Share

หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน
หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน
Penulis: ดอกไม้หนาม

ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอาย

last update Tanggal publikasi: 2026-08-09 10:43:30

ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอาย

 

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

"อื้อออ... อ๊า... ท่านอ๋อง... เบา... เบาลงหน่อยเพคะ..."

เสียงครางกระเส่าด้วยแรงอารมณ์ปรารถนากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่สอดประสานกันเป็นจังหวะระรัวดิบเถื่อน ดังสะท้อนก้องภายในห้องบรรทมอันโอ่อ่า กลิ่นหอมกำยานอวลโชยเจือกลิ่นอายคาวราคะคละคลุ้งไปทั่ว 

บนเตียงกว้างหลังใหญ่บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพย่อยยับไม่ต่างจากสมรภูมิรบ ม่านมุ้งผ้าโปร่งบางสีขาวถูกกระชากจนขาดวิ่นลงมาพาดกองอยู่กับพื้นเตียง ผืนผ้าห่มปักดิ้นทองผืนหนาหลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่มุมหนึ่งอย่างไม่ไยดี หมอนอิงใบโตกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ทุกตารางนิ้วบนเตียงกว้างเต็มไปด้วยร่องรอยของความป่าเถื่อนและความเร่าร้อนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ

เยี่ยลู่ซือคุณหนูใหญ่ของตระกูลอัครเสนาบดี ผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่มุกในมือ บัดนี้กำลังสั่นสะท้านดั่งลูกนกต้องพายุ ชุดสาวใช้เนื้อหยาบสีตุ่นที่นางตั้งใจสวมเพื่อพรางตัวลอบเข้ามา ถูกมือหนาฉีกกระชากจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดั่งหิมะที่กำลังบิดเร้าอยู่ภายใต้ร่างกำยำของตี้ฉิงเทียน หรืออ๋องเก้าผู้ได้รับฉายาว่า ‘มัจจุราชหน้าหยก’

"อ๊ะ... ฮึก..."

ริมฝีปากบางสั่นระริก ดวงตาของนางพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตา แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความยินดีแกมหวาดหวั่นเมื่อความปรารถนาของตนสำเร็จ

‘ในที่สุด... ท่านก็เป็นของข้า’

นางลุ่มหลงในตัวเขาจนหน้ามืดตามัว ถึงขั้นวางแผนลักลอบเข้ามาวางยาปลุกกำหนัดในจวนของเขา หวังใช้ร่างกายผูกมัดให้เขาต้องรับผิดชอบแต่งนางเข้าจวน ทว่าความหฤหรรษ์ที่นางวาดฝันไว้กลับมิได้สวยงามอย่างที่คิด

"อื้อออ!...อ๊าาา!!"

เยี่ยลู่ซือส่ายหน้าไปมาบนหมอนอย่างทรมาน จังหวะกระแทกกระทั้นรุนแรงจนทำให้นางทั้งเจ็บทั้งจุก ร่างแทบจะแตกสลาย ผิวขาวผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยกัดที่เขาทิ้งไว้ราวกับจะประทับตราจองจำ สองมือเล็กจึงจิกข่วนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เพื่อระบายความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ตนได้รับ

ถึงจะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแต่นางกลับมีความอิ่มเอมใจ ต่อให้บทรักของเขาจะไร้ซึ่งความปรานี นางก็พร้อมจะอ้าแขนรับมันด้วยความเต็มใจ และนางก็ไม่มีวันเสียใจที่ตัดสินใจทำแบบนี้!

ทว่าความคิดนั้นกลับค่อย ๆ เลือนหายไป เมื่อพายุอารมณ์ของมัจจุราชหน้าหยก เริ่มทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ พิษยาปลุกกำหนัดที่นางเป็นคนปรุงขึ้นเองกับมือ บัดนี้กำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวนางอย่างโหดเหี้ยม ตี้ฉิงเทียนบดเบียดความป่าเถื่อนเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่คิดออมแรง คลื่นความเร่าร้อนอันไร้ขีดจำกัดที่เขาโถมเข้าใส่นั้นรุนแรงเสียจนนางเริ่มหวาดกลัว

แรงบีบที่เอวบางคอดกิ่วแน่นราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจของนางติดขัด เสียงครางกระเส่าแผ่วเบาลงจนเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ ร่างกายของนางบอบช้ำเกินกว่าจะรองรับโทสะอันเกรี้ยวกราดนี้ได้อีกต่อไป

"ทะ... ท่านอ๋อง... พอแล้ว... ได้โปรด..." นางพยายามจะดันแผงอกแกร่งออกห่าง ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับมิอาจสั่นคลอนร่างกำยำได้เลยแม้แต่น้อย 

ตี้ฉิงเทียนไม่ตอบสนองต่อคำร้องขอของนาง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยกน้ำแข็งแดงซ่านด้วยพิษยาและเพลิงแค้น ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกสตรีที่ตนรังเกียจวางยาปลุกปล้ำถึงในเรือนนอนได้ 

"เจ้ากล้าดีอย่างไร!..."

เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องชิดใบหูเล็ก พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตะปบเข้าที่ทรวงอกอวบ บีบเค้นและบดขยี้อย่างรุนแรงราวกับจะให้มันแหลกคามือ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด จังหวะรักของเขายิ่งดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ  หยาดเหงื่อของเขาสลับกับคราบน้ำตาของนางจนเปียกชุ่มไปทั่วแท่นบรรทม เยี่ยลู่ซือได้รู้ซึ้งแล้วว่า ความสุขสมที่นางเคยถวิลหาบัดนี้กลายเป็นความทุกข์ทรมานที่แสนสาหัสจนแทบขาดใจ

นางพยายามดิ้นรนหนี แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรง ตี้ฉิงเทียนจ้องมองสตรีใต้ร่างด้วยดวงตาที่คุกรุ่น เขารู้ตัวตั้งแต่แรกว่าถูกวางยา และรู้ดีว่าสตรีหน้าไม่อายที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้ผู้นี้คือใคร

"เจ้าอยากเป็นพระชายาจนตัวสั่น ถึงขั้นปลอมตัวเป็นสาวใช้มาปีนเตียงข้าเชียวหรือ?"

มือแกร่งที่บีบเค้นเต้างาม เลื่อนขึ้นมาบีบที่ลำคอระหงของนาง แรงบีบนั้นเพิ่มขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งสูงสอดคล้องกับการสอดใส่ที่รุนแรงจนนางหายใจไม่ออก ใบหน้าของเยี่ยลู่ซือเริ่มกลายเป็นสีคล้ำ 

“ในเมื่อเจ้าอยากได้ข้านัก... ก็ต้องทนให้ได้!"

“อื้อออ... ท่านอ๋อง... ฮึก... ได้โปรด... ปล่อย... ปล่อยข้า...” นางพยายามเค้นเสียงร้องขอชีวิต สองมือทุบแผงอกของเขาเบาๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

เยี่ยลู่ซือเบิกตากว้างจ้องมองใบหน้าคมคายของชายที่นางรักเป็นครั้งสุดท้าย สิ่งที่นางเห็นในแววตาของเขามีแต่ความเกลียดชังและรังเกียจ แล้วทุกอย่างก็ดับมืดลง พร้อมกับร่างกายของนางที่กระตุกเกร็งก่อนจะนิ่งสนิทไปในอ้อมกอดของชายที่นางรัก...

 

 

 

 

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 60

    ซูเยว่หลิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเขามากุมไว้ “ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เข่าถลอกเล็กน้อยเท่านั้น” สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทำให้หลี่อี้เหรินตกตะลึง เขามองมือของนางที่กุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางแตะต้องตัวเขา “ซูเยว่หลิง...”

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 59

    ตอนที่ 39 ความสุขที่รอคอย นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่อี้เหรินอาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่เงียบสงบ เขาทุ่มเทให้กับงานราชการและเวลาที่เหลือทั้งหมดคือการรอคอยที่จะได้เจอซินอิง ทุกบ่ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจราชการ หลี่อี้เหรินก็จะเดินมาที่เรือนหลังใหญ่ของซูเยว่หลิง ในชุดที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เขาไ

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 58

    ตอนที่ 38 ยอมทุกเงื่อนไข หลายวันต่อมา... ชีวิตในจวนของซูเยว่หลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการดูแลเรื่องโรงเตี๊ยมเยว่หนานผ่านชิงเถาและอานเล่อแล้ว หน้าที่หลักของนางคือการดูแลหลี่อี้เหริน นางคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้อนยา และป้อนอาหารอ่อน ๆ ให้แก่เขา ในแต่ละวัน ซูเยว่หลิงจะอนุญาตให้ซินอิงเ

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 57

    ตอนที่ 37 ยาใจ ไม่นานนัก หลี่อี้เหรินก็ถูกประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด ซูเยว่หลิงนั่งอยู่ข้างเขา คอยจับชีพจรที่แผ่วเบาของเขาไว้ตลอดเวลา ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสถูกวางไว้บนหน้าอกของเขา เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของซูเยว่หลิงก็รีบปลุกให้เขาตื่น “ถึงแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบาข้า

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 56

    นางเดินขึ้นบันไดจนมาถึงห้องสุดท้ายที่มืดมิด มีองครักษ์เงาสองคนยืนเฝ้าอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นซูเยว่หลิง องครักษ์เงาทั้งสองก็ตกตะลึง ก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที “พระชายา...” ซูเยว่หลิงไม่ได้สนใจคำทักทายของพวกเขา นางผลักบานประตูห้องเข้ามาอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดมิดและมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ห

  • หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน   บทที่ 55

    ตอนที่ 36 นางไม่ให้อภัยข้า ขณะที่หลี่อี้เหรินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่สุด เงามืดสามร่างก็เคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์เงาทั้งสาม “ท่านอ๋อง!” องครักษ์เงาคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นท่านเจ้านายกระอักเลือด เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบอาการของเจ้านาย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status