บทที่ 6

การลงทัณฑ์อันเร่าร้อนรุนแรง ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ซุกซ่อนในใจ ทำให้หนิงซินรู้สึกอัปยศอดสูถึงขีดสุด

ยามนี้นางทั้งรังเกียจชิงชังตนเอง ทั้งรู้สึกผิด ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองแปดเปื้อน หมดคุณค่า จิตใจถูกทำให้บิดเบี้ยววิปลาสเกินเยียวยา หมดสิ้นความภาคภูมิใจในตนเอง เกียรติยศและความสง่างามในฐานะองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงศักดิ์ของแคว้นป๋ายล้วนถูกย่ำยีจนไม่เหลือซากภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม

บุรุษต่ำช้าผู้นี้ราวกับหมาป่าอดอยากหิวโซคลุ้มคลั่งตัวหนึ่งก็ไม่ปาน นับตั้งแต่เริ่มลงมือกับนาง เขาก็ลงมืออย่างไม่ยั้งมือไว้ไมตรี กระทำย่ำยีกับนางเอาตามใจทั้งคว่ำและหงาย ใช้นางบำบัดความใคร่ บำเรอกาม ปฏิบัติต่อนางเสมือนหนึ่งหญิงคณิกา หลังจากเสร็จสิ้นสุขสม ก็ไม่ใส่ใจแม้แต่จะดึงผ้าสักชิ้นมาปกปิดร่างกายทั้งเขาและนาง ทั้งยังไม่สนใจว่าหลังจากเพิ่งผ่านพ้นเสร็จสิ้นกิจกามอันยาวนานกันไปหนหนึ่ง นางจะเจ็บปวดบอบช้ำถึงเพียงไหน กลับจับนางพลิกคว่ำซุกไซ้สูดดมซอกคอ สอดแทรกความเป็นชายที่ยังแข็งเกร็งเข้ามาจนสุดลำ กอดรั้งร่างนางที่ไร้แรงจะต้านทานขัดขืนไว้แน่น

หนที่สองนี้ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวรุนแรงเหมือนหนแรก กลับสอดใส่ค้างคาไว้ กอดจูบซุกไซ้สูดดมไปทั่ว สองมือลูบไล้กอบโกยเค้นคลึงสองเต้าเต่งตึงของนางไม่หยุดเหมือนยิ่งกว่าลุ่มหลงเมามาย

หึ...ลุ่มหลงเมามายอะไรกัน? สำหรับคนผู้นี้แล้ว เห็นทีก็เพียงต้องการจะประกาศชัยชนะ ประกาศให้รู้ว่ายามนี้นาง องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นป๋าย ตกเป็นของเขาแล้วอย่างเต็มตัว จนสามารถใช้เรือนร่างของนางสำเร็จความใคร่สารพัดท่าสารพัดทางเอาตามใจเช่นนี้แล้วต่างหาก

แม่ทัพต่ำช้า...

ไม่ถูก คนผู้นี้อย่างดีก็เป็นได้แค่บุรุษต่ำช้า...

ไม่ นั่นก็ยังนับว่าเรียกได้ดีเกินไป...

คนเช่นนี้ต้องเรียกว่าโจรขืนใจต่ำช้าถึงจะถูก...

หยาดน้ำสีใสที่คลออยู่ในหน่วยนัยน์ตาไหลรินออกมาอีกระลอกจนได้

คนเลว...

แม้ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะผลักไส หนิงซินกลับยึดถือความชิงชังไว้แน่นหนัก

สำหรับนางแล้ว คนผู้นี้ก็คือคนต่ำทรามที่ไม่สนใจกระทั่งมารยาทธรรมเนียมทางการทูตและการสงครามใดใด เพียงสบโอกาสและมีข้ออ้างสักนิดก็ใช้กำลังบังคับขืนใจ สร้างตราบาปสร้างความอัปยศครั้งใหญ่ให้หญิงไร้ทางสู้อย่างโหดร้ายป่าเถื่อน เป็นคนเลวในหมู่คนเลวที่ชั่วชีวิตนี้นางจะไม่มีวันยอมให้อภัยเป็นอันขาด

นึกถึงตรงนี้ หนิงซินก็ฝืนทนนิ่งเฉยไม่ไหวอีกต่อไป นางขยับเนื้อตัวที่บอบช้ำ เต็มไปด้วยรอยจูบรอยขบกัดเป็นจ้ำๆ เบี่ยงหลบสัมผัสจากแม่ทัพทมิฬอย่างรังเกียจ เอ่ยเสียงเย็น

“ในเมื่อแม่ทัพใหญ่ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ใยไม่สู้เมตตาจัดเตรียมที่พักที่เหมาะสม ให้ทูตสงครามอย่างข้าองค์หญิงได้พักผ่อนอย่างสงบเสียที”

“สิ่งที่ข้าต้องการ?” แม่ทัพทมิฬรั้งร่างนางแนบสนิท ทำเอาส่วนที่แข็งเกร็งของเขาในกายนางยิ่งกดเข้าลึกยิ่งขึ้น ส่วนโคนก็ดุนดันจนเนินเนื้อติ่งไตที่ตึงร้อนของนาง...แม้จะเจ็บเล็กน้อย แต่กลับเสียวซ่านไปหมด

คนผู้นี้คิดว่าตนเองเป็นใคร?

นางจะไม่ยอมอดทนต่อการกระทำอันต่ำทรามไร้มารยาทนี้อีกต่อไปแล้ว!

นางไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว!