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเฮ่อเหลียน  ที่ปกติแล้วเขาไม่เคยสนใจเรื่องอิสตรี ทว่ายามที่แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้างดงามที่เปื้อนน้ำตาของเสิ่นอวี้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของนักฆ่าหนุ่มกลับกระตุกวาบอย่างประหลาด  ความโกรธขึ้งก่อตัวขึ้นเมื่อเห็นสตรีที่งดงามดั่งบุปผาถูกสุนัขแก่ย่ำยี

หลังจากการสืบค้นในห้องหนังสือของหวังฉีล้มเหลวเพราะไม่พบจดหมายลับ  เฮ่อเหลียนจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมาย... เขาเร้นกายทะยานลงมายัง ‘เรือนเหมยฮวา’  ซึ่งเป็นเรือนพักที่เงียบเหงาและห่างไกลที่สุดของฮูหยินเอก ภายในห้องนอนที่จุดตะเกียงสลัว เสิ่นอวี้สั่งให้สาวใช้ไปเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง  

ส่วนนางค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออกหน้ากระจกทองเหลือง เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่อวบอิ่ม ทรวงอกคู่งามเต่งตึงสล้าง เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกบดบังด้วยรอยฟกช้ำตามแขนและแผ่นหลังนางหยิบตลับยาตลับเล็กขึ้นมา หวังจะทาบรรเทาความเจ็บปวด ทว่าเอื้อมมือไปทาด้านหลังไม่ถึง

ฟุ่บ...สายลม พัดวูบเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ตะเกียงดับวูบลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัว เสิ่นอวี้สะดุ้งสุดตัว มือเล็กกำตลับยาแน่น ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้หันกลับไป ท่อนแขนแกร่งกำยำก็โอบรัดเอวคอดของนางจากทางด้านหลัง พร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่ปิดทับลงบนปากของนางอย่างรวดเร็ว!

“อื้อออ!”

“ชู่ว... อย่าส่งเสียง หากฮูหยินไม่อยากตาย”   น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเยียบเย็นกระซิบชิดใบหู เสิ่นอวี้เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นสะท้านอยู่แนบอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของบุรุษแปลกหน้าชุดดำ  นางมองภาพสะท้อนในกระจก เห็นเพียงดวงตาคมกริบดั่งนักล่าของเขาที่จ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางอย่างไม่วางตา

เฮ่อเหลียนไม่ได้ตั้งใจจะทำมิดีมิร้ายในคราแรก  เขาเพียงจะมาคาดคั้นถามหาที่ซ่อนจดหมาย ทว่าเมื่อได้สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มและกลิ่นหอมรัญจวนจากตัวนาง  สัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษที่ห่างเหินสตรีมานานก็ปะทุขึ้น เขาค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากนางออก เสิ่นอวี้หอบหายใจถี่กระชั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

“เจ้า... เจ้าเป็นใคร ต้องการสิ่งใด...” นางถามเสียงสั่น

เฮ่อเหลียนไม่ตอบ  เขาแย่งตลับยามาจากมือนาง ป้ายเนื้อยาสีใสลงบนปลายนิ้ว ก่อนจะลากไล้สัมผัสลงบนรอยช้ำที่ลาดไหล่บางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยได้รับจากสามี  ทำเอาเสิ่นอวี้สะดุ้งเฮือก ขนลุกซ่านไปทั้งร่าง

“สามีชั่วช้าทอดทิ้งและทุบตีท่าน... ไฉนท่านจึงยังทน?”  เขากระซิบถาม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้จากรอยช้ำ ลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง จนถึงร่องสะโพกงอนงาม   “ข้า... อ๊ะ... ปล่อยข้านะ ข้าเป็นฮูหยินของเสนาบดี...”

“ฮูหยินที่ถูกปล่อยทิ้งให้หนาวเหน็บในเรือนซอมซ่อเยี่ยงนี้น่ะหรือ?”  เฮ่อเหลียนแค่นยิ้ม มือหนาโอบกอดเอวนางแน่นขึ้น รั้งแผ่นหลังบอบบางให้บดเบียดเข้ากับเป้ากางเกงของเขาที่เริ่มโป่งพองและแข็งขึงขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

“สตรีที่งดงามและเย้ายวนเช่นท่าน ไม่ควรถูกทิ้งขว้าง... ให้ข้า... ปลอบโยนท่านเถิด ฮูหยิน”

สิ้นคำกล่าว เฮ่อเหลียนก็ปลดผ้าปิดหน้าของตนออก ก่อนจะก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของนาง ริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มและดูดดึงผิวเนื้ออ่อนละมุนจนเกิดรอยรักสีแดงสดประทับรอยช้ำเดิม เสิ่นอวี้คราประท้วงในลำคอ นางพยายามดิ้นรน แต่สัมผัสของบุรุษแปลกหน้าผู้นี้กลับปลุกเร้าตัณหาที่หลับใหลอยู่ในร่างกายนางมานานหลายปีให้ลุกฮือขึ้นมา!

นางเป็นสตรีเต็มวัยที่ถูกสามีละเลยเรื่องบนเตียงมานาน  ความอ้างว้างและความโหยหาในส่วนลึกทำให้ร่างกายของนางทรยศต่อความถูกต้อง  “อ๊ะ... มะ... ไม่ได้... อาเหมย สาวใช้ของข้าอยู่หน้าประตู... อื้อออ”

“เช่นนั้นฮูหยินก็จงเบาเสียงหน่อยเถิด... หากพวกนางแห่กันเข้ามาดู คงได้เห็นว่านายของพวกนางกำลังสุขสมอยู่เป็นแน่”

เฮ่อเหลียนกระซิบยั่วเย้า มือหนาข้างหนึ่งกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักง่ามนิ้ว บีบเคล้นและนวดคลึงอย่างหนักหน่วง ส่วนมืออีกข้างเลื่อนต่ำลงไปแทรกเข้าที่กึ่งกลางความเป็นหญิง สัมผัสถึงความเปียกชื้นที่หลั่งรินออกมาต้อนรับเขาอย่างไม่ปิดบัง

“อ๊า... เจ้า... คนถ่อย... อื้อ...”  เสิ่นอวี้ยกมือขึ้นปิดปากตนเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของนักฆ่าหนุ่มสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักที่อ่อนนุ่ม  เขาขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว บดขยี้จุดกระสันจนนางเข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงไปเกาะขอบโต๊ะเครื่องแป้ง  เฮ่อเหลียนจับนางพลิกตัวให้หันหลังเข้าหาเขา กดแผ่นหลังของนางให้โค้งลงกับโต๊ะ สะโพกผายยกสูงขึ้นท้าทายสายตา  เขาจัดการปลดกางเกงของตนเองลง เผยให้เห็นแก่นกายที่ขยายตัวจนใหญ่โตและแข็งขึงดั่งไม้กระบอง

“ฮูหยิน... ข้าจะให้ในสิ่งที่สามีท่านให้ไม่ได้”

เขากระซิบ ก่อนจะจ่อจ้วงความยิ่งใหญ่เข้าสู่ช่องทางที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานของนาง!

สวบ!  “อื้อออออ!”  เสิ่นอวี้เบิกตากว้าง กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียง ความใหญ่โตที่ถูกเติมเต็มเข้ามาทำให้นางจุกจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ามันกลับเต็มตื้นและเสียวซ่านจนยากที่จะปฏิเสธ

เฮ่อเหลียนคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ ช่องทางของนางบีบรัดเขาแน่นหนึบราวกับหญิงพรหมจรรย์ เขา เริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วงและดุดัน

“พั่บ! พั่บ! พั่บ!”  เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องขึ้นในความเงียบงัน เสิ่นอวี้ต้องใช้มือเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อรับแรงกระแทกที่สาดซัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง  เต้าทรงอวบอิ่มแกว่งไกวไปตามแรงโยก  เฮ่อเหลียนเอื้อมมือไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นนั้นไว้ บีบเคล้นสลับกับฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกงอนงามของนาง เพียะ!

“อ๊ะ! อ๊า... ซี๊ดด.. เจ้า... เจ้าเป็นใครกัน...”

 นางครวญครางเสียงสั่น น้ำตาแห่งความรัญจวนเอ่อล้น

“ผัวใหม่ของท่านอย่างไรเล่า... เสิ่นอวี้”  เฮ่อเหลียนเร่งจังหวะถี่ยิบ ความตื่นเต้นที่ต้องร่วมรักโดยมีสาวใช้อยู่หน้าประตู ยิ่งกระตุ้นให้ไฟตัณหาของทั้งสองลุกโชนถึงขีดสุด  เสิ่นอวี้ไม่อาจกลั้นเสียงครางได้อีกต่อไป นางหันใบหน้าไปด้านหลัง อ้าปากกัดลงบนลาดไหล่แกร่งของเขาอย่างแรงเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด

“อ๊าาาาา!”  ร่างกายของฮูหยินสาวกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ภายในช่องทางรักบีบรัดแก่นกายหนุ่มถี่ยิบ เฮ่อเหลียนทนรับความเสียวซ่านไม่ไหว เขากระแทกตัวเข้าออกอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนระอุฉีดพ่นเข้าไปในกายของภรรยาผู้อื่นจนล้นทะลักเปรอะเปื้อนเรียวขาของนาง

ร่างของคนทั้งสองหอบหายใจหนักหน่วง เฮ่อเหลียนถอนกายออกอย่างอ้อยอิ่ง จับร่างบอบบางของเสิ่นอวี้ที่อ่อนระทวยมาสวมกอดไว้แน่น   “คืนพรุ่งนี้... ข้าจะมาหาท่านใหม่ ฮูหยิน... เตรียมตัวรอรับการ ‘ปลอบโยน’ จากข้าไว้ให้ดี”

นักฆ่าหนุ่มกระซิบฝากฝังคำมั่น ก่ อนจะคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ แล้วใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานออกไปทางหน้าต่าง กลืนหายไปกับเงามืดของรัตติกาล  ทิ้งให้ฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดีนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น พร้อมกับคราบคาวโลกีย์และความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างไม่มีวันดับมอด!