ตอนที่ 5 เนื้อคู่กันแล้ว

หลังพายุสวาทรอบแรกสงบลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความต้องการที่ยังไม่มอดดับสนิท ปรินดานอนระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งยอมจำนนต่อร่างกายนึกถึงอนาคตที่ยังมืดมนแล้วเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

“ครบกำหนดเมื่อไหร่... คุณจะไม่ได้เจอหน้าฉันอีก” หญิงสาวโพล่งออกมา

“อย่าคิดหนีฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์หนีฉันพ้นหรอกแก้ม” ดรัณเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความหวงแหน

“ตอนนี้ฉันไม่หนีหรอก... จะอยู่ใช้หนี้คุณทุกบาททุกสตางค์ จนกว่าคุณจะพอใจ”

“แม่เลี้ยงขายเธอให้ฉัน... มันไม่เกี่ยวกับหนี้สินที่เธอติดค้างพ่อฉันหรอกนะแก้ม มันคนละเรื่องกัน”

“คุณอย่ามาโกงนะ! ไหนเราตกลงกันแล้วไง” หญิงสาวประท้วง ผุดลุกขึ้นมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ

“ห้าเดือนที่ฉันยอมตกลง... เธอต้องทำให้ฉันพอใจจริง ๆ เสียก่อน เธอคิดเหรอว่าหนี้ตั้งหลายล้าน นอนกับฉันแค่ห้าเดือนมันจะชดใช้หมด”

“ขอร้องเถอะ... ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ”

“ต้องให้ฉันตอกย้ำอีกรึไงหืม์... นอนเอากันขนาดนี้ ไม่เรียกเมียจะให้เรียกว่าอะไร” ดรัณยียวนพลางรวบเอวบางเข้าหาตัว

“นางบำเรอ... ฉันเป็นได้แค่นั้นในสายตาคุณ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันไม่เคยคิดกับเธอแบบนั้นนะแก้ม...” ดรัณกระชับอ้อมกอด เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง

“เราเป็นเนื้อคู่กันต่างหากล่ะ คิดดูนะ... ถ้าพ่อฉันไม่ป่วย เราคงไม่ได้เจอกันหรอก” คำพูดที่ดูเหมือนไม่อยากสานต่องานบิดาทำให้ปรินดาสงสัย จนอดถามไม่ได้

“ฉันว่าจะถามอยู่เหมือนกัน... คุณเป็นลูกของท่านสมยศจริงๆ เหรอคะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณเลย”

“ใช่ครับ... แต่ฉันไปทำธุรกิจส่วนตัวอยู่ที่เกาะน่ะ”

“แล้วคุณทำอะไรอยู่ที่เกาะเหรอคะ?”

“สัมปทานรังนก...”

“อ๋อ... แล้วอยู่จังหวัดอะไรคะ”

“ทางใต้น่ะ... พัทลุง”

“แบบนี้ก็ต้องเป็นนายหัว... ใช่ไหมคะ?” ปรินดาเลิกคิ้วมองชายหนุ่มที่มีออร่าความดิบเถื่อน

“ใช่... ถ้าลูกน้องฝั่งเกาะก็จะเรียกฉันว่านายหัว” ดรัณยิ้มมุมปาก พลางลูบไล้แขนเนียน

“ถ้าพ่อฉันหายดีแล้ว... เธอจะไปอยู่กับฉันที่เกาะได้ไหม”

“อืม... ฉันอยากไปนะ แต่ฉันยังเรียนไม่จบเลย”

“อยู่ปีไหนแล้วล่ะ”

“ปี 4 ค่ะ เดี๋ยวเปิดเทอมแก้มต้องกลับไปเรียนแล้ว... คุณคงไม่ห้ามนะคะ”

“ไม่ห้ามหรอก ฉันจะคอยรับส่งเธอเอง... เหลืออีกแค่เทอมเดียวใช่ไหม” เมื่อเห็นเธอพยักหน้าเขาจึงเอ่ยถามต่อ

“ดีแล้ว เรียนจบไปอยู่กับฉันนะแก้ม”

“ถ้าถึงวันนั้น... แก้มค่อยให้คำตอบคุณได้ไหมคะ”

“แล้วเธอเรียนคณะไหนล่ะ?”

“บัญชีค่ะ เทอมสุดท้ายแค่ฝึกงานผ่าน...ก็จบแล้ว”

“ดีเลย งั้นเธอไปฝึกงานที่บริษัทฉันสิ ฉันมีสาขาอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่น้องสาวเป็นคนดูแล” ดรัณจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาหลงใหล

“ฉันชอบนะเวลาที่เธอแทนตัวเองว่าแก้มนะ... มันน่ารักดี”

“เธอช่วยเรียกฉันว่า พี่รัณได้ไหม” เขากระซิบที่ข้างหู และขบเม้มติ่งหูเล็ก ๆ อย่างหยอกเย้าจนเธอขนลุกซู่

“คุณรัณ...”

“พี่รัณสิ ไม่ใช่คุณรัณ... ” ดรัณยกร่างบางขึ้นมาวางบนตัวเขา ให้เธอนั่งทับอยู่บนแผงอกแกร่ง

“ค่ะ... พี่รัณ” เธอเรียกเสียงสั่นพร่า

“ดีมาก... เป็นเด็กดีแบบนี้สิถึงจะน่ารัก”

“อย่าค่ะ... พอแล้ว คืนนี้พี่รัณได้แก้มไปแล้ว แก้มขอแค่คืนละครั้งได้ไหมคะ” ปรินดาละล่ำละลักบอกเสียงสั่น เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงร้อนผ่าวที่กลับมาดุนดันสะโพกมนอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ

“คืนละครั้งเดียวมันไม่น้อยไปหน่อยเหรอ... หืม” ดรัณพึมพำชิดใบหูหอมกรุ่น ก่อนจะออกแรงรั้งร่างบางให้เอนตัวลงทาบทับแผงอกแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว

“อย่าค่ะพี่รัณ! ปล่อยแก้มเถอะ พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ตามตัวแก้มมีแต่รอยจูบของพี่เต็มไปหมดแล้ว” เธอประท้วงพลางมองสำรวจรอยรักสีกุหลาบที่เขาฝากไว้ตามผิวเนื้อขาวนวล

“ไม่ปล่อย... บอกแล้วไงว่าอยู่ที่นี่ห้ามดื้อกับพี่” มือใหญ่เลื่อนขึ้นมากดท้ายทอยเล็กให้โน้มลงมา จนริมฝีปากนุ่มประกบเข้ากับเรียวปากหนา ดรัณไล้ปลายลิ้นไปตามกลีบปากบางเพื่อขอทาง ทว่าความดื้อดึงของเด็กสาวทำให้เขาต้องส่งเสียงคำรามในลำคออย่างขัดใจ

“ให้พี่จูบหน่อยสิครับ... คนดี”

น้ำเสียงอ้อนวอนที่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้ปรินดาใจอ่อนย้วย เธอค่อยๆ เผยอริมฝีปากรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกวัดอย่างกระหาย ร่างที่เคยแข็งเกร็งเริ่มอ่อนระทวย ดรัณมอบจูบที่ดุดันและลึกซึ้งเพื่อสั่งสอนคนช่างประท้วงให้รู้ซึ้งถึงความต้องการของเขา

“แก้มจ๋า... เป็นของพี่คนเดียวนะ” เขาขยับกระซิบเสียงพร่า พลางพลิกกายให้เธอลงไปรองรับอำนาจอยู่เบื้องล่าง

“พี่รัณ... อ๊ะ... อื้มมม”

“อยากให้พี่ช่วยก่อนไหม จะได้ไม่เจ็บ” ดรัณเอ่ยถึงการปรนเปรอด้วยเรียวลิ้นเพื่อเตรียมความพร้อมให้กุหลาบงาม

“ทำหน่อยก็ดีค่ะ... มันคงช่วยลดความเจ็บไปได้เยอะเลย”

“งั้นท่าหกเก้านะ... พี่ก็อยากให้แก้มช่วยพี่ด้วยเหมือนกัน”

“ค่ะ...” ปรินดาตอบรับเสียงเบาหวิว สองร่างสลับตำแหน่งสอดประสานกันเพื่อมอบความรัญจวน ลิ้นร้อนของนายหัวหนุ่มตวัดชิมน้ำหวานจากเกสรดอกไม้อย่างตะกละตะกลาม ในขณะที่ปรินดาก็พยายามเรียนรู้ที่จะมอบความสุขให้เขาคืนกลับไปตามสัญชาตญาณที่เขาปลุกปั่น

พายุสวาทในค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นตามความโหยหาของนายหัวหนุ่ม ดรัณโน้มใบหน้าลงต่ำ สองมือแกร่งแยกเรียวขาขาวผ่องออกจากกัน ก่อนจะใช้ปลายลิ้นร้อนระอุรากไล้และตวัดเลียเนินเนื้ออวบอูมที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหวานอย่างตะกละตะกลาม

“อ๊ะ... พี่รัณ... อื้ม อย่าแรงค่ะ แก้มเสียวว อื้ยยย!!!”

ปรินดาครางลั่น ร่างบางบิดร่อนไปตามจังหวะลิ้นที่รุกรานจุดอ่อนไหวอย่างช่ำชอง ความวาบหวามทำให้เธอเผลอไผลใช้มือเรียวขยุ้มเส้นผมของเขาเพื่อระบายความรัญจวน ขณะที่ดรัณเองก็เร่งเร้าจังหวะลิ้นจนเด็กสาวแทบขาดใจ ในขณะเดียวกันเธอก็พยายามเรียนรู้ที่จะตอบสนองเขา ปรินดาโน้มตัวลงไปครอบครองแท่งรักที่แข็งขึงของเขาไว้ในโพรงปากนุ่ม ทั้งดูดดึงและรูดไล้ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลุกเร้าจนชายหนุ่มครางซี๊ดออกมา

ดรัณปรนเปรอเธอด้วยลิ้นจนร่างบางกระตุกเกร็ง ก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไป ชายหนุ่มลุกขึ้นสบตาที่ปรือปรอยของเธอ แล้วจับมือเล็กให้มาช่วยชักรูดแก่นกายใหญ่โตของเขาขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

“อย่างนั้นแหละแก้ม... เด็กดี ช่วยพี่อีกนิดนะ”

จากนั้นดรัณจึงชักนำให้เธอนอนหงายในท่าอ้าขากว้าง เขาใช้สายตาคมกริบจ้องมองความงามเบื้องหน้าอย่างหลงใหล นิ้วแกร่งเริ่มทำหน้าที่อย่างร้ายกาจ เขาใช้นิ้วชี้เขี่ยเม็ดสวาทที่นูนเด่นออกมาแรงๆ สลับเบา ส่วนนิ้วกลางก็แทรกลึกเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นจนมิดโคนนิ้ว

“อื้อออ... พี่รัณ แก้ม... แก้มจะทนไม่ไหวแล้วค่ะ”

ปรินดาครวญครางไม่เป็นภาษา ทว่าเธอก็ยังไม่ละทิ้งหน้าที่ หญิงสาวขยับกายเข้าหา ดึงรั้งความเป็นชายของเขามาดูดเลียอย่างเมามันเพื่อปรนนิบัติเขาให้สมกับที่เขาพยายามมอบความสุขให้เธอ ความเสียวซ่านที่จู่โจมจากทุกทิศทางทำให้นายหัวหนุ่มถึงกับแหงนหน้าขึ้น สองมือกำผ้าปูที่นอนจนแน่น แผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง

“อา... แก้มจ๋า... เยี่ยมมาก... ซี๊ดดดดด!”

เสียงคำรามร้องครวญครางของดรัณดังลั่นไปทั่วห้องหรู เมื่ออารมณ์รักพุ่งทะยานจนเกือบจะถึงขีดสุด ทั้งคู่ต่างแลกเปลี่ยนสัมผัสที่ร้อนแรงและดิบเถื่อนอย่างไม่มีใครยอมใคร ค่ำคืนนี้คงไม่จบลงง่ายๆ ตราบใดที่ไฟรักยังโหมกระพืออยู่ในกายของคนทั้งสองเช่นนี้

เมื่อไฟสวาทลุกโชนจนได้ที่ ดรัณจึงรวบตัวเธอขึ้นมาวงแขนแกร่งโอบรัดสะโพกผายไว้แน่น ขณะที่เรียวขาขาวโอบรอบเอวสอบ เขาพาเธอก้าวไปพิงกับผนังห้องเย็นเฉียบ ทว่าอุณหภูมิในกายกลับร้อนระอุ ดรัณกระแทกกระทั้นตัวตนเข้าหาความคับแน่นอย่างหนักหน่วงและมั่นคง

“อ๊ะ! พี่รัณ... ท่านี้แก้มจุกค่ะ อื้อออ” เสียงหวานครางกระเส่าดังระงมไปทั่วห้อง

ดรัณเปลี่ยนตำแหน่งพาเธอมาที่เตียงกว้าง ทว่าครั้งนี้เขาจับให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกมอยู่เบื้องบน ปรินดาหยัดกายขึ้นนั่งทับตัวตนแกร่งขึงของเขาไว้ มือบางวางลงบนแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เธอค่อยๆ ขยับสะโพกโยกคลึงอย่างเมามันตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ยอดอกอิ่มส่ายไหวล่อตาล่อใจจนดรัณต้องเอื้อมมือมาบีบเค้นอย่างแรง

“อา... แบบนั้นแหละแก้ม ดีมาก ซี๊ดดด!!!” นายหัวหนุ่มครางชื่อเธอไม่ขาดปาก มองดูร่างบางที่โยกย้ายอยู่บนตัวเขาด้วยความเสน่หา

ความรัญจวนทะยานสู่จุดสูงสุด ดรัณพลิกเธอกลับมานอนหงายปกติ เพื่อปิดเกมรักในรอบนี้ เขาโหมแรงกายใส่ไม่ยั้งเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของสลักลึกลงในทุกอณูเนื้อ ปรินดาครางลั่นห้องพลางจิกเล็บลงบนหลังแกร่ง ยามที่เขาพาเธอทะยานไปแตะขอบสวรรค์พร้อมกัน