ตอนที่ 5

ในช่วงแรกที่ซอมบี้เกิดระบาดไปทั่วเมืองไฟฟ้ายังใช้การได้อยู่ คนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องหรืออาคารยังสามารถทำอาหาร ต้มน้ำร้อน เปิดไฟสว่างในยามกลางคืนได้

แต่ก็มีบางพื้นที่ที่ไฟฟ้าใช้การไม่ได้ เหล่าผู้มีพลังที่ออกไปหาอาหารข้างนอกค่ายอพยพจำเป็นต้องใช้ไฟฉายและวิทยุสื่อสารในการพูดคุยเมื่ออยู่คนละที่กัน

หนึ่งปีให้หลังทุกเมืองก็เกิดวิกฤตขึ้น ไฟฟ้าไม่เพียงพอต่อความต้องการ เนื่องจากโรงไฟฟ้าไม่มีคนดูแลบางแห่งเกิดความเสียหายทำให้สามารถส่งไฟฟ้าได้เหมือนเดิม  

เหล่าผู้รอดชีวิตจึงได้ออกมาหาเครื่องปั่นไฟ ก้อนถ่าน เทียนไข ไม้ขีดไฟ แผงโซล่าเซลล์ อะไรก็ได้ที่พอจะทำให้เกิดประกายไฟ จะได้ไม่ต้องทนอยู่ในความมืดมิด และสามารถทำให้เครื่องใช้ไฟฟ้าทำงานได้

และไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีไฟฟ้า สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้มนุษย์ใช้งานในกิจกรรมประจำวันได้สะดวกสบายยิ่งขึ้น เมื่อสิ่งเหล่านั้นใช้การไม่ได้จึงทำให้พวกเขาใช้ชีวิตได้ลำบากยิ่งขึ้น

ผู้มีพลังสายฟ้าเองก็เป็นที่ต้องการของทุกคน เพราะเขาสามารถสร้างไฟฟ้าได้ แต่ไฟฟ้าที่มนุษย์สร้างขึ้นอยู่ได้ไม่นาน ใช้มากไปก็ไม่ดีต่อร่างกาย เดิมทีพวกเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาไม่ใช่เครื่องจักรจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อน

แป้งหอมย่อมตระหนักถึงการไม่มีไฟฟ้าใช้เป็นอย่างดี ช่วงหน้าหนาวทุกคนจะมารวมตัวกันนั่งผิงกองไฟเพื่อสร้างอบอุ่นให้กับร่างกาย ความหนาวเหน็บบาดลึกเข้าไปในกระดูกจนทนแทบไม่ไหว

พอช่วงหน้าร้อนคนไร้พลังอย่างเขาก็ต้องทำงานตากแดด เหม็นกลิ่นเหงื่อกลิ่นกาย น้ำจะอาบก็ไม่มี อยากจะนั่งตากแอร์ตากพัดลมให้เย็นสบายเหมือนแต่ก่อนก็ทำไม่ได้แล้ว

 ชายหนุ่มจึงสั่งซื้อแผงโซล่าเซลล์ไว้จำนวนหนึ่งร้อยแผงเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้าไว้ใช้เอง

วันนี้เขาได้รับสายจากคนส่งของว่าของมาถึงแล้วก็รีบขับรถไปที่โกดังเพื่อไปตรวจสอบสินค้า  

“ ของทุกชิ้นครบถ้วน ไม่มีชิ้นไหนแตกหักครับ ” ทุกชิ้นถูกห่อมาเป็นอย่างดี เขาพอใจกับแผงโซล่าเซลล์ที่สั่งมาก

“ ขอบคุณที่ใช้บริการร้านของเรานะครับ ”

หลังจากที่พนักงานส่งของขับรถออกไปแป้งหอมก็จัดการเก็บแผงโซล่าเซลล์เข้ามิติ แผงโซล่าเซลล์ร้อยชิ้นหายวับไปกับตาโดยที่ไม่รู้ว่าความลับของเขาได้ถูกใครบางคนเห็นเข้าเสียแล้ว

“ คุณอลัน มะ เมื่อกี้ หายไป...แล้ว ” โซ่มือขวาคนสนิทของอลันอ้าปากพะงาบเสียงพูดขาดหายไปเป็นช่วง ๆ

“ ฉันเห็นแล้ว ”

ถ้าไม่เป็นเห็นกับตาตัวเอง เขาก็คงไม่เชื่อ

เดิมทีชายหนุ่มก็สนใจคนตัวเล็กอยู่แล้ว ยิ่งเห็นแบบนี้ก็ทำให้อลันสนใจในตัวของอีกคนมากยิ่งขึ้น

“ ทำได้...ยังไง ” ซีพูดเสียงเบาอย่างเหม่อลอย

อลันไม่สนใจท่าทางของลูกน้องคนสนิท เมื่อเห็นว่าคนร่างเล็กได้ขับรถออกไปแล้วก็สั่งให้โซ่ขับรถตามไปทันที

“ ขับตามไป ” เขาอยากจะรู้ว่าอีกคนจะไปที่ไหนต่อ

เรื่องมันชักสนุกขึ้นแล้วสิ

สติที่ลอยไปของโซ่กับซีกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นเจ้านาย

“ ครับ เอ่อ...แล้วที่นัดกินข้าวกับคุณภูผา ”

“ เลื่อนไปก่อน ”

ซีหัวจะปวดเมื่อได้ฟังคำตอบ เจ้านายเป็นฝ่ายนัดคุณภูผาแท้ ๆ พอตอนนี้ดันบอกให้เลื่อนออกไปแล้วเขาจะบอกกับคุณภูผาว่ายังไง

ชายหนุ่มอยากจะประท้วงใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้าพอ ตัวเขามันขี้หลาดเกินไป ขืนพูดออกไปมีหวังได้ตายอย่างเขียดแน่

เขาพยักหน้ารับแล้วทำตามคำสั่ง พิมพ์ข้อความส่งไปขอเลื่อนนัดโดยบอกว่าคุณอลันมีธุระสำคัญมากที่ต้องไปทำไม่สามารถไปตามนัดได้ หวังว่าคุณภูผาจะเข้าใจ

แต่เรื่องมันไม่ได้จบเพียงเท่านั้นนะสิ อีกฝ่ายถามนู้นถามนี้ไม่หยุดจนเขาเริ่มปวดหัว

ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิทของเจ้านายนะ ซีคนนี้จะด่าให้ บอกว่ามีธุระแค่นี้ก็น่าจะรู้เรื่องแล้วไหม จะถามอะไรแยะแยะ ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดชายหนุ่มก็ไม่กล้าพิมพ์สิ่งที่คิดลงไปจึงได้แต่ขอโทษขอโพยไปอีกฝ่ายแล้วจะนัดใหม่อีกครั้ง

ส่วนโซ่พอเจ้านายบอกให้ขับตามคันข้างหน้าไป เขาก็ขับรถตามไปทันทีโดยเว้นระห่างพอสมควร แต่ก็อยู่ในสายตาตลอดเพื่อไม่ให้คนที่ขับรถคันข้างหน้าเกิดความสงสัย

“ จะไปไหน? ” อลันขมวดคิ้วมองรถคันข้างหน้าด้วยความสงสัย ตอนนี้รถของเขากำลังขับรถออกจากตัวเมือง สองข้างทางที่มีตึกสูงใหญ่กลับกลายเป็นต้นไม้

“ นั่นสิครับ พวกเราก็ขับรถตามมานานแล้วนะครับ แต่ไม่เห็นคุณแป้งหอมจะจอดแวะที่ไหนเลย ” โซ่เอ่ยเสริม

“ หรือว่าคุณแป้งหอมจะรู้ตัวแล้วว่ามีคนขับรถตามครับ ” ซีพูดแสดงความคิดเห็นบ้าง

“ เป็นไปไม่ได้ ฉันขับรถเว้นระยะตั้งไกล ”

“ อะ คุณแป้งหอมเลี้ยวรถเข้าไปทางนั้นแล้ว ”

แป้งหอมเลี้ยวรถเข้าไปในฟาร์มเลี้ยงสัตว์ พอรู้ว่าในมิติสามารถเลี้ยงสัตว์ได้เลยจะมาซื้อสัตว์ไปเลี้ยง เขาว่าจะซื้อกุ้ง ปลา ไก่ เป็ด หมู วัว และอื่น ๆ

ฟาร์มนี้ค่อยข้างกว้างและเลี้ยงสัตว์หลายสายพันธุ์บรรยากาศก็ดีเนื่องจากอยู่ติดกับป่า น่าเสียดายที่หลังจากนี้สัตว์พวกนี้จะกลายพันธุ์แล้วออกอาระวาดจนผู้คนล้มตาย

ขณะที่กำลังมองดูสัตว์ที่จะซื้อ เสียงจากด้านหลังก็ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตัวโหยงแล้วหันหลังกลับไปมองอย่างตกใจ

“ เจอกันอีกแล้วนะ ”

“ โอ๊ะ! พี่อลันเองเหรอครับ ผมตกใจหมดเลย ” ร่างเล็กเผยสีหน้าแปลกใจ

“ ขอโทษครับ ”

“ ไม่เป็นไรครับ ” ส่ายหน้าไปมา แล้วก็ชวนคนตรงหน้าคุยต่ออย่างกระตือรือร้น

“ ว่าแต่พี่อลันมาทำอะไรที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ครับ หรือว่าพี่ อลันสนใจจะซื้อสัตว์ไปเลี้ยง ”

“ ...พี่สนใจอยากจะทำธุระกิจเกี่ยวกับการทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์น่ะ ก็เลยแวะมาดูอะไรนิดหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับแป้งหอมที่นี่ ”

“ บังเอิญจังเลยนะครับ ”

ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงหรอกเด็กน้อย ทุกอย่างมันต้องสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น

“ นั่นสิ แบบนี้เขาเรียกว่าพรพรหมลิขิตหรือเปล่าครับ ”

“ /// ” จู่ ๆ ใบหน้าของเขาก็ร้อนวูบขึ้นมา พูดธรรมดาก็ได้ทำไมต้องขยับหน้ามาใกล้ด้วย

อลันกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาประกายระยิบระยับอย่างอารมณ์ดีที่เห็นคนน้องเขิน เขาขอเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าอีกคนก็มีใจให้เขาเหมือนกัน

“ จะว่าไปนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พี่กับแป้งหอมเจอกัน ถ้าเจอครั้งที่สามพี่จะคิดว่าเราเกิดมาเป็นคู่กันแล้วนะครับ ” เอ่ยแซวคนน้องอย่างต่อเนื่อง

ร่างเล็กอยากจะเดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลัวว่าจะเสียสารยาท เขาสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงสั่น ๆ

“ ผม ว่าพี่อลันอย่าเลี้ยงสัตว์เลยครับ ”

“ ทำไมครับ ” เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“ ผมว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับพี่เท่าไหร่ ”

“ แล้วอะไรที่เหมาะกับพี่เหรอครับ ”

“ ขายอ้อย ”

“ ? ”

แหนะ ยังจะมาทำหน้ามึนงงอะไร นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองน่ะ ขายอ้อยเก่งมาก

“ พ่อหนุ่มขายอ้อย ” พูดงุบงิบกับตัวเอง

แม้คนตัวเล็กจะพูดเสียงเบาแต่อลันได้ยินชัดเจนและเหมือนร่างสูงจะเข้าใจที่คนน้องสื่อก่อนจะเผยยิ้มระรื่นออกมาจนคนมองรู้สึกหมั่นไส้

“ หึ พี่ไม่แกล้งแล้วค่ะ ”

ค่ะ? นี่เรียกว่าไม่แกล้งตรงไหน

แกล้งในคนอื่นหัวใจเต้นแรง เขินจนแก้มจะแตก สนุกมากเหรอ