ตอนที่ 2 ปลดหนี้

“หาห้องฉันไม่เจอ หรือคิดจะหนี...หืม์!!” เสียงดุดันที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว

“ปะเปล่า...เปล่าค่ะ” ปรินดาตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกล้าที่จ้องมองมาอย่างกดดัน

“งั้นก็เข้ามาสิ เร็ว!! อย่ามัวแต่ยืนอ้ำอึ้ง” ดรัณผลักประตูห้องนอนใหญ่ให้เปิดกว้างขึ้น ก่อนจะพยักหน้าเชิงคำสั่งให้เธอเดินเข้าไปภายในอาณาจักรส่วนตัวของเขา ปรินดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่ความอันตรายเต็มตัว เธอรีบพาร่างบางข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่พายุอารมณ์ของเขาจะปะทุขึ้นอีก

“อยู่ที่นี่ให้รู้ว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน” ระยะเวลาห้าเดือนที่เธอต้องแลกด้วยอิสรภาพและเรือนร่าง หากเธอทำให้เขาพึงพอใจ หนี้สินทั้งหมดที่เธอไม่ได้ก่อจะถูกลบเลือนไป แต่หากไม่... เขาจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของเธอแต่เพียงผู้เดียว

“หนี้ที่ครอบครัวฉันติดค้างพ่อคุณ... ฉันจะชดใช้ให้ทั้งหมดเมื่อครบกำหนดห้าเดือน แต่คุณช่วยกรุณาปล่อยฉันไปได้ไหมคะ ฉันสัญญาว่าจะไปทำงานหาเงินมาคืนคุณให้ครบตามจำนวน” ปรินดารวบรวมความกล้าเอ่ยขออิสรภาพอีกครั้งทั้งที่ความหวังเหลืออยู่เพียงน้อยนิด

“ไม่ต้องกลัวหรอก เธอได้ใช้ให้หนี้ฉันแน่... และก็ไม่ต้องเหนื่อยออกไปหางานทำที่ไหนหรอก” ดรัณยิ้มที่มุมปาก สายตาร้อนแรงลุกวาวจ้องมองผ่านชุดนอนแพรบางเบาที่เนียนลู่ไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างมีความหมาย

ดรัณเอนกายลงบนเตียงกว้าง ท่าทางคุกคามทว่าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอย่างล้นเหลือ เขามองร่างบางที่ยืนแข็งทื่ออยู่ปลายเตียงด้วยแววตาของผู้ล่าที่กำลังสำรวจเหยื่ออันโอชะ

“เธอ... มีชื่อเล่นไหม”

“มีค่ะ...”

“ชื่อว่าอะไร”

“แก้มค่ะ”

“อืม... ชื่อน่ารักซะด้วย มานั่งใกล้ๆ ฉันนี่มา... แก้ม”

ปรินดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก บีบมือตัวเองแน่นเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะค่อยๆ สาวเท้าไปนั่งลงที่ขอบเตียง มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วที่สางผมดำสลวยของเธออย่างเบามือทำให้เธอขนลุกชันไปทั้งร่าง

“วันนี้... ฉันยังไม่พร้อม ขอผัดไปก่อนได้ไหมคะ” เธออ้อนวอนด้วยสายตาสั่นระริก

“แล้วเธอจะพร้อมวันไหนล่ะ ไม่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ เธอก็ต้องเป็นผู้หญิงของฉันอยู่ดี อย่าคิดมากไปเลยน่า...”

“ฉันขอเถอะค่ะ ไว้พร้อมกว่านี้แล้วฉันจะบอกคุณเอง”

“ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ”

“แต่ว่า...”

“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกซะ แก้ม อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด” คำสั่งสั้นๆ ทว่าทรงพลังอำนาจทำเอาปรินดาสะดุ้งโหยง น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดนั้นทำให้เธอรู้ว่าไม่มีที่ว่างสำหรับการต่อรองอีกต่อไป

ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวจนเป็นสีระเรื่อ มือบางสั่นเทายามที่ต้องเอื้อมไปถอดเสื้อคลุมกองไว้กับพื้น ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่ง เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนและเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้บราเซียลูกไม้สีหวาน ดรัณกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือนิ่มของเธอไว้ ก่อนจะเป็นฝ่ายจัดการพันธนาการที่เหลือด้วยความชำนาญ

เมื่อปราศจากอาภรณ์ห่อหุ้ม เรือนร่างอรชรดุจนาฬิกาทรายก็ปรากฏแก่สายตา ดรัณที่ตอนนี้เหลือเพียงกางเกงสแล็กเพียงตัวเดียวจ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยความปรารถนาที่พุ่งปรี๊ด

“ไม่น่าเชื่อ ว่าเธอจะซ่อนรูปขนาดนี้”

พูดจบเขาก็โน้มตัวเข้าหา มือหนาเชยคางมนขึ้นเพื่อสบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตระหนกราวกับลูกนกตกน้ำ ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอออกน้อยๆ อย่างหวาดหวั่น เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากร่างเล็กในอ้อมแขน

“ขอร้องเถอะค่ะ คือว่าฉันยังไม่เคย”

“อย่ากลัวไปเลย... ฉันจะสอนทุกอย่างให้เธอเอง”

สิ้นคำพูด ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาปิดปากนุ่มนิ่มทันที ปรินดาตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวตอบโต้ จนชายหนุ่มต้องผละออกมาเล็กน้อย

“เริ่มจากการจูบนะ เธอทำเป็นมั้ย”

ปรินดาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้และประทับจูบอย่างแผ่วเบาเพียงสัมผัสภายนอก ทว่าดรัณกลับไม่พอใจเพียงเท่านั้น เขาเป็นฝ่ายรุกราน รวบตัวเธอให้ลงไปนอนใต้ร่างก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงทว่าเร่าร้อนดูดดื่ม ปรินดาเผยอปากรับสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกล้ำเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ทีนี้เธอลองจูบฉัน... ให้ทั่วทั้งตัว”

เสียงทุ้มพร่าสั่งชิดริมฝีปาก ปรินดาที่ตกอยู่ในภวังค์พิศวาสทำตามอย่างเงอะงะ ใบหน้าหวานซุกไซ้ไปตามแผงอกแกร่งกํายําที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม มือนุ่มบีบคลึงเปะปะไปตามอารมณ์ที่เริ่มคุโชน ทั้งที่เธอไม่เคยมีประสบการณ์แม้แต่จูบด้วยซ้ำ

“แก้ม!!... นี่เธอไม่เคยจริง ๆ เหรอเนี่ย” เขาถามด้วยความประหลาดใจ

“ฉันก็บอกคุณไปแล้วนี่คะ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ”

“ตอนนี้ฉันยังไม่เชื่อ...จนกว่าฉันจะได้พิสูจน์”

จบคำ ปลายจมูกโด่งและริมฝีปากหนาก็ซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น ลากผ่านเนินอกอวบอิ่มและจุดอ่อนไหวอย่างจงใจ ความรู้สึกประหลาดจู่โจมหัวใจดรัณ เขาอยากจะสั่งสอนเธอด้วยวิธีป่าเถื่อนในแบบของชายฉกรรจ์ แต่กลับทำไม่ลง... ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกโหยหาการทะนุถนอมร่างเล็กนี้อย่างประหลาด

บทเพลงรักเริ่มบรรเลงด้วยจังหวะที่โหมกระหน่ำและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ ดรัณจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของทั้งคู่ออกจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่กำยำทาบทับลงมาบนร่างนุ่มนิ่ม สัมผัสจากผิวเนื้อที่เสียดสีกันอย่างแนบชิดเรียกเสียงครางแผ่วออกจากลำคอระหง

“อื้อ! จะ... เจ็บค่ะ โอ๊ย! เบาหน่อย... คุณดรัณ อึ๊ย! แก้มเจ็บ... ขอร้องเถอะค่ะ อย่าเอาเข้าไปเลย!”

ดรัณชะงักสะโพกสอบไว้ทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านและความคับแคบที่ผิดปกติเกินกว่าที่เขาคาดคิด ชายหนุ่มถอนกายออกมาเล็กน้อย มองดูใบหน้าสวยที่เหยเกด้วยความเจ็บปวดอย่างสงสัย ‘นี่เขาเป็นคนแรกของเธอจริงๆ หรือ?’

“แม่เลี้ยงบอกฉันว่าเธอยังไม่เคย... แต่ฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ ทว่าตอนนี้ฉันเริ่มจะเชื่อขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ ของเธอโคตรฟิตเลยแก้มจ๋า... อื้มมม ซี๊ดดด!!” เขาครางเครือในลำคอ เสียงพร่าพลางกดจูบลงบนริมฝีปากหวานล้ำอีกครั้งเพื่อดับความรุ่มร้อนที่กำลังปะทุ

“คุณดรัณ... ช่วยเอาออกก่อนได้ไหมคะ แก้มเจ็บจริงๆ อะ... อร๊ายยย อื้อออ... ขอร้องเถอะค่ะ” เสียงหวานสั่นพร่าอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ตอกย้ำความใสซื่อของเด็กสาวจนดรัณยอมถอดถอนตัวตนออกมาชั่วคราว

ปรินดารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ร่างกายร้อนผ่าวราวจับไข้ ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความตระหนก

“อดทนอีกนิดเดียว... เมื่อกี้มันเกือบจะเข้าหมดแล้ว”

“คุณดรัณ แต่แก้มเจ็บจริงๆ นะคะ...”

“ฉันรู้... ฉันรู้ แต่ฉันอยากให้เธออดทนอีกนิดเดียวเท่านั้น... ได้ไหมคนดี?” ดรัณกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมที่ทำให้ใจสาวสั่นไหว

“ค่ะ... ค่อยๆ นะคะ”

ดรัณยันกายขึ้นเหนือร่างบาง จ่อสัดส่วนความเป็นชายที่พองขยายด้วยความปรารถนาเข้ากับกลีบดอกไม้งามอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ กดแทรกตัวตนเข้าไปอย่างเนิบช้าและหนักแน่น

“โอ๊ยยย.......กรี๊ด!!!!!!!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะพาดหางตาทำเอาดรัณชะงักค้างไปทั้งร่าง ความคับแน่นและเยื่อบางๆ ที่เขาเพิ่งทะลวงผ่านไปเป็นคำตอบชั้นดี หญิงสาวใต้ร่างคือสาวพรหมจรรย์ที่ขาวสะอาดอย่างแท้จริง

“แก้ม... ฉันเชื่อแล้วว่าเธอไม่เคยจริงๆ” ดรัณตะลึงงัน ความรู้สึกผิดและคึกคะนองปะปนกันจนแยกไม่ออก แต่ในนาทีนี้พายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำทำให้เขาไม่อาจหยุดตัวเองได้อีกแล้ว เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนก่อนจะกดแทรกตัวตนเข้าไปจนสุดทางรักในครั้งเดียว!

“เอาออกก่อนได้ไหมคะ... แก้มไม่ไหวแล้วจริงๆ... ฮือออ”

“ได้สิ... คนสวย เดี๋ยวฉันจะปลุกเร้าเธอใหม่”

ดรัณเริ่มบทปรนเปรอใหม่ด้วยความใจเย็น มือหนาบีบเค้นทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วงสลับเบามือ ปลุกอารมณ์รัญจวนให้ฟื้นคืน สมองของเธอขาวโพลนไปหมดเมื่อยอดอกชูชันถูกดูดกลืนเข้าสู่ปากร้อนของเขา ชายหนุ่มทั้งดูดเม้มและใช้ปลายลิ้นตวัดหยอกเย้าจนคนตัวเล็กแอ่นกายรับด้วยความเสียวซ่าน

ไฟพิศวาสแผดเผาจนมอดไหม้ ปรินดาหยัดกายเข้าหาเขาอย่างลืมตัว ยามที่เรียวลิ้นร้อนลากผ่านจุดอ่อนไหวกลางกายสาวอย่างช่ำชอง

“อีกครั้งนะแก้ม... น้ำของเธอออกมาเต็มแล้ว รับรองว่าครั้งนี้มันจะไม่เจ็บ”

น้ำหวานสีใสซึมออกมาเป็นการต้อนรับภมรหนุ่มตัวแรกที่จะเข้ามาเชยชมกุหลาบงามดอกนี้ ดรัณก้มลงจูบซับหยาดน้ำตาและบดจูบปิดปากนุ่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาแช่กายในความนุ่มนิ่มที่ตอดรัดเป็นจังหวะอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มขยับกายเนิบนาบ ปากก็พร่ำปลอบโยนด้วยถ้อยคำหวานหูที่ทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม

“ค่ะ... เบาๆ นะคะ...”

ไม่นานนัก ความเจ็บปวดที่เคยมีก็แปรเปลี่ยนเป็นความความรัญจวนอันแสนทรมาน สองร่างสอดประสานขับกล่อมดนตรีแห่งปรารถนาท่ามกลางกองไฟที่โหมกระหน่ำ ปรินดาหลงลืมทุกสิ่ง แม้แต่หนี้สินหรือสัญญาที่ผูกมัด... มีเพียงสัมผัสเร่าร้อนและตัวตนอันทรงพลังของชายตรงหน้าที่สลักลึกลงในใจและร่างกายของเธอในค่ำคืนนี้อย่างถาวร