ตอนที่ 7

แป้งหอมมองเงินที่เหลืออยู่ด้วยความกังวล เนื่องจากตอนนี้เขามีเงินติดตัวที่เหลือจากการซื้อของมากักตุนเพียงสองหมื่นกว่าบาท

“ เงินแค่นี้จะไปพออะไร ” บ่นกับตัวเองเบา ๆ

ในอีกสองเดือนข้างหน้าโลกใบนี้จะกลายเป็นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้เดินยั้วเยี้ยตามท้องถนน รถรางหยุดนิ่งกับที่ไร้คนขับ มนุษย์ต้องหลบซ่อนด้วยความหวาดกลัว

ต้องอยู่อย่างอดอยาก ไร้คนปกป้อง ผู้คนต้องจับหนูกับแมลงมากินเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอด แป้งหอมไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว

แม้ว่าชายหนุ่มจะใช้เงินจำนวนมากในการซื้อข้าวของต่าง ๆ แต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากได้แต่ยังไม่ได้ซื้อก็มีอีกเยอะ

ในหัวก็คิดไปร้อยแปดวิธีจะทำยังไงถึงจะมีเงินเยอะขึ้นภายในเวลาไม่นาน

ทำงานเหรอ?

งานอะไรล่ะที่ทำแล้วได้เงินทีละเยอะ ๆ

จนเขานึกขึ้นมาได้ว่ามีวิธีหนึ่งที่สามารถทำให้คนรวยได้ง่าย ๆ โดยการเสี่ยงโชคนั่นเอง

มุมปากบางของแป้งหอมผุดยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเป็นคนที่ชอบซื้อล็อตเตอรี่ทุกเดือนอยู่แล้ว โดยเขาจะสละเงินอันน้อยนิดของตัวเองเพื่อซื้อล็อตเตอรี่เดือนละใบ

คาดหวังว่าสักวันจะได้ลาภก้อนโตกลายเป็นเศรษฐีอย่างคนอื่นสักที โชคดีที่แป้งหอมยังจำตัวเลขนั้นได้ดี ไม่รอช้าร่างเล็กก็หยิบกุญแจรถแล้วออกจากห้อง ขับรถไปตระเวนที่จุดขายล็อต เตอรี่เพื่อหาตัวเลขที่ต้องการ

ร้านแรกไม่มี ขับรถไปร้านที่สองต่อ เขาไล่ดูตัวเลขจนหมดแผงก็ไม่เจอชุดตัวเลขที่ต้องการ จนมาถึงร้านที่สามร้านนี้ใหญ่กว่าสองร้านที่ผ่านมา มีล็อตเตอรี่ให้เลือกเยอะกว่า

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ แป้งหอมเกือบจะร้องกรี๊ดออกมากลางร้าน แต่ก็นึกได้ว่าในร้านมีคนอื่นอยู่ด้วย

ในที่สุดเขาก็เจอรางวัลที่หนึ่งที่ตามหา มือบางรีบหยิบ ล็อตเตอรี่ทั้งห้าใบแล้วเดินไปจ่ายเงิน โดยขากลับเขาก็แวะซื้อก๋วยเตี๋ยวกลับไปกินที่ห้อง

เมื่อถึงวันที่ประกาศผลรางวัล แป้งหอมก็หยิบล็อตเตอรี่ใบที่ซื้อมานั่งอยู่หน้าจอทีวีด้วยความตื่นเต้น

“ เริ่มแล้ว ๆ ”

ถึงชายหนุ่มจะรู้ว่ายังไงล็อตเตอรี่ในมือจะถูกรางวัลที่หนึ่ง แต่เขาก็อยากจะรอลุ้นไปพร้อมกับการประกาศผลในทีวี

“ เลขที่ออก... ” เสียงประกาศในทีวีดังขึ้น

“ เย้! รวยแล้ว ” แป้งหอมกระโดดไปมาด้วยความดีใจ

เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็เดินทางไปธนาคารเพื่อเบิกเงินรางวัล โดยเอาเป็นเงินสดทั้งหมด พนักงานหลายคนจึงช่วยกันนับเงินใส่กระเป๋า ร่างเล็กแบกกระเป๋าเงินใบโตเดินออกจากธนาคารไปที่รถ

เขาหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่งใส่กระเป๋าสตางค์ ส่วนที่เหลือก็จัดการเก็บเข้ามิติ

ได้เงินมาแล้วก็ถึงเวลาไปละลายทรัพย์

แป้งหอมขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อครีมบำรุงหน้า เครื่องสำอางเพิ่ม เพราะกว่ากองทัพกับเหล่าฮันเตอร์จะรวมกลุ่มกันก็ผ่านมาแล้วสองปี หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มกวาดล้างซอมบี้ซึ่งใช้เวลานานตั้งสามปีกว่าซอมบี้ทุกตัวจะหายไปจากโลกนี้

เป็นห้าปีที่ทรมานและรู้สึกหดหู่ใจมาก คนที่รักและคนที่รู้จักกลายเป็นซอมบี้จะถูกกำจัด แม้จะทำใจยากแต่พวกเขาก็ต้องลงมืออย่างเด็ดขาด หากปล่อยไปจะเป็นภัยสำหรับคนอื่น ๆ

ชายหนุ่มกลัวว่าข้าวของที่มีอยู่ในมิติจะไม่เพียงพอสำหรับห้าปี เขาจึงซื้อของกินและสัตว์มาเลี้ยงเพิ่มอีกเท่าตัว

“ เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ด้วย ” อยากได้อะไรก็หยิบใส่ตะกร้าหมด

 “ ลูกค้าจะจ่ายสด หรือว่าบัตรเครดิตดีคะ ”

 “ เงินสดครับ ”

นอกจากนั้นก็ยังมีขนมกินเล่น ขนมขบเคี้ยว ขนมเค้ก แยม เบเกอรี่ ไอศกรีมรสชาติต่าง ๆ

ระหว่างที่กำลังนอนไถโทรศัพท์บนเตียงก็ไปเจอกับเพจขายบ้านน็อคดาวน์ ทำให้นึกถึงภาพในความฝันเขาไม่มีที่จะนอนต้องหลับนอนรวมกับคนอื่น ๆ บ้านน็อคดาวน์ตอบโจทย์เขาที่สุด

แป้งหอมสั่งซื้อบ้านน็อคดาวน์สำหรับ 1-2 คน มี 1ห้องนอนและ 1 ห้องน้ำ จำนวน 30 หลัง และบ้านน็อคดาวน์ที่มีขนาดกว้างขึ้นสำหรับ 3-4 คน มี 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ จำนวน 20 หลัง รวมแล้ว 50 หลัง

“ ต้องหาบ้านไว้สำหรับหลบซ่อนจากพวกซอมบี้ด้วย ”

จำได้ว่าเมือง L มีตระกูลเก่าแก่ที่รวยมากอาศัยอยู่ที่นั่นและพวกเขายังมีความเกี่ยวข้องกับกองทัพ ทำให้มีทั้งอาวุธร้ายแรง กำลังคนมากมายที่ใช้ต่อกรกับเหล่าซอมบี้ เรียกได้ว่าเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าฮันเตอร์ที่แข็งแกร่ง

อย่างน้อย ๆ การที่แป้งหอมได้ซื้อบ้านที่เมืองนั้นย่อมส่งผลดีต่อตัวเขา มีคนช่วยกำจัดซอมบี้ทุกวันใครบ้างจะไม่ชอบ

น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่าค่ายอพยพที่ได้ยินมาตั้งอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นแป้งหอมจะไปซื้อบ้านที่อยู่ติดกับค่ายอพยพซะเลย

แป้งหอมค้นหาบ้านจากหลาย ๆ เว็บไซต์จนมาเจอกับบ้านหลังหนึ่ง เห็นครั้งแรกก็รู้สึกชอบมาก ชายหนุ่มรีบติดต่อไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้ทันที

“ สวัสดีครับ ผมชื่อแป้งหอม ผมสนใจบ้านที่คุณลงขาย ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกับคนปลายสาย

“ ครับ ผมอลันเป็นเจ้าของบ้าน ไม่ทราบว่าคุณแป้งหอมสะดวกคุณกันต่อหน้าไหมครับ ” คนจากปลายสายเอ่ยถาม

แป้งหอมมัวแต่ตื่นเต้นกับการซื้อบ้านใหม่ จึงไม่ทันได้สังเกตว่าชื่อของเจ้าของบ้านคล้ายกับใครบางคนที่รู้จัก

“ สะดวกครับ จะให้ผมไปเจอที่ไหนเหรอ ” เขาไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

“ ถ้าเป็นวันพรุ่งนี้ เจอกันที่บ้านของผมตอนเก้าโมงเช้า สะดวกหรือเปล่าครับ คุณแป้งหอมจะได้มาดูบ้านด้วยว่าชอบไหม ”

“ ได้ครับ  ”

“ แล้วเจอกันนะครับ แป้งหอม ”