ตอนที่ 6 นายหัวจอมเผด็จการ

คืนนี้กว่านายหัวจอมหื่นจะยอมดับไฟสวาทและข่มตาหลับลงได้ก็เกือบสว่าง ทว่าดรัณกลับต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันน้อยนิด เพราะความรู้สึกจั๊กจี้แถวรูจมูกจากปลายผมเส้นเล็กละเอียดที่ปัดแกว่งไปมา ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ดังอยู่ไม่ไกลนัก

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองคนตัวเล็กที่กำลังหัวเราะคิกคักจนตัวสั่นหัวคลอน ทว่าสายตาคมกริบกลับต้องปรอยลงอย่างหลงใหล เมื่อสายตาหลุบลงมองต่ำ เห็นอกอวบอัดใหญ่เกินตัวกระเพื่อมขึ้นลงน้อยๆ ตามจังหวะการหัวเราะ เสื้อยืดที่สาวน้อยสวมใส่นั้นดูเหมือนจะตัวเล็กเกินไปเสียหน่อย เพราะยอดอกอวบดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นรูปทรงสลักเสลาชัดเจนชวนให้ใจสั่น

“ตื่นเช้าจัง... อยากให้พี่จัดให้อีกรอบรึไงหืม์” ดรัณเอ่ยเสียงพร่าพลางส่งสายตาขู่

“ก็จัดมาสิคะ แก้มไม่กลัวหรอก” ปรินดาทำหน้าตาทะเล้นใส่ ดวงตาคู่สวยแพรวพราวอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งคนตัวโตให้หัวหมุน

“แน่จริง...อย่าหนีนะ!” ดรัณพุ่งตัวเข้าใส่ร่างบางทันที ทว่าปรินดาว่องไวกว่า เธอวิ่งปราดเดียวไปถึงหน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะกระโดดเข้าไปพร้อมกับงับประตูเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

ดรัณหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขาไม่ได้พังประตูตามเข้าไปในทันที ทว่ากลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พลางพึมพำเบาๆ

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จจะจัดการให้ครางเป็นแมวเลยคอยดู” เขาพึมพำไล่หลังเธอไป ก่อนที่ในหัวจะคิดอะไรออกแล้วก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็วมือหนาหยิบผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่พลางเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“แก้ม!!... เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ”

“ไม่เอาค่ะ แก้มขอเป็นส่วนตัวบ้างนะคะ” เสียงใสตะโกนตอบกลับมาอย่างถือดี

“ก็ได้... งั้นเดี๋ยวเช้านี้พี่จะพาแก้มไปเที่ยวนะ”

“จริงเหรอคะ!” เด็กสาวหลงกลด้วยความดีใจ เธอรีบเปิดประตูออกมาเพื่อถามย้ำ ทว่านั่นคือแผนร้ายของนายหัวหนุ่ม ดรัณในสภาพเปลือยเปล่าโถมกายเข้าหาและดันตัวเธอให้ถอยกลับเข้าไปด้านในห้องน้ำทันที

ปรินดาสู้แรงของเขาไม่ได้ เธอถูกดันจนแผ่นหลังแนบสนิทกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ ทว่าเบื้องหน้ากลับถูกทาบทับด้วยแผงอกร้อนระอุ ดรัณไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง ร้อนแรง และเปี่ยมไปด้วยความกระหาย มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าก่อนจะรวบขาเรียวให้แยกออก

สายน้ำจากฝักบัวไหลรินผ่านร่างกายของคนทั้งสอง ช่วยเพิ่มความชุ่มฉ่ำและเร่าร้อนให้กับบทรักกลางสายน้ำ ดรัณยกร่างบางขึ้นวางบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าก่อนจะสอดประสานความเป็นชายเข้าสู่ความคับแน่นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ปรินดาครางลั่นห้องน้ำ มือบางจิกไหล่แกร่งแน่นขณะที่เขาโหมกระแทกเข้าหาอย่างไม่ลดละ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงน้ำไหลจนน่าหวาดเสียว

ภายใต้กลุ่มฟองครีมนุ่มละเอียดกลิ่นกุหลาบหอมฟุ้งที่ลอยเต็มอ่างอาบน้ำวนขนาดใหญ่ ร่างอรชรของปรินดานอนเกยพิงอยู่บนแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของดรัณ สายน้ำอุ่นที่โอบล้อมกายช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าจากบทรักอันดุดันกลางสายน้ำที่เพิ่งจบลงไปหมาดๆ ร่างกายที่บอบช้ำเล็กน้อยจากการถูกเขาลงโทษทำให้เธอรู้สึกเพลียจนแทบขาดใจ ทว่าอ้อมกอดรัดแน่นจากทางด้านหลังกลับมอบความรู้สึกอบอุ่นละมุนละไมอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน

“ทีหลัง... จะกล้าท้าทายพี่แบบนี้อีกมั้ย หึ?”

ดรัณกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงซ่าน พลางใช้มือหนาลูบไล้หยอกล้ออยู่กับทรวงอกอวบหยุ่นที่ปริ่มน้ำอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสผิวกายที่เสียดสีกันภายใต้ฟองสบู่ลื่นๆ ทำเอาปรินดาต้องหดคอหนีด้วยความสยิว

“คนเจ้าเล่ห์... พี่รัณหลอกแก้มชัดๆ”

ปรินดาบ่นอุบหน้างอง้ำ ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความเขินอาย เมื่อนึกถึงบทรักเมื่อครู่ที่มันช่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจจนเธอแทบสำลักความสุขที่เขาปรนเปรอให้

“ไม่ได้หลอก... พี่จะพาไปเที่ยวจริงๆ แต่ไปแค่ห้างนะวันนี้” นายหัวหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม พลางกดจมูกโด่งลงบนไหล่มนอย่างหลงใหล

“โธ่เอ๊ย! แค่ห้างเองเหรอคะ แก้มมีปัญญาไปเองหรอก” เธอแกล้งสะบัดเสียงใส่ราวกับเด็กถูกขัดใจ

“แก้ม!” ดรัณกดเสียงต่ำพลางรั้งเอวบางให้จมลงไปในอ้อมกอดแน่นขึ้น สายตาคมกริบจ้องมองผ่านไหล่มายังใบหน้าหวานอย่างคาดโทษ

“พี่บอกว่ายังไง...”

“อยู่ที่นี่ห้ามดื้อกับพี่...” ปรินดารีบพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ย่นจมูกใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัวเหมือนช่วงแรกๆ

“จำได้ขึ้นใจเลยค่ะนายหัวขา...”

ดรัณหลุดยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ เขาพลิกตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันในอ่างน้ำ สายตาที่ทอดมองหญิงสาวในอ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะยอมรับออกมาเป็นคำพูด

“ดี... จำไว้ให้แม่น เพราะถ้าดื้อเมื่อไหร่ พี่จะเปลี่ยนจากพาไปเที่ยวห้าง เป็นพาขึ้นเตียง ทั้งวันทั้งคืนเลย คอยดูสิ” คำขู่ที่แสนจะร้ายกาจทำเอาปรินดาต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวกับท่าทีคุกคามที่เปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่มตรงหน้า แม้จะรู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะของลูกหนี้ที่ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย แต่ความอ่อนโยนที่แทรกซึมอยู่ในความป่าเถื่อนของเขากำลังเริ่มกัดเซาะหัวใจเธอไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว

ดรัณพาปรินดาตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองเพื่อหาซื้อเสื้อผ้าและสิ่งของเครื่องใช้ส่วนตัวให้เธอ ดวงตาคมที่เคยฉายแววเจิดจรัสเพราะอารมณ์ดีเมื่อเช้า เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุดันและกร้าวระคาย เมื่อเขาพบว่าสายตาของชายหนุ่มทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ต่างพากันเมียงมองร่างอวบอิ่มสมวัยสาวของปรินดาอย่างไม่เกรงใจ ทว่าเจ้าตัวกลับดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าสายตา

“แก้ม!” ดรัณเรียกเสียงแข็งจนคนถูกเรียกสะดุ้ง

“คะ?” ปรินดาหันมาขานรับพลางนิ่วหน้าอย่างสงสัย เมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่ม “ทำไมพี่รัณต้องทำหน้าดุด้วยคะ แก้มทำอะไรผิดหรือเปล่า”

นายหัวหนุ่มไม่ตอบในทันที แต่สาวเท้าเข้าหาแล้วบังคับให้เธอเดินเคียงคู่ชิดสนิทกับแผงอกกว้างของเขา สาวน้อยมองใบหน้าคมอย่างงงๆ ก่อนจะต้องหลุดยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบที่แสนจะเผด็จการทว่าก็น่ารักในที

“เปล่า... พี่แค่รู้สึกหึงแก้มอย่างไม่มีสาเหตุ!” พูดจบวงแขนแข็งแรงก็ตวัดท่อนแขนกำยำโอบหมับเข้าที่เอวบางคอดกิ่วของเด็กสาว แสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าสายตาคนทั้งห้าง

“โอบเอวซะขนาดนี้ใคร ๆ ก็ดูออกค่ะ คงไม่มีใครกล้ามายุ่งกับแก้มหรอกค่ะ” ปรินดาเอ่ยกลั้วหัวเราะ พยายามลดอาการบึ้งตึงของเขา

“ก็ดีแล้วนี่” เขาตอบห้วนๆ ก่อนจะพาเธอมาหยุดอยู่ที่โซนเสื้อผ้าสตรีแบรนด์หรู

“พาแก้มมาทำไมตรงนี้คะ จะให้แก้มซื้ออะไร”

“ชุดว่ายน้ำ... เผื่อวันไหนกลับไปอยู่กับพี่ที่เกาะไง ลองเลือกดูสิ แล้วก็เอาชุดนอนเพิ่มด้วยนะ”

“พี่รัณ... ชุดนอนพวกนี้มันโป๊ไปค่ะ แก้มไม่เอา” เธอค้านเมื่อเห็นดีไซน์ผ้าลูกไม้และผ้าซีทรูบางเบาที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด

“พี่เห็นแก้มหมดทั้งตัวแล้ว ไม่ต้องอายพี่หรอก”

คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาปรินดาหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู ดรัณไม่รอช้ารีบพาหญิงสาวเดินตรงไปยังโซนห้องลองชุดทันที ห้องลองที่นี่มีเพียงผ้าม่านหนาหนักกั้นและมีกระดุมยึดไว้เท่านั้น

“ถอดออกสิครับ ไม่ถอดออกแล้วจะลองยังไง” เขาเอ่ยเสียงเรียบขณะเบียดกายเข้ามาในพื้นที่แคบๆ

“พี่รัณก็ออกไปก่อนสิคะ!”

“ถ้าพี่ออกไป แก้มก็ต้องใส่ชุดพวกนี้ออกไปให้พี่ดูข้างนอกนะ ไม่อายคนอื่นเหรอ เลือกเอา... จะให้พี่ดูตรงนี้คนเดียว หรือจะออกไปโชว์พนักงานข้างนอก”

“ชุดนอนพอไหวค่ะ... แต่ชุดว่ายน้ำนี่แก้มขอไม่ลองได้ไหมคะ”

“ก็ได้... เดี๋ยวพี่พาแก้มไปว่ายน้ำ พี่ก็เห็นเองแหละ”

“ที่คอนโดพี่มีสระว่ายน้ำด้วยเหรอคะ” เธอถามด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่เคยให้เธอเดินสำรวจเลยด้วยซ้ำ

“มีสิ สระส่วนตัวที่ชั้นบนสุด รับรองว่าไม่มีใครเห็นแน่นอน นอกจากพี่...” ดรัณกระซิบชิดใบหูจนคนฟังขนลุกซู่

“เอ้า... ปิดตาได้แล้ว แก้มจะเปลี่ยนชุด” ปรินดาถอนหายใจอย่างจำนน

 “ไม่ต้องล่ะ แบบนี้พี่แอบดูชัวร์ หันหลังไปเลยดีกว่า” ดรัณจำยอมหันหลังให้เธอทว่าเมื่อหญิงสาวเริ่มขยับกายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ นายหัวจอมเจ้าเล่ห์กลับแอบชำเลืองมองร่างระหงผ่านกระจก ปรินดาสะดุ้งโหยงรีบยกมือไขว้ปิดบังทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหว ทว่ามือเล็กๆ นั้นไม่อาจปกปิดความงดงามที่ล้นทะลักฝ่ามือออกมาได้มิดชิดเลยสักนิด

แววตาคมกริบไหวระริกด้วยไฟปรารถนา มุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ เขาเบียดกายเข้าหาแผ่นหลังเนียนนุ่มทันทีจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของผิวกาย

“พี่รัณ อย่าค่ะ... ที่นี่ห้างนะคะ ไม่ใช่ที่คอนโด!”

“ชุดนี้เซ็กซี่มากเลยแก้มจ๋า...” เขาพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะผละออกอย่างแสนเสียดาย “เดี๋ยวพี่ไปเลือกชุดชั้นในมาให้แก้มลองเพิ่มดีกว่า รอพี่ตรงนี้นะครับ”

“อื้อ... พี่รัณ... พอแล้วค่ะ แก้มอายพนักงาน”

“เอาน่า... พี่อยากให้แก้มใส่ชุดชั้นในแบบที่พี่ชอบ”

“พี่รัณ แก้มไม่ลองนะคะ! พี่จะซื้อก็ซื้อไปเลย แต่แก้มไม่ลองแล้ว” เธอประท้วงด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ขืนให้ลองต่อที่นี่เธอคงไม่ได้ออกจากห้างแน่ๆ

“ก็ได้ ไม่ลองก็ได้... เอาเป็นว่าถ้าพี่อยากเห็นชุดไหน แก้มก็ต้องใส่ชุดนั้นเวลาที่นอนกับพี่ ตกลงไหม?”

“พี่นี่โรคจิตขึ้นทุกวันแล้วนะคะ รู้ตัวไหมเนี่ย”

“ไม่รู้สิ... แต่พี่ก็โรคจิตกับแก้มแค่คนเดียวนะ” เขายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

“บ้า! พี่รัณน่ะสิคะ... ไปเลยค่ะ จะให้แก้มใส่ชุดไหนก็ไปเลือกเอาเลย”

ดรัณจัดการเดินไปเลือกชุดชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วสุดเซ็กซี่ที่เขาวัดขนาดด้วยสายตา ส่งให้พนักงานอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่นาที จากนั้นปรินดาก็ได้ชุดชั้นในและชุดนอนซีทรู พร้อมชุดว่ายน้ำรวมกันแล้วเกือบสองโหล

เมื่อเดินมาที่เคาน์เตอร์ ปรินดาถึงกับตาโตเมื่อเห็นยอดเงินชำระสินค้า

“พี่รัณคะ... มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอคะ ชุดพวกนี้แก้มใส่ไม่หมดหรอกค่ะ”

“เดี๋ยววันหลังแก้มค่อยกลับไปเอาของที่บ้านเพิ่มก็ได้” เธอพยายามหาทางประหยัดเงินเขา

“พี่ให้กลับไปเอาแค่ชุดนักศึกษาก็พอ ส่วนชุดอื่นไม่ต้องเอามา พี่จะซื้อให้ใหม่”

“แต่มันเปลืองนะคะพี่รัณ ชุดเก่าๆ แก้มยังดีอยู่เลย”

“พี่บอกว่าไงหืม์?” ดรัณเลิกคิ้วมองอย่างคาดโทษ

“อยู่กับพี่... ห้ามดื้อ” เธอพึมพำตอบอย่างยอมจำนน

“ก็รู้นี่... แล้วจะขัดพี่ทำไม” เขาบอกห้วนๆ ทว่าแววตากลับพึงพอใจ ก่อนจะสแกนจ่ายเงินผ่านโทรศัพท์มือถือราคาแพงแล้วพาหญิงสาวเดินออกไปจากร้านด้วยความรู้สึกเหมือนได้ครอบครองตุ๊กตาหนูน้อย