ตอนที่ 3 ประสบการณ์ใหม่

ปลายนิ้วเรียวสวยจิกเกร็งลงบนหัวไหล่หนาบึกบึนเพื่อระบายความเสียวซ่านรัญจวน ยามที่พายุอารมณ์พัดพาเธอขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างบางสั่นเทิ้มกอดรัดเขาไว้แน่นก่อนที่หัวสมองจะขาวโพลนไปหมด ดรัณควบขับร่างหนาตามติดเธอไปเยือนดินแดนวิมานฉิมพลีที่อบอวลด้วยกลิ่นไอแห่งราคะจนถึงจุดหมายพร้อมกัน

“เธอเสร็จพร้อมฉันไหมแก้ม...” ดรัณเอ่ยถามเสียงพร่า ทันทีที่จังหวะลมหายใจกลับมาเป็นปกติ

“ค่ะ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่วในลำคอ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ร่วงเผาะลงบนหมอนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเสียไปให้กับชายแปลกหน้าผู้ป่าเถื่อนคนนี้ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความเสียใจที่ไม่อาจรักษาสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไว้ให้ชายที่เธอรักได้

“ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเธอไม่เคย ฉันขอโทษที่ใจร้อนไม่เชื่อเธอในตอนแรก”

ดรัณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้ผ่านโลกมาโชกโชนอย่างเขาเกลียดการถูกหลอกเป็นที่สุด เขาจึงปักใจเชื่อไปเองว่าสิ่งที่แม่เลี้ยงของเธอพร่ำบอกเรื่องความบริสุทธิ์ของลูกสาวนั้นเป็นเพียงการอัพค่าตัวเพื่อรีดเงินจากเขา แต่เขาก็ยอมจ่าย เพียงเพราะความรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น ทว่านาทีนี้เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซาตานร้ายที่กำลังย่ำยีบุปผางามที่เพิ่งแรกแย้ม

“ฮือ...” เสียงสะอื้นยังคงดังแผ่วเบาไม่ขาดสาย หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนจนดรัณใจอ่อนย้วย

“ไม่ร้องนะ... ฉันจะรับผิดชอบเธอเองแก้ม” นายหัวหนุ่มปลอบโยนพลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยซับน้ำตาให้เบามือ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ... ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้หนี้สินให้ครบตามสัญญา จากนั้นฉันจะไปให้ไกล... ไปในที่คุณจะหาฉันไม่เจอ” ปรินดาเอ่ยปนสะอื้น ร่างกายที่บอบช้ำพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง มือบางปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลนลาน หวังจะพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ที่ชวนให้หัวใจสั่นไหวนี้

“จะไปไหน!” มือหนากระชากร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกทันที แรงบีบที่ต้นแขนบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจ

“จะกลับห้องค่ะ...” ปรินดาบอกเสียงแผ่ว พยายามขืนตัวออก แต่กลับถูกดรัณโน้มใบหน้าลงมาเลื่อนริมฝีปากดูดซับเสียงประท้วงนั้นจนเงียบหายไป ความเงียบกริบในห้องนอนหรูถูกแทนที่ด้วยเสียงอู้อี้ของแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาใหม่ นายหัวหนุ่มโอบกอดแผ่นหลังเนียนนุ่มดึงรั้งเธอเข้าหาตัวจนไรขนอ่อนบนแผงอกครูดไถไปกับยอดอกชูชัน ยิ่งเห็นความใสซื่อเขายิ่งอยากตีตราจองเธอไว้เพียงผู้เดียว

“คุณดรัณ... อย่าเพิ่งทำแก้มเลยนะคะ คืนนี้แก้มไม่ไหวแล้วจริงๆ” เสียงอ้อนวอนสั่นเครือทำให้ดรัณที่กำลังจะซุกไซ้ซอกคอต้องหยุดชะงักลง

“ขออีกรอบไม่ได้เหรอ...” เขาถามเสียงพร่า แววตาคมกริบฉายชัดถึงความต้องการที่ยังไม่มอดดับ

“แก้มยังระบมไม่หายเลย... ขอเป็นวันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ”

“ก็ได้คนสวย... แต่เธอต้องนอนที่นี่นะ นอนกับฉัน” ดรัณพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น ความภูมิใจลึกๆ ที่ได้เป็นคนแรกและคนเดียวของเธอทำให้เขาอยากกกกอดร่างนุ่มนิ่มนี้ไว้ทั้งคืน “แต่ในเมื่อข้างล่างยังใช้การไม่ได้... เธอต้องช่วยฉันด้วยวิธีอื่น”

ดรัณจับมือบางของเธอให้เลื่อนลงไปสัมผัสกับความแข็งขึงที่ร้อนผ่าวกลางกายเขา ปรินดาสะดุ้งโหยงเมื่อสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบอยู่ภายใต้ฝ่ามือ

“อมเป็นไหม...”

“อมเหรอคะ?” หญิงสาวทวนคำด้วยใบหน้าแดงซ่าน

“อืม... ลองฝึกทำดู ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันสอดใส่เข้าไปตอนนี้ อีกอย่างเผื่อวันไหนเธอมีประจำเดือน เธอก็ต้องทำให้ฉันแบบนี้”

“ค่ะ... แก้มจะลองดู”

ปรินดาค่อยๆ โน้มตัวลงไปอย่างเงอะงะ ความเขินอายตีตื้นขึ้นมาจนหน้าดั่งไฟเผา เธอใช้ริมฝีปากนุ่มหยักสวยค่อยๆ ครอบครองความยิ่งใหญ่ของเขาตามที่เขาชักนำ ดรัณครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวลิ้นเล็กๆ ที่แตะแต้มอย่างไม่ประสาทำให้นายหัวหนุ่มแทบคลั่ง

เมื่อความต้องการพุ่งสูงขึ้น ดรัณจึงรวบตัวหญิงสาวให้ขึ้นมานั่งทับบนหน้าขาของเขา

“ช่วยบีบมันไว้...” ปรินดาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอใช้สองเต้านมอวบหยุ่นบีบอัดเข้าหากันจนเกิดเป็นร่องลึก ก่อนจะปล่อยให้ดรัณขยับกายกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อร้อนผ่าวผ่านความนุ่มหยุ่นของทรวงอกสาว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางพร่า

“อา... แก้มจ๋า แน่นเหลือเกิน ซี๊ดดด”

ดรัณเชยคางมนขึ้น สบสายตาที่ปรือปรอยด้วยไฟสวาทของหญิงสาว “อมมันอีกครั้งนะ... แล้วดูดกลืนมันเข้าไปให้หมด อย่าให้เสียของ”

ปรินดาอ้าปากรับความร้อนระอุนั้นเข้ามาอีกครั้ง ในจังหวะที่ดรัณกระตุกกายอย่างรุนแรง ปล่อยธารน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งทะลักเข้าสู่โพรงปากนุ่ม หญิงสาวหลับตาพริ้มรับสัมผัสคาวหวานที่เอ่อล้น ก่อนจะจำใจกลืนกินมันลงไปตามคำสั่ง ทว่าความรู้สึกพะอืดพะอมปนสับสนทำให้เธอทนไม่ไหว ทันทีที่เขาส่งเขาถึงฝั่ง ปรินดารีบยันกายลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที เธอทรุดตัวลงหน้าอ่างล้างหน้า บ้วนสิ่งแปลกปลอมทิ้งและล้างปากพัลวัน

ดรัณมองตามร่างบางไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์... จากนี้ไปห้าเดือน ชีวิตของปรินดาจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะเขาจะสอนให้เธอรู้จักกับรสชาติของเซ็กซ์ที่ถอนตัวไม่ขึ้น!

เช้าวันรุ่งขึ้น...ปรินดาขยับตัวตื่นบนเตียงกว้าง เธอเด้งตัวขึ้นมองไปรอบกายแต่กลับไม่พบร่างสูงใหญ่เจ้าของห้อง นาฬิกาบอกเวลาแปดโมงตรง เมื่อคืนหลังจากที่เขาเห็นรอยเลือด เขาก็ดูจะอ่อนโยนลงและไม่ได้บังคับขืนใจเธอเพิ่ม หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจยาว

ปรินดาพยายามลุกขึ้นเพื่อตรงไปยังห้องน้ำ ทว่าทันทีที่ขยับกาย ความเจ็บร้าวจากรอยรักกลางใจสาวก็แล่นริ้วจนต้องเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวแดงระเรื่อเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหยาดโลหิตพรหมจรรย์ที่เปรอะเปื้อนเป็นวงกว้างบนผ้าปูที่นอนสีเข้ม ยิ่งตอกย้ำถึงบทเรียนสวาทเมื่อคืน

เธอรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างลนลาน พร้อมดึงเสื้อคลุมมาทับไว้มิดชิด หวังจะกลับไปตั้งหลักที่ห้องพักของตัวเอง ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นขอบเตียง วงแขนแกร่งก็ตวัดรั้งเอวบางจนเธอถอยกรูดกลับมา จมูกโด่งซุกที่ซอกคอหอมกรุ่น

“จะรีบไปไหนหืม์...” เสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูทำเอาปรินดาขนลุกซู่

“สายแล้ว... แก้มจะไปอาบน้ำค่ะ” เธอตอบโดยไม่กล้าหันไปมองหน้าเจ้าของอ้อมกอด

“ยังเช้าอยู่เลย... ขอฉันกอดให้ชื่นใจก่อนสิ” ดรัณไม่พูดเปล่า เขากดจมูกลงบนแก้มนวลหนักๆ พลางกระชับอ้อมกอดจนแผ่นหลังบางแนบสนิทกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ร้อนรุ่ม

“อย่าค่ะคุณดรัณ... แก้มเจ็บ”

“ทำรักให้ฉันหน่อยสิแก้ม... ทำแบบเมื่อคืนที่เธอช่วยฉันน่ะ” นายหัวหนุ่มออดอ้อนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการ มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้เข้าไปภายใต้เสื้อคลุม ปลุกเร้าอารมณ์ให้โหมกระพือขึ้นอีกครั้ง

“คุณดรัณ!” ปรินดาอุทานเสียงหลง เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่ดุนดันอยู่เบื้องหลัง

“นิดเดียว... นะแก้ม”

“ค่ะ...” เธอถอนหายใจอย่างยอมจำนน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาหาเขาตามแรงชักจูง

“อมสิ... ทำให้ฉันเหมือนเมื่อคืน” เขาออกคำสั่งพลางเชยคางมนขึ้น

ปรินดามองสบตาคมกริบที่มีแววปรารถนาแรงกล้า ภาพที่เธอต้องกลืนกินน้ำรักเข้าไปเมื่อคืนย้อนกลับมาจนเธอรู้สึกมวนท้อง แม้จะอยากเอาใจเขา แต่ความรู้สึกฝังใจนั้นทำให้เธอตัดสินใจในสิ่งที่ดรัณเองก็คาดไม่ถึง

“แก้มไม่ทำแบบเมื่อคืน....ได้ไหมคะ”

“แล้วเธอจะทำยังไง?” ดรัณเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย

“แก้มยอมเจ็บ... ดีกว่าต้องยอมกลืนน้ำของคุณเข้าไปอีก แก้มยอมให้คุณ...สอดใส่ เหมือนเมื่อคืนยังดีกว่า”

คำสารภาพด้วยใบหน้าแดงก่ำทำเอาดรัณอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างที่สุด เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพลิกตัวร่างบางให้ลงไปอยู่ใต้ร่างหนากำยำทันที

“ได้! ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้... ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ”

ดรัณไม่รอช้า จัดการแยกเรียวขาสวยออกจากกันอย่างรวดเร็ว ปรินดาหลับตาพริ้มจิกนิ้วลงบนไหล่หนา เตรียมรับความเจ็บปวด ชายหนุ่มก้มลงมอบจูบที่ดุดันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะกดตัวตนที่ขยายใหญ่เต็มที่แทรกผ่านเข้าไปในความคับแน่นที่ยังระบม

“อื้อ! เจ็บ... คุณดรัณ แก้มเจ็บ!”

เสียงหวานครางประท้วงพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย ทว่าครั้งนี้ดรัณไม่ได้หยุด เขาแช่ค้างไว้เพียงอึดใจเพื่อให้เธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและรุนแรง แรงกระแทกกระทั้นทำให้เตียงกว้างยวบยาบตามจังหวะสวาทที่โหมกระหน่ำ ดรัณกอดรัดฟัดเหวี่ยงร่างนวลเนียนอย่างโหยหา ทั้งบดจูบและขบเม้มตามผิวเนื้อขาวผ่องเพื่อตีตราจอง

ปรินดาที่ในตอนแรกตั้งรับด้วยความเจ็บปวด เริ่มถูกเหนี่ยวนำด้วยรสสวาทที่แสนช่ำชอง ความเจ็บค่อยๆ มลายกลายเป็นความเสียวซ่านล้ำลึกที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย เธอหยัดกายรับแรงกระแทกจากเขาอย่างลืมตัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น พายุราคะโหมซัดจนถึงจุดแตกดับ ดรัณกระแทกเน้นย้ำรุนแรงในจังหวะสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นรุ่มเข้าไปในกายสาวจนเปี่ยมล้น

เขาซบหน้าลงกับอกอิ่มหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ขณะที่ปรินดานอนนิ่งเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่ในอากาศ รู้สึกถึงความร้อนแรงที่เขาทิ้งไว้ข้างในกาย... เธอยอมเจ็บกายดีกว่ายอมทำในสิ่งที่ต้องพะอืดพะอม แต่นี่กลับยิ่งทำให้ดรัณเสพติดในตัวเธอมากขึ้นไปอีก