บทที่ 5 เริ่มติดใจของบรรณาการ nc

“เปิ่นหวาง จะแสดงให้เจ้าเห็นเอง ว่าหน้าที่ของเครื่องบรรณาการ... ควรต้องปรนนิบัติเจ้านายเช่นไร”  ทมือข้างที่ว่างของหยางหลงกระชากอาภรณ์สีแดงเพลิงของนางออกอย่างแรง  เสียงผ้าไหมชั้นดีขาดวิ่นดังก้องไปทั่วห้อง เผยให้เห็นเอี๊ยมผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่ปกปิดทรวงอกอวบอิ่มและผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งหยกสลัก  หนิงเหอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกและอับอาย

“อย่า... ได้โปรด ท่านอ๋อง ข้ายอมแล้ว... ข้ายอมสยบต่อท่านแล้ว อย่าทำเช่นนี้”

ความเย่อหยิ่งถูกทลายลง แทนที่ด้วยความหวาดกลัว นางไม่อาจสูญเสียความบริสุทธิ์ให้แก่ศัตรูผู้นี้ได้ หากสูญเสียไป แผนการทุกอย่างย่อมพังทลาย!

“สายไปแล้ว องค์หญิง...”

หยางหลงก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและดูดดึงผิวอ่อนนุ่มจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วลำคอและเนินอกอวบอิ่ม มือหนาปลดเอี๊ยมของนางออกอย่างรวดเร็ว  เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนเร้น ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันท้าทายสายตาอ๋องปีศาจ เขาครอบครองความอวบอิ่มนั้นด้วยริมฝีปากและปลายลิ้นร้อน ตวัดเลียและดูดดึง ราวกับต้องการจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว

หนิงเหอสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่ถูกปลุกปั่นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความรัญจวนใจที่นางไม่เคยพานพบมาก่อนกำลังตีรวนกับความหวาดกลัวในจิตใจ

“อ๊ะ... อ๊า... หยุดนะ... อื้อ...” เสียงครางหวานหูที่พยายามกลั้นเอาไว้หลุดลอดออกมา ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มให้พลุ่งพล่าน  หยางหลงละใบหน้าออกจากทรวงอก เลื่อนมือลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะลูบไล้จุดกึ่งกลางความเป็นหญิงที่ยังคงถูกปกปิดด้วยซับในตัวบาง  สัมผัสเพียงแผ่วเบาก็รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมออกมา

“ปากของเจ้าพร่ำบอกให้ข้าหยุด... ทว่าร่างกายของเจ้ากลับร่ำร้องต้องการข้า... องค์หญิง เจ้าช่างปากไม่ตรงกับใจเสียจริง”  เขาแค่นยิ้มร้ายกาจ จัดการปลดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของนางออก ก่อนจะปลดสายรัดเอวประดับหยกและอาภรณ์ของตนเอง เผยให้เห็นความยิ่งใหญ่ที่ผงาดง้ำและร้อนระอุ  หนิงเหอส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

“ไม่... ไม่เอา... ข้าต้องเจ็บแน่ๆ ได้โปรดเถิด...”

“เจ็บเพียงชั่วครู่... หลังจากนั้น เจ้าจะร้องครวญครางร้องขอข้ามิหยุดหย่อน”

หยางหลงไม่สนใจคำอ้อนวอน เขาจับเรียวขางามแยกออกกว้าง จ่อจ้วงความแข็งแกร่งเข้าหาปากทางรักที่คับแคบและปิดสนิท

“สวบ!   “อึก..อ๊ายยย!”

หนิงเหอหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อถูกรุกรานด้วยขนาดที่ใหญ่โต  เกินกว่าที่สตรีบริสุทธิ์จะรับไหว ความเจ็บปวดฉีกขาดแล่นริ้วไปทั่วบริเวณช่วงล่างจนชาดิก  หยาดโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูเตียงสีสีชมพูลายดอกเหมย   หยางหลงเองก็กัดกรามแน่นด้วยความอึดอัด  ช่องทางของนางบีบรัดเขาแน่นจนปวดหนึบ เขาหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่เพื่อให้ร่างกายของนางปรับตัว ทว่าความเย่อหยิ่งของเขาไม่อนุญาตให้อ่อนโยน เขาเริ่มขยับสะโพกสอบ เดินหน้ากระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างดุดันและเอาแต่ใจ

“พั่บ... พั่บ... พั่บ!”   เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานกับเสียงเตียงไม้ที่สั่นคลอน หนิงเหอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายความเจ็บปวด หยาดน้ำตาไหลพราก ทว่ายิ่งเวลาผ่านไป ความเจ็บปวดก็ค่อยๆถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านและรัญจวนใจที่ถูกกระตุ้นอย่างหนักหน่วง

“อ๊ะ... อ๊า... อื้อออ”   จากเสียงร้องประท้วง แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางครวญที่หวานหู  ร่างกายของนางแอ่นโค้งตอบรับจังหวะรักที่ดุดันของเขาอย่างลืมตัว  นางลืมสิ้นซึ่งแผนการ ลืมสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีขององค์หญิง เหลือเพียงตัณหาและความปรารถนาที่ถูกปะทุขึ้นด้วยน้ำมือของอ๋องปีศาจผู้นี้

หยางหลงมองดูใบหน้าสวยงามที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขสมของสตรีใต้ร่าง  ไฟราคะในตัวเขาลุกโชนจนถึงขีดสุด เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นถี่รัวและหนักหน่วงยิ่งขึ้น  ก่อนจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง  ปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนระอุฉีดพ่นเข้าไปในกายของนางจนล้นทะลัก  หนิงเหอร่างกายกระตุกเกร็งไปพร้อมกับเขา ก่อนจะอ่อนระทวยหมดเรี่ยวแรง สติสัมปชัญญะเลือนรางลงทุกที

อ๋องปีศาจทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเข้ามากอด ริมฝีปากหยักจูบซับเหงื่อตามกรอบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา... สัมผัสที่เต็มไปด้วยไฟสวาทเมื่อครู่ ทำให้เขารู้สึก ‘ติดใจ’ รสชาติความหอมหวานของเชลยผู้นี้อย่างไม่อาจปฏิเสธ!  “เจ้าไม่มีวันหนีรอดไปจากกรงขังของเปิ่นหวางได้หรอก... หนิงเหอ”  เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับตัณหาที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาใหม่ในค่ำคืนที่แสนยาวนาน...แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุลายของ ‘ตำหนักเร้นเงา’ กระทบลงบนเตียงสลักหลังใหญ่ที่ยับเยินไร้ชิ้นดี

องค์หญิงหนิงเหอขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า  ความเจ็บร้าวแล่นปลาบไปทั่วช่วงล่างและแผ่นหลังจนนางต้องสูดปาก ร่างกายบอบบางเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยร่องรอยของอ๋องปีศาจที่ฝากไว้  มันบ่งบอกถึงการกระทำอันป่าเถื่อนของบุรุษที่นอนตะแคงเท้าคางจ้องมองนางอยู่ข้างกายชินอ๋องหยางหลงในสภาพเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากคมดาบที่พาดผ่านมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น เขาเหยียดยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสายตาเคียดแค้นดั่งนางเสือป่าของเชลยสาว

“เพียะ!”  หนิงเหอรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ตวัดฝ่ามือฟาดลงบนซีกหน้าหล่อเหลาของอ๋องปีศาจ ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังคว้าข้อมือเล็กของนางเอาไว้แล้วบีบจนกระดูกแทบแหลก 

“สายตาเคียดแค้นเช่นนี้... คิดจะสังหารเปิ่นหวาง งั้นหรือองค์หญิง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้น สรรพนามที่ใช้บ่งบอกถึงอำนาจล้นฟ้าที่กดข่มนางให้จมดิน

“ท่านมันปีศาจ! ข้าเกลียดท่าน หยางหลง! ร่างกายข้าอาจตกเป็นของท่าน แต่หัวใจข้าไม่มีวัน!”   หนิงเหอตวาดลั่น น้ำตาแห่งความอัปยศเอ่อคลอเบ้า

หยางหลงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน มือหนาอีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้ามากระแทกกับแผงอกแกร่ง ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มที่เปลือยเปล่า บีบเคล้นอย่างหนักหน่วงจนนางต้องนิ่วหน้า

“หึ... เปิ่นหวางต้องการเพียงร่างกายที่หอมหวานของเจ้า  หาใช่หัวใจที่ไร้ค่าของเจ้าไม่  ไม่แน่ว่า เมื่อเปิ่นหวางเบื่อเจ้าแล้วอาจจะส่งต่อให้ทหารองครักษ์ของเปิ่นหวางได้เชยชมบ้างก็ได้”

เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปาก “เมื่อคืน... เปิ่นหวางจำได้แม่นยำ ว่าเจ้าครางเรียกชื่อปีศาจตนนี้เสียงหวานปานใด  เจ้าไม่มีทางหนีพ้นกรงขังของเปิ่นหวางไปได้หรอก หนิงเหอ”  เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างดุดันเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ก่อนจะผละออกแล้วลุกขึ้นจากเตียง  หยิบอาภรณ์สีดำขลิบทองขึ้นมาสวมใส่อย่างสง่างาม ทิ้งให้หนิงเหอนอนกำผ้าห่มแน่นด้วยความคั่งแค้นและอัปยศอดสู

ชินอ๋องก้าวเดินออกไปที่ห้องโถงด้านนอกตำหนัก  สีหน้าเกียจคร้านเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาด  “เฮ่อเหลียน!”   สิ้นเสียงทรงอำนาจ เงาดำ ก็พุ่งทะยานลงมาจากขื่อหลังคา ปรากฏร่างของบุรุษชุดดำปกปิดใบหน้ามิดชิด คุกเข่าลงเบื้องหน้าชินอ๋องอย่างเงียบเชียบ เขากคือ ‘เฮ่อเหลียน’ หัวหน้าองครักษ์เงาและนักฆ่าไร้ใจ  มือสังหารอันดับหนึ่งของจวนอ๋อง

“ขอรับ..หวาวเหย่”  น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์เอ่ยตอบ

“เมื่อคืนจ้าวเฟยหรงถูกลอบวางยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง  โชคดีที่มันรอดมาได้...

สายสืบรายงานว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ ‘หวังฉี’ เสนาบดีกรมกลาโหมที่แอบลอบติดต่อ

กับแคว้นซีโจว”  หยางหลงหรี่ตาลง

“เปิ่นหวางสั่งให้เจ้าลอบเร้นเข้าไปในจวนเสนาบดีหวัง  ค้นหาจดหมายลับที่มันติดต่อกับแคว้นศัตรูมาให้จงได้ หากผู้ใดขัดขวาง... สังหารทิ้งเสีย!”

“ข้าน้อยรับบัญชา หวังเหย่” เฮ่อเหลียนประสานมือรับคำสั่ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดรัดกุมสีดำสนิทจะกลืนหายไปกับเงามืดราวกับไร้ตัวตน