ตอนที่ 6

แม่พันธุ์สัตว์กับลูกน้อยกำลังถูกพนักงานลำเรียงขึ้นรถบรรทุกเพื่อนำไปส่งที่จุดหมายของผู้ซื้อ จากจำนวนทั้งหมดรวมกันสามารถสร้างเป็นฟาร์มขนาดเล็ก ๆ ได้เลย

“ แป้งหอมซื้อสัตว์พวกนี้ไปทำอะไรเหรอครับ ” อลันเอ่ยถามขึ้นแล้วมองคนตัวเล็กข้างกายด้วยความสงสัย

คำถามของอลันทำเอาแป้งหอมทำตาเลิ่กลั่ก ในสมองของเขาราวตัวว่ามีใครมากดปุ่มหยุดเอาไว้

 พี่อลันเห็นเขาซื้อสัตว์ไปเป็นคันรถ ถ้าจะบอกว่าซื้อไปดูเล่นเหรอใครเขาจะไปเชื่อ แล้วแบบนี้เขาจะตอบไปว่ายังไงดี

  “ ผมซื้อไป... อ่า ” คิดสิ ๆ

  ถ้าบอกว่าซื้อไปขายจะได้ไหม...แต่ถ้าอีกฝ่ายถามต่อล่ะว่าเอาไปขายที่ไหน เขาจะตอบว่ายังไง

  ไม่ได้ ๆ ต้องหาคำตอบอย่างอื่นที่ดูน่าเชื่อถือมากกว่านี้

งั้นถ้าบอกว่าซื้อไปเลี้ยงล่ะ...เพราะยังไงเขาก็ซื้อสัตว์พวกนี้ไปเลี้ยงจริง ๆ ไม่ได้โกหกคำตอบนี้ถือว่าได้อยู่...

แป้งหอมพยักหน้าเบา ๆ ให้กับความคิดนี้ แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อคิดได้ว่าพี่อลันอาจจะถามเขาว่าเลี้ยงที่ไหน ถ้าเขาบอกว่าจะเอาไปเลี้ยงในฟาร์ม แล้วเกิดคนตรงหน้าอยากจะไปดูฟาร์มของเขาขึ้นมาล่ะ

“ ว่าไงครับ มีอะไรจะบอกพี่หรือเปล่า ” เสียงทุ้มเข้มถามขึ้นอีกครั้ง

 “ พี่อลัน คือว่า...ผมขอไม่ตอบได้ไหมครับ ” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองด้วยสีหน้าเว้าวอน แป้งหอมไม่อยากจะโกหกจึงเลือกที่จะปฏิเสธออกไปแทน

 “ ถ้าแป้งหอมไม่อยากบอกพี่ตอนนี้ก็ไม่เป็นครับ ” อลันระบายยิ้มตอบ เพียงเห็นสีหน้าลำบากใจของคนตัวเล็กหัวใจของเขาก็อ่อนยวบแล้ว

 ในเมื่อไม่อยากตอบเขาก็จะไม่บังคับ อลันจะรอจนกว่าคนตัวเล็กจะพร้อมและบอกทุกอย่างกับเขาเอง

 “ พี่อลัน ไม่โกรธผมใช่ไหม ” แป้งหอมเผลอกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว แววตามีความหวั่นวิตก

 ปลายนิ้วมือสั่นเทาจับแขนเสื้อแล้วกระตุกเบา ๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบไป

 “ พี่ไม่โกรธหรอกครับ พี่เข้าใจ ”

 “ จริงนะ ” มองอย่างคาดหวัง

 “ จริงสิครับ ”

 ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่แป้งหอมก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

 ภายในใจของชายหนุ่มร้อนรุ่ม ไม่ใช่ว่าแป้งหอมต้องการจะปิดบัง ใจจริงเขาก็อยากจะบอกแต่เขาไม่รู้จะบอกกับพี่อลันยังไง กลัวว่าบอกไปแล้วอีกคนจะไม่เชื่อ

 ทว่าเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญญาเลย เพราะเขามีวิธีที่จะทำให้พี่อลันเชื่ออย่างสุดใจโดยการเปิดเผยเรื่องมิติให้อีกคนดู   

 แป้งหอมรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนดี ไม่ทีทางจับเขาไปทดลองแน่นอน แต่เนื่องจากพวกเราเพิ่งเจอกันได้ไม่นาน มีอีกหลายอย่างที่เขายังไม่มั่นใจทำให้บอกตอนนี้ไม่ได้  

 พี่อลันรอผมอีกนิดนะครับ ผมสัญญาว่าจะบอกพี่ทุกอย่างเลย แป้งหอมคิดในใจ

  “ ไม่ต้องคิดมาก เอาไว้แป้งหอมพร้อมเมื่อไหร่ก็ค่อยมาสะกิดพี่ก็ได้ครับ สำหรับแป้งหอมพี่พร้อมทุกเวลา ” พูดจบร่างสูงก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำเอาร่างเล็กเอียงคอแล้วถามกลับอย่างไม่จริงจังว่า

“ นี่พวกเราคุยเรื่องเดียวกันอยู่ใช่ไหมครับ ” ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าประโยคที่ได้ยินมันแปลก ๆ

“ เรื่องเดียวกันสิครับ ”

“ แต่ผมว่าไม่ใช่นะ ” หรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

ผู้ชายคนนี้ภายนอกอาจจะดูนิ่งขรึม แต่เท่าที่แป้งหอมได้พูดคุยกันก็รู้ว่าอีกคนมีนิสัยขี้เล่นและเจ้าเล่ห์มาก ๆ ดูได้จากแววตาวิบวับที่จ้องมองมา

ร่างสูงกลั้นหัวเราะ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ เอาเป็นว่าพี่เข้าใจแล้วก็ไม่โกรธด้วย แต่พี่อยากให้แป้งหอมรู้ไว้ว่าพี่พร้อมรับฟังเสมอ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ ”

“ ขอบคุณนะครับ ” คลี่ยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงสวย

พี่อลันน่ารักที่สุดเลย

รอยยิ้มหวานของคนตัวเล็กทำเอาอลันกำหมัดแน่นด้วยความอดกลั้น พยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้เข้าไปฟัดอีกคน

อดทนไว้อลัน แกจะมาตบะแตกตอนนี้ไม่ได้ อลันพูดข่มกับตัวเองในใจ

“ เสร็จจากตรงนี้ แป้งหอมจะไปไหนต่ออีกหรือเปล่า ” ชวนเปลี่ยนเรื่องคุย

“ ไม่ครับ ” ส่ายหน้า

“ งั้นไปกินข้าวกับพี่ไหมครับ ”

แป้งหอมหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบออกไปว่า “ ได้ครับ ”

พอเดินออกมาที่ลานจอดรถ อลันก็บอกให้คนตัวเล็กนั่งรถไปคันเดียวกับเขา

“ แล้วรถของผมล่ะครับ ” เขาเองก็ขับรถมาเหมือนกัน

“ เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องขับรถให้ ไปกับพี่นะครับ นะ ”

แค่จะชวนไปนั่งรถด้วยกัน ต้องน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ

สุดท้ายแป้งหอมก็แพ้ให้กับน้ำเสียงหวานออดอ้อนของคนตัวโตจนเผลอตอบตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว

“ อ่า ก็ได้ครับ ”

โซกับซีที่ยืนรอเจ้านายอยู่ข้างรถด้วยความเบื่อหน่ายถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าแปลกประหลาดชวนให้คนมองรู้สึกขำ

“ ฉันจะขับรถไปกับแป้งหอม พวกนายสองคนขับรถตามมาก็แล้วกัน ” ชายหนุ่มหันมาพูดกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ

“ ฝากด้วยนะครับ ” ยิ้มพร้อมกับยื่นกุญแจรถให้

“ ค ครับ ”

อลันไม่สนใจลูกน้องอีกต่อไป จูงมือร่างเล็กขึ้นรถแล้วขับรถออกไป เสียงสตาร์ทรถดังขึ้นทำให้โซกับซีรู้สึกตัวก่อนจะรีบขับรถตามเจ้านายไป

หลังจากที่กินข้าวเสร็จอลันก็อาสาขับรถมาส่งร่างเล็กที่หอพัก ช่วงที่จะเปิดประตูลงจากรถแป้งหอมก็ไม่ลืมหันไปบอกขอบคุณอีกคนที่เลี้ยงข้าว

ร้านที่ร่างสูงพาไปกิน อร่อยทุกเมนูเลย เขาชอบมาก ๆ

“ ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ ”

“ ไม่เป็นไรครับ ”

“ พี่อลันไม่ไปเหรอครับ ” ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมขับรถออกไปสักที

“ ยังไม่อยากไปเลยครับ พี่ขอขึ้นไปนั่งเล่นบนห้องแป้งหอมก่อนได้ไหมครับ ” อลันพูดทีเล่นทีจริง

จู่ ๆ ใบหน้าของแป้งหอมก็ร้อนขึ้นมา เขาพูดตะกุกตะกักด้วยความขวยเขินพร้อมกับโบกมือไปมา

“ กะ กลับ กลับไปได้แล้วครับ ผมก็จะขึ้นห้องแล้วเหมือนกัน พี่อลันก็ขับรถระวังนะครับ ถึงบ้านแล้วอยากลืมทักมาบอกผมด้วย ”

“ รับทราบครับ ”

อลันรอจนกว่าร่างเล็กเดินเข้าไปข้างในหอพักจนลับสายตาจึงจะบอกให้ลูกน้องขับรถออกไป

แป้งหอมเข้ามาในห้องก็กระโดดลงบนเตียงพร้อมกับดีดดิ้นไปมา ริมฝีปากอวบอิ่มระบายยิ้มอย่างมีความสุข ในสมองก็พลันนึกถึงใบหน้าของใครบางคนที่เพิ่งจากกันทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก ๆ